کتاب گزارش برودی

«گزارش برودی» نوشته خورخه لوئیس بورخس(۱۹۸۶-۱۸۹۹)، نویسنده برجسته آرژانتینی است. این کتاب یازده داستان کوتاه از این نویسنده را در خود دارد. این کتاب از مجموعه هزارتوی بورخس منتشر شده و داستان‌هایی را در خود جای داده است که خواننده را وارد هزارتویی معنایی می‌کند. بورخس نویسنده‌ای است که می‌توان توانایی ویژه او در آمیختن مفهوم‌های گوناگونی همچون رویا، دین، اسطوره، افسانه‌ها و ... را در داستان‌هایش مشاهده کرد. در بریده‌ای از داستان «خرمگس معرکه» از این کتاب می‌خوانیم: نیلسن‌ها گله‌بان، درشکه‌چی، اسب‌دزد و گاهی قمارباز‌های قهاری بودند. به ناخن‌خشکی شهرت داشتند؛ فقط موقع عرق‌خوری و قماربازی بذل و بخشش‌شان گل می‌کرد. از کس‌و‌کارشان کسی خبر ندارد، حتی نمی‌دانیم از کجا آمده بودند. آن‌ها یک ارابۀ گاوکش و یک جفت ورزا داشتند. هیکل‌شان به یکّه‌بزن‌هایی که باعث شهرت کوستا براوا به هرزگی و بی‌قانونی شده بودند، شباهتی نداشت. این موضوع و چیزهای دیگری که اطلاع موثقی درباره‌شان نداریم، می‌تواند به ما کمک کند تا بفهمیم چقدر آن‌ها به هم نزدیک بودند. درگیرشدن با یکی از آن‌ها، مثل این بود که برای خودتان دو دشمن درست کرده باشید. نیلسن‌ها از آن‌دست مردانی بودند که به‌دنبال لذات جسمانی هستند، اما ماجراهای عاشقانۀ آن‌ها، از هشتی‌ها و دالان‌های خانه‌های بدنام فراتر نمی‌رفت. بنابراین، وقتی کریستین، جولیانا بورگوس را به خانه‌اش برد تا با او زندگی کند، حرف‌وحدیث زیادی به راه انداخت. واقعیت این بود که کریستین با این کار برای خودش خدمتکاری پیدا کرد، اما این‌هم واقعیت داشت که کلی زَلَم‌زیمبو از سر تا پای آن زن آویزان می‌کرد و او را در مهمانی‌ها نمایش می‌داد ـ‌ همان‌ مهمانی‌هایی که در خانه‌های توسری‌خوردۀ اجاره‌ای برپا می‌شد و در آن‌ها بعضی از گام‌های تانگو (مثلاً کوئِباردو و کورته) ناشایست به‌حساب می‌آمد و ممنوع بود، و زوج‌ها هنوز طوری می‌رقصیدند که به‌اصطلاح «بین‌شان به‌اندازۀ کافی فاصله وجود داشته باشد». جولیانا چشم‌بادامی و سبزه بود؛ هروقت کسی به او نگاه می‌کرد، لبخند می‌زد. در محله‌ای فقیرنشین که کارِ زیاد و بی‌توجهی باعث پیری زودرس زنان می‌شد، زن بدقیافه‌ای نبود.