کتاب طاعون

کتاب طاعون نوشتهٔ آلبر کامو و ترجمهٔ سمیرا بیات است. انتشارات باران خرد این کتاب را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب طاعون

رمان طاعون، داستان شیوع یک بیماری مهلک را در اوران، شهری بزرگ در الجزایر، روایت می کند. هزاران موش در ماه آوریل، به بیماری مبتلا شده و می‌میرند. یکی از همکاران دکتر ریو به نام کاستل، مطمئن می شود که این بیماری، طاعون است. رمان طاعون را می‌توان یک اثر کلاسیک هستی‌گرایانه دانست. لحن راوی کتاب، با جملاتی ساده اما چندوجهی و داستانی تمثیلی که بیشتر مواقع، اشاره به ذهن و خودآگاهی بشر دارد، مخاطب را به یاد آثار کافکا، به‌خصوص رمان محاکمه، می اندازد.

خواندن کتاب طاعون را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعهٔ رمان‌های مشهور جهان پیشنهاد می‌کنیم.

درباره آلبر کامو

آلبر کامو در ۷ نوامبر ۱۹۱۳ در الجزایر، تحت استعمار فرانسه، به دنیا آمد. پدرش در جنگ کشته شد و مادرش که سواد چندانی نداشت، مسئولیت بزرگ کردن او و برادرش را بر عهده گرفت. فقر خانواده باعث شد مدتی ترک تحصیل کند، اما با حمایت معلمش توانست بورسیه بگیرد و در دانشگاه الجزیره ادامه تحصیل دهد. او در سال ۱۹۳۰ به بیماری سل مبتلا شد و ورزش فوتبال را کنار گذاشت. هرچند بسیاری او را فیلسوف اگزیستانسیالیست می‌دانند، کامو همواره این برچسب را رد می‌کرد. در چهارم ژانویه ۱۹۶۰، در سن ۴۷ سالگی، بر اثر سانحه رانندگی در فرانسه درگذشت.

کامو با رمان بیگانه و مقاله‌ی افسانه‌ی سیزیف به یکی از برجسته‌ترین نویسندگان قرن بیستم تبدیل شد. او در سال ۱۹۵۷ به دلیل پرداختن به مسائل وجدان بشری برنده‌ی جایزه نوبل ادبیات شد و نخستین نویسنده‌ی زاده آفریقا بود که این جایزه را دریافت کرد.

پس از مرگش، آثار ناتمامش از جمله مرگ شاد (۱۹۷۰) و آدم اول (۱۹۹۵) منتشر شدند. آدم اول روایتی نیمه‌تمام از کودکی او در الجزایر است.

از دیگر کتاب‌های البر کامو می‌توان به رمان‌های «بیگانه»، «سقوط»، «طاعون»، نمایشنامه‌های «کالیگولا»، «سوءتفاهم»، «حکومت نظامی» و کتاب نظریِ «افسانهٔ سیزیف» اشاره کرد.

بخشی از کتاب طاعون

«تصور کنید درحالی‌که افراد زیادی در کافه‌ها نشسته‌اند، با تلفن حرف می‌زنند، از حمل‌ونقل عمومی چندش‌آور استفاده می‌کنند یا صورت‌حساب‌های هنگفت پرداخت می‌کنند، مردی در حال مرگ پشت صدها دیوار گیر افتاده است که از گرما ترک برداشته‌اند، چقدر دردآور است؟ بعدها مشخص خواهد شد چه ناامیدی‌هایی باعث مرگ می‌شوند، حتی در مرگ جدید هم این شرایط کمین کرده‌اند و منتظر فرصت هستند.

مشاهدات اتفاقی ممکن است تصوری عادلانه از شهر ما به شما بدهند، با این‌حال نباید مبالغه کنیم. تنها چیزی که باید درواقع تشریح می‌شد، ظاهر شهر و زندگی در آن بود. در این‌صورت وقتی بتوانید روزها را بدون مشکل سپری کنید، زمانی است که به عادت‌ها انس پیدا کرده‌اید و ازآنجاکه این عادت‌ها دقیقاً همان چیزی هستند که شهر ما برای رسیدن به آن شما را تشویق می‌کند، درنتیجه همه چیز تعریف خاص خود را خواهد داشت. اگر از این زاویه بنگریم، زندگی در آنجا زیاد جالب نیست و باید این را بپذیریم. در این حالت کمترین آشفتگی اجتماعی بین ما امری ناآشناست و مردم شریف و زحمتکش شهر ما همیشه رفتار خوبی با مهمانان داشته‌اند.»