کتاب دخمه مردگان

کتاب دخمه مردگان نوشته ویکتوریا اشواب و ترجمه نگار شجاعی است. این کتاب جلد دوم کتاب کلاغ سرخ است که  انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت‌ترین کتاب‌ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.

درباره کتاب دخمه مردگان

کَسیدی نزدیک بود در آب غرق شود، اما نجات پیدا کرد حالا قادر شد پرده‌ای را که بین دنیای زندگان و مردگان کشیده شده، کنار بزند و به دنیای مردگان برود. حالا بهترین دوستش هم یک شبح است. پس تمام زندگی او با چیزهای عجیب و غریب همراه می‌شود.  پدر و مادر کَسیدی تصمیم می‌گیرند یک برنامه‌ی تلویزیونی درباره‌ی مهم‌ترین مکان‌های شبح‌زده‌در دنیا اجرا کنند، همه‌ اعضای خانواده به ادینبرو در پاریس می‌روند.

در این قسمت کس تصادفی یک شبح که در زیر شهر پاریس خوابیده است را بیدار می‌کند، شبحی بسیار خطرناک و مخوف که می‌تواند همه چیز را نابود کند و از بین ببرد. او باید با کمک دوستش و مهارت اندکش در شکار اشباح با این موجود هولناک مبارزه کند. اما این موجود لحظه به لحظه قوی‌تر می‌شود.

خواندن کتاب دخمه مردگان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام نوجوانان علاقه‌مند به داستان‌های ترسناک پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دخمه مردگان

حالا که روی زمین هستیم، ضرب‌آهنگ اشباح محو شده و پرده فقط پوستم را با ملایمت نوازش می‌کند و تبدیل به سوسویی خاکستری‌رنگ در گوشهٔ چشمم شده است. شاید پاریس به‌اندازهٔ ادینبورگ شبح‌زده نباشد. شاید...

ولی اگر واقعاً این‌طور بود، ما الان اینجا نبودیم.

پدرومادر من دنبال داستان‌های پریان نیستند.

دنبال داستان‌های اشباح می‌گردند.

بابا می‌گوید: «از این‌طرف.» و از خیابانی عریض به نام رودُریوُلی پایین می‌رویم؛ خیابانی که یک طرفش مغازه‌های باکلاس و طرف دیگرش درخت‌ها ردیف شده‌اند.

مردم با کت‌وشلوارهای شیک و کفش‌های پاشنه‌بلند به‌سرعت از کنارمان رد می‌شوند. دو نوجوان به دیواری تکیه داده‌اند: پسر دست‌هایش را توی جیب‌های شلوار جین سیاه‌رنگ و چسبانش فرو برده و دختر پیراهن ابریشمی صورتی‌رنگی پوشیده و پاپیونی به گردنش بسته است؛ انگار از توی وبسایت مُد بیرون پریده‌اند. از کنار دختر دیگری رد می‌شویم که کفش‌های پاشنه‌تخت زرق‌وبرقی پوشیده و پسری که پیراهن آستین‌کوتاه راه‌راه به تن دارد و یک سگ پودل را برای پیاده‌روی بیرون آورده است. حتی سگ‌های اینجا هم کاملاً شیک و مرتب هستند.

نگاهی به سرتاپای خودم می‌اندازم؛ با این تیشرت بنفش، شلوار تنگ خاکستری و کفش‌های ورزشی، ناگهان حس می‌کنم چقدر بدلباس هستم.

قیافهٔ جیکوب همیشه یک‌جور است: موهای طلایی همیشه ژولیده، تیشرت اَبَرقهرمانِ همیشه چروک، شلوار جین تیره‌ای که سر زانوهایش رفته است و کفش‌های درب‌وداغانی که نمی‌شود فهمید قبلاً چه رنگی بوده‌اند.

جیکوب شانه بالا می‌اندازد، معلوم است اصلاً برایش مهم نیست. می‌گوید: «من همینم که هستم.»

البته وقتی هیچ‌کس تو را نمی‌بیند، اهمیت‌ندادن به نظر دیگران کار سختی نیست.

دوربینم را بالا می‌گیرم و از توی منظره‌یاب تَرک‌خورده‌اش، به پیاده‌روی پاریس نگاه می‌کنم. یک دوربین قدیمی آنالوگ که پر از نگاتیوهای سیاه‌وسفید است. حتی قبل از اینکه توی شهر خودمان، یعنی شمال ایالت نیویورک، دوتایی باهم توی رودخانه‌ای یخ‌زده شیرجه بزنیم، دوربین عتیقه‌ای بود. بعد توی اسکاتلند محکم به یک سنگ قبر خورد و لنزش خُردوخاکشیر شد. خانم خیلی مهربانی توی یک عکاسی لنزش را برایم عوض کرد، ولی وسط شیشهٔ لنز جدید، رد مارپیچی شبیه اثر انگشت افتاده است؛ این هم یک ایراد دیگر کنار بقیه.