کتاب روستای محو شده

کتاب روستای محو شده نوشته برنارد کی‌رینی است که با ترجمه ابوالفضل الله‌دادی منتشر شده است. این کتاب روایتی جذاب است که شما را لحظه به لحظه با خود همراه می‌کند. این کتاب داستان بحرانی عجیب است، اسیر شدن مردم یک روستا به دست نیرویی ماورایی که آن را نمی‌شناسند.

درباره کتاب روستای محو شده

روستای محوشده روایت اهالی (شاتیون‌آن‌بی‌یِر)، روستایی کوچک در مرکز فرانسه است که با اتفاقی عجیب روبه‌رو می‌شوند که نتایج هولناکی در زندگی آن‌ها به بار می‌آورد. یک روز صبح که اهالی روستا برای رفتن به سرکار در شهرهای اطراف (نزدیک‌ترین شهر در فاصله پنجاه کیلومتری روستا قرار دارد) از خانه خارج می‌شوند، اما می‌فهمند اتفاق عجیب رخ داده است و آن‌ها متوجه می‌شوند که خارج شدن از روستا ممکن نیست. ماشین‌هایشان در محدوده خاصی از روستا خراب می‌شود، تمام راه‌های ارتباطی با شهرها و روستاهای اطراف، تلفن‌ها، اینترنت و سایر راه‌های ارتباطی قطع می‌شود و اهالی شاتیون عملا در روستا حبس شده‌اند.

خواندن کتاب روستای محو شده را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب رابه تمام علاقه‌مندان به داستان‌های معمایی و عجیب پیشنهاد می‌کنیم.

درباره برنارد کی‌رینی

(برنار کی‌رینی) متولد ۲۷ ژوئن ۱۹۷۸ در بلژیک و دارای مدرک دکترای حقوق است. او امروز در بورگوین روزگار می‌گذراند و در دانشگاه بورگوین که در شهر دیژون قرار دارد، تدریس می‌کند. کی‌رینی توانست با نقدهایی که در برخی مجلات منتشر می‌کرد اسم و رسمی برای خودش در زمینهٔ ادبیات دست و پا کند. یکی از مشهورترین کارهای مطبوعاتی او ستونی برای مگزین لیترر بود. او تاکنون چندین رمان و مجموعه داستان منتشر کرده و در سال ۲۰۰۸ میلادی برای یکی از مجموعه داستان‌هایش جایزهٔ (ویکتور روسل) و جایزهٔ (مارسل تی‌ری) را به دست آورده است. کی‌رینی در سال ۲۰۱۳ نیز توانست برای مجموعه داستان مجموعه‌ای بسیار خاص برندهٔ جایزهٔ بزرگ داستان‌های علمی‌تخیلی شود. منتقدان نوشته‌های او را با خورخه لوئیس بورخس، ادگار آلن پو و مارسل اِمه مقایسه می‌کنند.

بخشی از کتاب روستای محو شده

آن روز همان پیشامد ناگوار برای همهٔ کسانی رخ داد که می‌خواستند با ماشین از همهٔ راه‌های ممکن شاتیون را ترک کنند. در وی ـ مرلو، ماشین‌های خراب باز هم در همان مکان پشت سر هم ردیف شدند؛ پانزده خودرو به اتومبیل‌های اوبر و ژان‌ژاک اضافه شدند و آن محل که معمولاً بسیار آرام بود به پارکینگی موحش تبدیل شد، پُر از راننده‌های دیرباوری که کاپوت‌هایشان را بالا می‌زدند و بلندبلند ناسزا می‌گفتند. همه سعی می‌کردند تلفن بزنند اما ارتباط با نِوری غیرممکن بود. در عوض تماس‌ها با شاتیون به خوبی برقرار می‌شد و هر کسی خسته به خانواده‌اش زنگ می‌زد تا جایش را اطلاع دهد و درخواست کمک کند.

پاتریس لوژو و رِنه رِمون (René Rémond)، دو مکانیک شاتیون کل صبح به ستوه آمده بودند. سی، چهل، پنجاه رانندهٔ سواری در همهٔ بخش نیاز به خدمات آن‌ها داشتند. ژاندارم‌ها که از حوادث خبر شده بودند حکم کردند که ضروری‌ترین کار بازشدن جاده‌هاست تا از تصادف زنجیره‌ای جلوگیری شود. استوار دوم پاکیِویتز (Packiewicz)، گروهبان‌ها سوران (Sourand) و دوگی (Duguit) را مأمور کرد که به وی ـ مرلو بروند و به مکانیک‌ها دستور داد آن‌ها را همراهی کنند. سوران و دوگی با سرعت تمام نشستند پشت فرمان ون آبی‌شان در حالی که کامیون‌های جرثقیل‌دار که از این اتفاق بسیار هیجان‌زده بودند آن‌ها را دنبال می‌کردند.

اما چون به وی ـ مرلو نزدیک می‌شدند، پاتریس لوژو با نور چراغ به آن‌ها علامت داد. کاروان متوقف شد. لوژو از کامیونش پیاده شد، تا پیش ژاندارم‌ها دوید و فکری را که تازه به ذهنش رسیده بود با آن‌ها در میان گذاشت.

ــ این همه ماشین خراب‌شده تو یه محل، هیچ‌کی همچین چیزی به‌چشم ندیده. نمی‌تونه اتفاقی باشه. 

سوران پاسخ داد: (خُب بعدش؟)

ــ نکنه داریم با ون شما و کامیون‌های ما خودمون رو میندازیم تو دهن گرگ؟

اخم‌های سوران در هم رفت.

لوژو توضیح داد: (خطرِ خرابی ما رو هم تهدید می‌کنه.)