کتاب مده‌آ

کتاب مده‌آ نوشته اوریپید است که با ترجمه غلامرضا شهبازی منتشر شده است. این کتاب نمایشنامه‌ای مشهور است که به یکی از داستان‌های اساطیری می‌پردازد. 

درباره کتاب مده‌آ

جیسون مامور می‌شود برای پس گرفتن پشم زرین به سرزمین کلخیس برود، در آن‌جا زنی را می‌بیند و هر دو به هم علاقه‌مند می‌شوند. مده‌آ برای رسیدن به جیسون به پدر و برادر خودش خیانت می‌کند و همراه جیسون بازمی‌گردد. اما مده‌آ جادوگری ماهر است و او را نمی‌پذیرند و از طرفی جیسون برای رسیدن به پادشاهی باید با زنی دیگر ازدواج کند، همین موضوع باعث انتقامی بزرگ می‌شود. نمایشنامه مده‌آ داستان انتقام این زن است.

مجموعه‌نمایشنامه‌های بیدگل، مجموعه‌ای منحصربه‌فرد از نمایشنامه‌هایی است که تابه‌حال به فارسی ترجمه نشده‌اند و یا ترجمهٔ مجددی از نمایشنامه‌هایی خواهد بود که از هر جهت لزوم ترجمهٔ مجدد آن‌ها حس می‌گردد. این مجموعه تا حد امکان می‌کوشد تا تأکید خود را به جای ادبیات متن نمایشی، بر ویژگی اجرایی آن بگذارد و بدین ترتیب به نیازهای اجرایی متون نمایشی پاسخ گوید.

خواندن نمایشنامه مده‌آ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات نمایشی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مده‌آ

دایه: به درون رَوید، کودکان، به درون رَوید. همه‌چیز درست می‌شود. (به استاد) و تو تا آنجا که می‌توانی آن‌ها را دور نگاه دار و آن‌گاه که مادرشان اسیر سوداست نگذار به او نزدیک شوند. پیش از این دیده‌ام که به آنان نگاهی شوم می‌اندازد گویی از زخم‌زدن بِدانان شادمان می‌شود. من خوب می‌دانم تا برق خشمش کسی را خاکستر نکند، آتش غضبش فرونمی‌نشیند. باشد که دشمنانش طعمهٔ این خشم گردند، نه آنانی که دوستشان می‌دارد!

مده‌آ: (از درون) آه از این شرم و درد! آه از این تیره‌بختی! از این زندگی‌ام بیزارم. چرا جان نمی‌دهم؟

دایه: کودکان دلبند، به شما چه گفتم؟ دل مادرتان پُرآشوب است و اژدهای خشمش بیدار شده است. تند به درون رَوید. از چشمان او دوری کنید و به او نزدیک نشوید. از خوی وحشی‌اش برحذر باشید. اکنون به‌تَگ به درون رَوید. دیری نمی‌گذرد که اندوهش همچون ابری تیره به طوفانی از خشم می‌انجامد. آن‌گاه او که بیدادْ دلِ سنگ و کم‌طاقتش را زهرآگین ساخته، چه خواهد کرد؟

(کودکان با استاد بیرون می‌روند.)

مده‌آ: (از درون) آه تیره‌روزی! دردهایی که کشیده‌ام این مویه‌ها را می‌طلبد! آه ای پسران نفرین‌شدهٔ مادری نفرت‌انگیز، لعنت بر شما! و بر پدر شما! این خانه خراب باد!

دایه: آه من، من بدبخت! چرا پسرانت را در گناه پدرشان انباز می‌کنی؟ چرا از آنان بیزاری؟ آه کودکان، برای شما ترس به جانم افتاده است. روان‌های خاندانِ شاهیْ کینه‌توزند؛ آن‌ها آزردگی‌شان را آسان از یاد نمی‌برند، شاید چون فرمان‌دادن خوی‌شان شده، کم بر روان‌هاشان مهار می‌زنند. آدمی بهتر است میان همتایان خویش بزید.