کتاب هرمان و دوروته آ

کتاب الکترونیکی «هرمان و دوروته آ» نوشتهٔ یوهان ولفگانگ فون گوته با ترجمهٔ محمود حدادی در نشر گویا چاپ شده است. کتاب «هرمان و دوروته آ»  یک داستان عاشقانه است که مانند یک شعر حماسی روایت می‌شود. گوته ایدهٔ اصلی آن را از رویدادی عینی گرفته است، از آخرین بازتاب‌های جنگ عقیدتی میان کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها. این داستان تا چندین دهه مانند رنج‌های ورتر جوان از پرآوازه‌ترین آثار گوته بوداست که توسط یوهان ولفگانگ فون گوته، نویسنده آلمانی، بین سال‌های ۱۷۹۶ و ۱۷۹۷ سروده شده است

درباره کتاب هرمان و دوروته آ

هرمان، پسر مهمان‌خانه‌داری ثروتمند است که در شهر کوچکی در نزدیکی ماینتس، توسط مادرش فرستاده می‌شود تا برای پناه‌جویانی که در نزدیکی شهر خود اردو زده‌اند لباس و غذا ببرد. آن‌ها برای پناهنده‌شدن در ضلع شرقی از روستاهای خود در ضلع غربی رودخانه راین که اکنون توسط نیروهای انقلابی فرانسه اشغال شده است، فرار کرده‌اند. در راه رفتن به اردوگاه، هرمان با دوروته‌آ ملاقات می‌کند.

درباره یوهان ولفگانگ فون گوته

یوهان ولفگانگ فون گوته نویسنده و دولت‌مرد آلمانی بود. مجموعه کارهای وی شامل شعرهای حماسی و غزلیات است که در سبک‌های مختلف سروده شده‌اند. گوته در ۲۵ سالگی یک شخصیت مشهور ادبی بود و پس از موفقیت در اولین رمان خود، رنج‌های جوان ورتر، مورد احترام قرار گرفت. وی از شرکت‌کنندگان اولیه جنبش ادبی Sturm und Drang بود. گوته در ده سال اول حضور در ویمار، به‌عنوان عضوی از شورای خصوصی دوک خدمت کرد، در کمیسیون‌های جنگ و بزرگراه‌ها شرکت کرد، بر بازگشایی معادن نقره در ایلمنو مجاور نظارت کرد و یک سری اصلاحات اداری را در دانشگاه ینا انجام داد. وی همچنین به برنامه‌ریزی پارک گیاه‌شناسی ویمار و بازسازی کاخ دوکال آن کمک کرد که در سال ۱۹۹۸ با هم به‌عنوان میراث جهانی یونسکو تعیین شد.

 آثار باقی‌مانده از او عبارتند از: درام‌های منظوم و منثور؛ خاطرات؛ زندگینامه نقد ادبی و زیبایی‌شناسی؛ رساله‌های گیاه‌شناسی، آناتومی و رنگ و چهار رمان. علاوه بر این، بخش‌های متعدد ادبی و علمی، بیش از ۱۰۰۰۰ نامه و تقریباً ۳۰۰۰ نقاشی از وی موجود است. 

کتاب هرمان و دوروته آ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این اثر به علاقه‌مندان به آثار گوته و کسانی که به داستان‌های کلاسیک عاشقانه علاقه دارند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب هرمان و دوروته آ

لویی شانزدهم که در پیش این چشم‌انداز بخشی از قدرت خود را از دست رفته می‌دید، ابتدا خود به سرکوب انقلابیون لشکر به پاریس فرستاد. واکنش مردم، خیزش همگانی و حمله به زندان باستیل در تابستان ۱۷۸۹ بود. لویی شانزدهم در گامِ دومِ سرکوبِ انقلاب، در نامه‌هایی مخفیانه از دیگر پادشاهان اروپا، خاصه شاهان پروس و اتریش خواست در حمایت از او به کشورش فرانسه لشکر بکشند. و این پادشاهان که بیم داشتند شعارهای انقلاب، یعنی آزادی، برابری و برادری، در جان ملت‌های آن‌ها هم شوق و امید بیدار کند و در نتیجه آن‌ها را هم به خیزش بربیانگیزد، در پائیز سال ۱۷۹۲ به فرانسه حمله کردند و پس از چند پیروزی نخستین، در منطقهٔ والمی، در نبرد توپخانه‌ها از نیروهای انقلابی شکست خوردند و بازپس نشستند. به دنبال آن شورای انقلاب اعلام جمهوری کرد و لویی شانزدهم را نیز به تیغ گیوتین سپرد. گوته که مربی، مشاور و در این میان دوست شاه کارل آگوست، امیر زاکس- وایمار بود و این امیر هم یکی از فرماندهانِ لشکر پروس در این جنگ‌ها، در همراهی با او از نزدیک شاهد این رویارویی‌های خونین و خشونت‌های پی‌آیند آن بود که بیش از همه دامان مردم آلمان و فرانسه را گرفت و به جابه‌جایی توده‌ها، تبعید و آوارگی هزاران انسان، خاصه اشراف فرانسوی انجامید.

حال گوته در نگرش به تاریخ، در قبال هر آن جنبش تند اجتماعی، در قبال انقلاب و دعوت به سرزمین موعود، بدبین بود. در تراژدی فاوست، بخش اول، صحنه‌ای است که در آن چند جوان در توهمی ناشی از تأثیر جادو یکباره گمان به حضور در تاکستانی می‌برند با خوشه‌های سرشار انگور در دسترس‌شان. پس، از طمع این مائدهٔ مفت چنگ در بینی یکدیگر می‌اندازند و نزدیک است که به جای میوه، کارشان به کندن دماغ یکدیگر، یعنی که به آدمخواری بکشد. یادکرد از تاکستان در این‌جا اشاره دارد به سِفْر چهارم از اسفار چهارگانهٔ موسی، باب سیزدهم، آن‌جا که موسی در پیش درآمدِ خروج بنی اسرائیل از مصر، جاسوسانی به سرزمین کنعان گسیل می‌کند تا دریابند «چه‌گونه است زمین، فربه یا لاغر، درخت دارد یا نه... و آن وقت موسم نوبر انگور بود...»