کتاب راشومون و هفده داستان دیگر

کتاب راشومون و هفده داستان دیگر نوشته‌ی ریونوسکه آکوتاگاوا با ترجمه‌ی پرویز همتیان بروجنی توسط نشر امیرکبیر منتشر شده است. این مجموعه، گزیده‌ای از داستان‌های کوتاه یکی از برجسته‌ترین نویسندگان ژاپنی را در اختیار خوانندگان فارسی‌زبان قرار می‌دهد؛ نویسنده‌ای که با نگاهی تیزبین و زبانی موجز، لایه‌های پنهان روان انسان و تضادهای اخلاقی را به تصویر می‌کشد. داستان‌های این کتاب از دوره‌های مختلف زندگی آکوتاگاوا انتخاب شده‌اند و طیفی از موضوعات تاریخی، اسطوره‌ای، روان‌شناختی و اجتماعی را دربرمی‌گیرند. برخی از این داستان‌ها الهام‌بخش آثار سینمایی مشهوری نیز بوده‌اند و به‌واسطه‌ی فضاسازی منحصربه‌فرد و پرداخت شخصیت‌های پیچیده، جایگاه ویژه‌ای در ادبیات ژاپن و جهان یافته‌اند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب راشومون و هفده داستان دیگر

کتاب راشومون و هفده داستان دیگر مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه ریونوسکه آکوتاگاوا است که با ترجمه‌ی پرویز همتیان بروجنی در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفته است. این کتاب، منتخبی از آثار نویسنده را در چهار بخش موضوعی ارائه می‌دهد و تلاش کرده است نمایی جامع از جهان داستانی آکوتاگاوا را به نمایش بگذارد. داستان‌ها به‌ترتیب زمانی نگارش مرتب شده‌اند و هرکدام با یادداشت‌ها و توضیحاتی همراه هستند که به درک بهتر زمینه‌ی تاریخی، فرهنگی و ادبی آن‌ها کمک می‌کند. برخی از داستان‌ها بر پایه‌ی افسانه‌ها و روایات کهن ژاپنی یا چینی نوشته شده‌اند و برخی دیگر به دغدغه‌های شخصی و روانی نویسنده می‌پردازند. ساختار کتاب به گونه‌ای است که خواننده را با سیر تحول فکری و هنری آکوتاگاوا آشنا می‌کند و امکان مقایسه‌ی آثار اولیه و متاخر او را فراهم می‌سازد. در کنار داستان‌های مشهور، آثاری کمتر شناخته‌شده نیز گنجانده شده‌اند تا گستره‌ی نگاه و سبک نویسنده بهتر آشکار شود.

خلاصه داستان راشومون و هفده داستان دیگر

کتاب راشومون و هفده داستان دیگر مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که هرکدام به‌تنهایی دنیایی مستقل و پررمزوراز را پیش روی خواننده قرار می‌دهد. آکوتاگاوا در این داستان‌ها به سراغ موضوعاتی چون فروپاشی اخلاقی، کشمکش میان خیر و شر، بحران هویت، ریاکاری اجتماعی و اضطراب‌های فردی می‌رود. برخی داستان‌ها مانند «راشومون» و «در بیشه‌ی خیزران» با الهام از افسانه‌ها و تاریخ ژاپن، به بررسی نسبیت حقیقت و پیچیدگی سرشت انسان می‌پردازند؛ جایی که روایت‌های مختلف از یک رویداد، تصویری مبهم و چندلایه از واقعیت ارائه می‌دهند. در داستان‌هایی چون «بینی» و «اژدها»، طنز تلخ و نگاه انتقادی به باورهای مذهبی و اجتماعی دیده می‌شود. بخش‌هایی از کتاب به زندگی شخصی و ذهنیت نویسنده نزدیک می‌شوند؛ مانند «چرخ‌دنده‌ها» و «زندگی یک ابله» که در آن‌ها اضطراب، ترس از جنون و احساس بیگانگی با جهان پیرامون، محور روایت قرار می‌گیرد. آکوتاگاوا با زبانی موجز و تصویری، شخصیت‌هایی را خلق کرده است که در مرز میان واقعیت و خیال، سنت و مدرنیته، وامانده‌اند و هرکدام به‌نوعی با بحران‌های وجودی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. این داستان‌ها نه‌تنها تصویری از جامعه‌ی ژاپن در گذار تاریخی، بلکه بازتابی از دغدغه‌های جهان‌شمول انسان معاصر هستند.

چرا باید کتاب راشومون و هفده داستان دیگر را بخوانیم؟

راشومون و هفده داستان دیگر با تنوع موضوعی و سبک روایی، فرصتی برای آشنایی با یکی از مهم‌ترین نویسندگان ادبیات ژاپن فراهم می‌کند. این کتاب، هم برای علاقه‌مندان به داستان کوتاه و هم برای کسانی که به دنبال شناخت فرهنگ و تاریخ ژاپن هستند، جذابیت دارد. آکوتاگاوا در داستان‌هایش با مهارت، مرز میان واقعیت و خیال را محو می‌کند و خواننده را به تامل درباره‌ی حقیقت، اخلاق و هویت فردی و جمعی وا می‌دارد. روایت‌های چندلایه، شخصیت‌های خاکستری و فضاسازی منحصربه‌فرد، تجربه‌ای متفاوت از خواندن داستان کوتاه را رقم می‌زند. همچنین، یادداشت‌ها و توضیحات مترجم و ناشر، درک عمیق‌تری از زمینه‌ی فرهنگی و ادبی هر داستان به دست می‌دهد و کتاب را به منبعی ارزشمند برای مطالعه‌ی تطبیقی ادبیات تبدیل می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان داستان کوتاه، پژوهشگران ادبیات تطبیقی، دوستداران فرهنگ و تاریخ ژاپن و کسانی که به موضوعاتی چون بحران هویت، اخلاق، روان‌شناسی و روایت‌های چندوجهی علاقه دارند، پیشنهاد می‌شود. همچنین به دانشجویان رشته‌های ادبیات و مطالعات فرهنگی که به دنبال نمونه‌هایی از داستان‌نویسی مدرن شرق آسیا هستند، توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب راشومون و هفده داستان دیگر

«هنگام غروب و در پناه راشومون خدمتکاری حقیر به انتظار نشسته بود تا باران بند آید. در زیر این دروازه‌ی عریض به‌جز جیرجیرکی تنها آویخته به ستونی سرخ‌رنگ و عظیم که رنگ جلا از جای‌جای آن کنده شده بود، کس دیگری وجود نداشت. راشومون قرار گرفته در جاده‌ی اصلی‌ای مانند خیابان سوزاکو می‌توانست دست‌کم چند تن دیگر را برای گریز از باران در پناه خویش گرفته باشد... شاید زنی با کلاه حصیری رنگ جلاخورده و یا پیکی با کلاه سیاه لخت. باوجود این، هیچ‌کس در کنار مرد حضور نداشت. تنها صدای باران بود که از دوردست، از میان تاریکی و ویرانی، به گوش می‌رسید. مرد به ستون تکیه داده و به فکر فرو رفته بود؛ به آینده‌ای که در پیش داشت و به تصمیمی که باید می‌گرفت. دروازه‌ی راشومون، با عظمت و خرابی‌اش، سایه‌ای سنگین بر سر او انداخته بود و گویی همه‌ی امیدها و ترس‌هایش را در خود جمع کرده بود.»