کتاب بتهوون

«مردان بزرگ، بعد از مرگشان، برای بحث و جدل درباره خودشان به‌قدری مجال فراهم می‌آورند که عمری در پی آن بوده‌اند.» کتابی که می‌خواهید بخوانید، زندگی‌نامه یک مرد بزرگ در عرصه هنر موسیقی است. لوودویک وان بتهوون مردی اسرارآمیز که خود را قادر به تسخیر دنیا، افتخارات بسیار و قلب زنان می‌دانست. امیل لودویگ، نویسنده آلمانی اثر، که به خاطر نوشتن زندگی‌نامه‌های پرطرفدارش مشهور است درباره بتهوون در مقدمه کتاب می‌گوید: «بتهوون همیشه به دو دلیلِ مخالف و متناقض شناخته شده است و بیش‌تر مورد حمله بوده تا احترام و ستایش. آیندگان سرگذشت وی را با صدها حکایات شاعرانه آراسته و پیراسته‌اند؛ آن‌ها در او عزلت، حرکات شیطانی، ناامیدی و حزن زیادی، که هر کدام لحظه‌ای از زندگی او را تشکیل می‌داده، دیده‌اند و از داشتن نابغه قدرناشناخته‌ای شکایت‌ها کرده‌اند. آن‌ها مدعی‌اند که او انسانیت را بدون دوست داشتن یک فرد انسانی دوست می‌داشت، مانند یک تریسْتان بدون ایزوت. متن این کتاب بیان یک سرگذشت حزن‌انگیز نیست، بل مبارزه یک مرد سرسخت و لجوج است که تمام موانعی را که یا خودش بر سر راه خود قرار داده بود یا سرنوشت فرا راهش نهاده بود، از بین برد و مغلوب و مقهور خود کرد.» امیل لودویگ در این اثر سعی کرده است نشان دهد نبوغ و سرشت بتهوون چگونه ضد یکدیگر برمی‌خاستند و باهم به توافق می‌رسیدند. او عقیده دارد اگر بتهوون هیچ شاهکاری هم خلق نمی‌کرد، باز سرگذشتش شورانگیز بود. کتاب پنج فصل دارد که از دوران تلخ جوانی بتهوون تا زمان عزلت‌نشینی و سرانجام مرگ او را دربردارد: «در اغلب نوشته‌هایش به دوستانش حکایت می‌کند که به‌قدری سفارش دارد که نمی‌تواند به همه برسد و همیشه شش هفت ناشر دورش حلقه زده‌اند که دست‌های‌شان به سویش دراز است. در سن بیست و پنج سالگی خود را با هندل و گوته مقایسه کرد و می‌خواست مانند آن‌ها مقبولیت عامه داشته باشد تا بتواند به‌آسانی کار کند، «ولی همه که هندل نیستند». این جمله را به آقای پیری در تالاری گفته بود و او را همان‌جا کاشته بود و دیگر ابدآ با او حرف نزد. به پرنس لیشنووسکی، که به او گفته بود استادان جدید بعدها شناخته خواهند شد، جواب داد: من نمی‌توانم با اشخاصی که به من ایمان ندارند، معاشرت کنم، برای این‌که برای ایشان ناشناس هستم... نخوت و تکبر او در این زمان آن‌چنان است که هایدن پیر او را «مغول کبیر» می‌نامید.»