بریده‌هایی از کتاب مده‌آ

شما زنان بر این باورید که اگر در عشقْ بختْ یارتان باشد، در همه‌چیز یارتان است؛ اما اگر در آن عشقْ بد آورید، زیباترین چیزها را زشت می‌بینید.

آه زئوس، چرا، آه، چرا به میرایان آموختی که زر را از مس جدا سازند، اما در تن مردان نشانه‌ای نیست که بدان از دلِ پوسیده‌شان خبردار شویم؟

زن در بسیار جاها آفریده‌ای ترسوست، که دلِ ستیزه ندارد و چشمش بر رویینه خیره می‌ماند؛ اما اگر در عشق بر او ستم کنند، دلی مرگ‌آورتر از دل او نیست.

هیچ مصیبتی بدتر از بی‌وطنی نیست.

می‌دانم که فخرفروشیْ بُهتانی معمول است که به‌یکسان به گوشه‌گیر و پُرکار می‌زنند. و گوشه‌گیر که زندگی آرام را برمی‌گزیند، بدنام‌تر می‌شود

در چشم من، جنگیدن در سه میدان نبرد از زادن یک فرزند خوشایندتر است.

استاد: عشق‌های کهنه سست‌تر از عشق‌های نواَند

مده‌آ: باشد که هرگز از آنِ من نباشد... سعادتی که زخم می‌زند، آن خوشی که روحم را می‌آزارد. جیسون: تو می‌دانی چگونه دعایت را دگرگون کنی تا خردمندتر بنمایی؟ «باشد که من چیزهای سودمند را دردناک نبینم، باشد که خوشبختی را تیره‌روزی نبینم.»

از دلِ چنین اندوهی، خشم خواهد جوشید.

دایه: آه کودکان، می‌بینید پدرتان چه اندازه به شما عشق می‌ورزد؟ چون او ارباب من است، خواستار مرگش نیستم اما او دشمن آنانی شده که باید دوستشان بدارد.

از زن تندخو، همچون مرد تندخو، آسان‌تر می‌توان در امان بود تا آن کس که حیله‌گر و خاموش است.

این دلاوری نیست که بیایی و با قربانیانت رویاروی شوی! نه! این زشت‌ترین زخم بر چهرهٔ آدمیان یعنی بی‌شرمی‌ست.

کاش برای مردان راهِ دیگری می‌بود که بی‌یاریِ زنان فرزند به‌دنیا آورند. آن‌گاه در جهان هیچ درد و رنجی نبود.

آدمِ رذلِ کارکُشته از تمامی فرومایگان پست‌تر است. او چنان به توانایی خویش یقین دارد که می‌تواند با چرب‌زبانی ستمی را که به دیگران روا می‌دارد پنهان سازد. او دل آن را دارد که به هر کار پلیدی دست زند. اما زیرکی‌اش اندازه‌ای دارد. همان‌گونه که زیرکی تو نیز اندازه‌ای دارد. پس آن کلام غلط‌اندازت را بر من مَیازما. زیرا یک کلمه پشت تو را بر خاک می‌مالد.

مهربانی هماره مایهٔ تباهی من بوده است.

جیسون: تو نیز رنج می‌کشی. تو هم از این اندوه نصیب می‌بری. مده‌آ: بی‌گمان چنین است. اما دردْ خوشایند است آن‌گاه که تو نمی‌توانی بخندی.

هرگز نمی‌گذارم کسی بی‌آنکه کیفر بیند بر دلم زخم زند.

چرا به میرایان آموختی که زر را از مس جدا سازند، اما در تن مردان نشانه‌ای نیست که بدان از دلِ پوسیده‌شان خبردار شویم؟

باشد که هرگز از آنِ من نباشد... سعادتی که زخم می‌زند، آن خوشی که روحم را می‌آزارد.

آن‌ها می‌گویند ما زندگی امنی در خانه داریم، حال آنکه مردان باید به جنگ روند. یاوه‌ای بیش نیست! در چشم من، جنگیدن در سه میدان نبرد از زادن یک فرزند خوشایندتر است.

خشمْ راه بر چاره‌گری می‌بندد، خشمی که در جهان سرچشمهٔ بسیاری تیره‌روزی‌هاست.

و من به آواز بلند می‌گویم که در این جهان آنانی که طعم پدری را نچشیده‌اند از پدرانِ کودکان خشنودترند. مردی که پدر نیست نمی‌داند که آیا کودکان مایهٔ خوشی‌اند یا تباهی، و چنین مردیْ دلتنگِ آن شادمانی که هرگز نداشته نمی‌شود و این‌گونه او از هزاران اندوه رهایی می‌یابد. اما آنانی که در خانه‌شان کودکانی خردسال دارند که دوستار ایشان‌اند، می‌بینم‌شان که پریشانیْ قوتِ هر روزشان است. آن‌ها نگران‌اند که کودکان را نیک بپرورند و نانی به آن‌ها رسانند؛ و بدتر از همه آنکه کس نمی‌داند این‌همه خونِ‌دل‌خوردن برای فرزندان، ثمری دارد یا نه؟

و اکنون می‌خواهم آخرین و بزرگ‌ترین رنجِ تمامیِ میرایان را به تو بگویم. گمان ببر آدمی دستش به دهانش برسد، کودکانش بالیده باشند، و آنان فرزندانی درستکار گردند. سپس آن‌گاه که بخت بدانان لبخند می‌زند، مرگ از راه می‌رسد و کالبد آن فرزندان را به دنیای زیرین می‌برد.

من در دوستی مهربان‌ترینم، اما در دشمنی سهمناکم. زیرا در این جهانْ سرفرازی از آنِ چنین کسانی‌ست.

هیچ‌چیزِ نیکیْ بی همراهیِ عشق نمی‌بالد.

زن در بسیار جاها آفریده‌ای ترسوست، که دلِ ستیزه ندارد و چشمش بر رویینه خیره می‌ماند؛ اما اگر در عشق بر او ستم کنند، دلی مرگ‌آورتر از دل او نیست.

اگر آفتابِ ایزدان فردا در قلمرو این سرزمین بر تن تو و فرزندانت بتابد، در آغوش مرگ خواهید خفت.

بخت با تو یار باد و باشد که به آرزویت برسی.

باشد که هرگز از آنِ من نباشد... سعادتی که زخم می‌زند، آن خوشی که روحم را می‌آزارد.

باشد که خویشتن‌داری، این دلنشین‌ترین پیشکش آسمان، مرا خشنود سازد.