کتاب اندک گستاخ و بیش مؤدب در حضرت مثنوی

اندک گستاخ و بیش مودب کتابی نوشته مرتضی مردیها پژوهشگر فلسفه است. این اثر مثنوی معنوی را از بعدی تازه بررسی می‌کند و حرف‌های نویی از دل این اثر پرارزش بیرون می‌کشد.

خلاصه کتاب اندک گستاخ و بیش مودب

کتاب اندک گستاخ و بیش مودب بر خلاف انتشار کتابی در شرح مثنوی معنوی نیست و با وجوه عرفانی آن هم کاری ندارد. مرتضی مردیها در این کتاب به قسمت‌هایی از مثنوی پرداخته که شاید به نظر خیلی‌ها جزو بخش‌های اصلی آن هم نباشد اما فارغ از تعلیم اصول عرفان، دربردارنده یک جور تجربه زندگی و روش سلوک با مردم و... است.

این کتاب از پنجاه شعر یک یا دو سه بیتی را مورد بررسی قرار داده و به این صورت است که معمولا دو یا سه بیت در ابتدای صفحه آورده شده که به نکته‌ای اشاره دارد، بعد در حد دو یا سه صفحه به بررسی یا بازرسی آن ابیات و نکته پرداخته‌ که این موارد عمدتا از دفتر اول مثنوی انتخاب شده است.

کتاب اندک گستاخ و بیش مودب برای چه کسانی مناسب است

این اثر برای پژوهشگران ادبیات تعلیمی و عرفانی و علوم اجتماعی و شیفتگان حضرت مولانا بسیار جذاب خواهد بود.

درباره مرتضی مردیها

مرتضی مردیها پژوهشگر حوزه فلسفه، اندیشه سیاسی، ادبیات و عضو هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی است. او مدتی هم مدیر گروه اندیشه روزنامه جامعه بود و بار روزنامه‌های نشاط و توس هم همکاری داشت. مردیها در سال ۱۳۸۹ از دانشگاه علامه اخراج شد و به فرانسه مهاجرت کرد پس از مدتی پژوهش در موسسه مطالعات پیشرفته ردکلیف در هاروارد در سال ۱۳۹۷ دوباره در دانشگاه علامه به فعالیت مشغول شد.

کتاب‌های فایده گرایی جان استوارت میل، مبانی نقد فکری سیاسی، سیطره جنس و پارادیم‌شناسی علوم انسانی از آثار مرتضی مردیها هستند

جملاتی از کتاب اندک گستاخ و بیش مودب

Unknownاز میراث صوفیه یکی هم این است که در نکوهش عقل سخن بسیار گفته‌اند. دست او را از بالای معرفت حقیقت کوتاه دانسته‌اند، و خاصه سیر الی الحق و حضور در حضرت او را نه با کورانه‌رفتن‌های عقل بل بر شهپر چالاک دل میسور و مقدور دیده‌اند. اما از این میان مغالطه‌یی فرهنگ‌سوز و اندیشه‌کوب هم درپیوسته است: پاره‌ای به‌خطا، با مددخواهی از این مرده‌ریگ تصوف، عقل را نه‌فقط به‌هنگام عبور از مرزهای ملکوت، بل در همین عالم خسته و کوفته‌اند. گویی عقل نه در برابر دل که در برابر بی‌خردی نیز بی‌وزن است. ابیات فوق ولی در نکوهش احمق چنان خشک و خشمگین است که آن‌را مایهٔ شومی نه فقط برای بی‌خرد که برای عالم می‌داند.