کتاب سه روایت از زندگی

کتاب سه روایت از زندگی نوشتۀ یاسمینا رضا با ترجمۀ فرزانه سکوتی توسط نشر نی منتشر شده است. این نمایشنامه یکی از آثار برجستۀ رضا و از مجموعهٔ نمایشنامه‌های دور تا دور دنیا است که به فارسی ترجمه شده است. سه روایت از زندگی اثری مدرن و تفکربرانگیز است که با نگاهی خلاقانه به مسائل روزمره و پیچیدگی‌های روابط انسانی می‌پردازد.

درباره کتاب سه روایت از زندگی

این نمایشنامه روایتگر ۳ نسخهٔ متفاوت از یک اتفاق مشابه است. شخصیت‌های سه روایت از زندگی شامل آنری، سونیا، اوبر و اینس در جریان یک شب مهمانی به‌شکل متفاوتی تعامل می‌کنند و هر روایت بازتابی از جنبه‌های گوناگون روابط انسانی، سوءتفاهم‌ها و تأثیرات ناگفته‌ها بر زندگی افراد است. یاسمینا رضا با سبکی خاص که بین طنز تلخ و نقد اجتماعی در نوسان است، قدرت تأثیرگذاری کلمات و انتخاب‌های کوچک انسانی را برجسته می‌کند. سه روایت از زندگی از ساختار منحصربه‌فردی برخوردار است و توانسته است به موفقیت‌های بسیاری دست یابد. یاسمینا رضا، نمایشنامه‌نویس، رمان‌نویس و فیلمنامه‌نویس برجسته فرانسوی، به‌عنوان یکی از شناخته‌شده‌ترین نمایشنامه‌نویسان زن جهان شناخته می‌شود. آثار او به بیش از سی‌وپنج زبان ترجمه شده‌اند و بازیگران برجسته‌ای همچون آل پاچینو و شون کانری علاقه‌مند به اجرای نمایشنامه‌های او بوده‌اند. سبک نوشتار رضا، ترکیبی از طنز و تراژدی، اغلب به مسائل انسانی و پیچیدگی‌های روابط میان افراد می‌پردازد. این نمایشنامه نخستین‌بار در سال ۲۰۰۰ در تئاتر آنتوآن پاریس اجرا شد و خود یاسمینا رضا نقش اینس را ایفا کرد. سبک نگارش رضا در این اثر، همانند بسیاری از آثارش، ترکیبی از عمق روانشناختی و نگاه فلسفی به موضوعات ساده اما مهم زندگی است.

کتاب سه روایت از زندگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این اثر مناسب علاقه‌مندان به نمایشنامه‌های مدرن، تحلیل روانشناختی روابط انسانی و همچنین دوستداران ادبیات نمایشی با ساختاری متفاوت و خلاقانه است.

درباره یاسمینا رضا

یاسمینا رضا در یک می ۱۹۵۹ در پاریس از پدری نیمه‌ایرانی و نیمه‌روس و مادری مجارستانی به دنیا آمد. کار حرفه‌ای را با بازیگری آغاز کرد. در سال ۱۹۸۷، نخستین نمایشنامهٔ خود با نام «گفت‌وگوهای پس از خاکسپاری» را نوشت که با موفقیتی چشمگیر مواجه شد و جایزهٔ «مولیر» را از آن خود کرد. پس از آن «مسخ» به قلم فرانتس کافکا را برای اجرایی از «رومن پولانسکی» ترجمه کرد و دوباره جایزهٔ «مولیر» را کسب کرد. در سال ۱۹۹۴ با نمایشنامهٔ «هنر» به اوج شهرت رسید و در سال ۱۹۹۸ برندهٔ جایزهٔ «تونی» شد. چند سال بعد، نخستین رمان خود به نام «حرمان» را نوشت. از آثار مشهور او می‌توان به «خدای کشتار»، «مرد اتفاقی» و «اندوهی ژرف» اشاره کرد.

بخشی از کتاب سه روایت از زندگی

«غروب.

یک اتاق‌نشیمن.

با انتزاعی‌ترین شکل ممکن. نه دیواری، نه دری؛ فضایی باز.

مهم، تصور کردن یک اتاق نشیمن است.

سونیا، رُب‌دوشامبر به تن نشسته است. پرونده‌یی را می‌خواند.

آنری وارد می‌شود.

آنری: شیرینی می‌خواد.

سونیا: تازه دندون‌هاش رو مسواک زده.

آنری: پاش رو کرده تو یه کفش که شیرینی می‌خوام.

سونیا: خودش خوب می‌دونه که تو تختخواب از شیرینی خبری نیست.

آنری: برو بهش بگو.

سونیا: چرا خودت بهش نمی‌گی؟

آنری: چون نمی‌دونستم که تو تختخواب از شیرینی خبری نیست.

سونیا: چطور نمی‌دونستی که تو تختخواب از شیرینی خبری نیست؟ هیچ‌وقت از شیرینی خبری نبوده، هیچ‌وقت تو تختخواب از کیک و شیرینی خبری نبوده.

سونیا خارج می‌شود.

مدت زمانی می‌گذرد.

بچه گریه می‌کند. سونیا باز می‌گردد.

آنری: چشه؟

سونیا: شیرینی می‌خواد.

آنری: چرا گریه می‌کنه؟

سونیا: چون بهش گفتم از شیرینی خبری نیست. داره زیادی لوس می‌شه.

آنری: (بعد از لحظه‌یی.)

یه قاچ سیب بهش بده.

سونیا: شیرینی می‌خواد نه یه قاچ سیب. به‌هرحال هیچی گیرش نمی‌آد. تختخواب جای چیز خوردن نیست، هرکی بخواد چیزی بخوره می‌آد سر میز، تازه اون هم قبل از مسواک زدن. الان هم می‌خوام به این پرونده برسم. فردا ده صبح جلسه دارم.

بچه همچنان گریه می‌کند.

آنری خارج می‌شود. گریه بچه قطع می‌شود.

آنری بازمی‌گردد.

آنری: همون یه قاچ سیب رو می‌خواد.

سونیا: نه سیب گیرش می‌آد نه هیچ‌چیز دیگه.

تختخواب جای چیز خوردن نیست. موضوع مختومه‌ست.

آنری: برو بهش بگو.»