کتاب استبداد شرقی

کتاب استبداد شرقی نوشته کارل آوگوست ویتفوگل است با ترجمه محسن ثلاثی منتشر شده است. در این کتاب دو جنبه از بررسی استبداد شرقی در دو بخش بررسی شده است. یکی کوشش برای تعیین ویژگی نوعی نظام نیمه‌مدیریتی و غیر غربی قدرت استبدادی، و دیگری تفسیر توتالیتاریسم کمونیستی به مثابه گونه دیگری از این نوع نظام که با مدیریت تام و استبداد بسیار شدیدتری همراه است.

درباره کتاب استبداد شرقی

در سده‌های شانزدهم و هفدهم که به دنبال انقلاب بازرگانی و صنعتی، قدرت و بازرگانی اروپا به دورترین نقاط جهان گسترش یافت، شماری از مسافران و پژوهشگران غربی، به کشف اندیشه‌ای نایل شدند که با اکتشاف‌های جغرافیایی بزرگ این دوره قابل مقایسه است. آن‌ها با تأمل در تمدن‌های خاور نزدیک و هندوچین، در همه آن‌ها ترکیبی از ویژگی‌های نهادی مهم یافتند که نه در یونان و رم باستان پیدا می‌شد و نه در اروپای قرون وسطا و نوین. اقتصاددانان کلاسیک با سخن گفتن از یک جامعه «شرقی» یا «آسیایی» سرانجام مفهومی برای این کشف پیدا کردند. آشکارترین جوهره مشترک این جوامع شرقی، قدرت استبدادی اقتدار سیاسی آن‌ها بود. این کتاب نظام قدرت در این منطقه را بررسی می‌کند.

خواندن کتاب استبداد شرقی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به تاریخ سیاسی جهان پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب استبداد شرقی

عصر معروف به بهروزی پیش آمد، البته همراه با رنج‌هایی که سامان صنعتی برای توده‌های غیر ممتاز به بار آورده بود. جان استوارت میل که از بدبختی این توده‌ها وحشت کرده بود، اعلام کرد «تنگناهای کمونیسم در مقایسه با موقعیت کنونی اکثریت نوع بشر، به منزله آزادی خواهد بود». ولی او این نکته را نیز اعلام کرده بود که نظام صنعتی نوینِ مبتنی بر مالکیت که هم‌اکنون کودکی نکبت‌بارش را پشت سر می‌گذارد، به خوبی خواهد توانست، بدون آن‌که انسان‌ها را در قالب نوعی «یکنواختی کسالتبار افکار، احساسات و اعمال» بریزد، نیازهایشان را برآورده سازد.

انسان‌های همیشه منتقدِ عصر بهروزی توانستند استبداد غیر یکپارچه مبتنی بر امتیاز و قدرت را درهم کوبند، زیرا در یک نظام «بردگی عمومی» زندگی نمی‌کردند. در واقع، آن‌ها چنان از تصور قدرت مطلقه به دور افتاده بودند که انگیزه‌ای برای بررسی جوهره آن احساس نمی‌کردند. برخی همچون ماکس وبر، هرچند نه‌چندان منظم ولی دست‌کم به گونه‌ای روشنگرانه، برخی جنبه‌های اصناف دولتی و دیوان‌سالاری را بررسی کردند. ولی روی هم‌رفته، این نکته که بِری در پایان دوره لیبرالیسم گفته بود، صحت داشت؛ کوششی چندانی برای تعیین ویژگی‌های حکومت مطلقه طی یک بررسی تطبیقی مفصل انجام نگرفته بود.