با کد تخفیف Salam اولین کتاب الکترونیکی یا صوتی‌ات را با ۵۰٪ تخفیف از طاقچه دریافت کن.
کتاب این قرن اثر آلن بدیوoff

کتاب این قرن

نویسنده:آلن بدیومترجم:فواد جراح‌باشیانتشارات:نشر بیدگلسال انتشار:۱۳۹۴تعداد صفحه‌ها:۲۶۲ صفحهدسته‌بندی:امتیاز:
۴.۱از ۷ رأیخواندن نظرات
انتشاراتنشر بیدگل

سال انتشار۱۳۹۴

تعداد صفحه‌ها۲۶۲ صفحه

دسته‌بندی

معرفی کتاب این قرن

«این قرن» نوشته آلن بدیو(-۱۹۳۷) فیلسوف معصر فرانسوی است و دربردارنده سیزده درس‌گفتار از وی درباره قرن بیستم است. بدیو در این کتاب، به تحلیل عرصه‌های گوناگون اجتماع و فرهنگ در سده بیستم از منظر فسلفی پرداخته است. در بریده‌ای از کتاب می‌خوانیم: «این روزها ‌یعنی در چهارمین سال قرن بیست و یکم‌ به‌جز حقوق بشر و بازگشت امر دینی چیز دیگری به‌گوش‌مان نمی‌رسد. حتی برخی نوستالژی‌زدگان تضادهای سبعانه‌ای که قرن بیستم را مفتون و مخروب کردند معتقدند که دنیای ما حول برخورد مرگ‌بار میان یک غرب حامی حقوق بشر (یا آزادی‌ها، یا دموکراسی، یا رهایی زنان...) و «بنیادگرایان» دینی سامان یافته است. این بازی در فرانسه حتی برخی روشنفکران خاصی را به‌سوی خود جلب کرده که حقیقتاً مشتاق‌اند ‌در عرصه‌ی تعارض‌آمیزی که هم‌اکنون تحت سیطره‌ی جنگ انسان (یا قانون) علیه خدا قرار دارد ‌ از یک دال اعظمِ جایگزین پشتیبانی کنند. با این‌حال، این مرتدان جریان چپ دهه‌ی هفتاد هستند که از این‌که «انقلاب» نام هر رخداد اصیلی نیست، از این‌که تخاصم‌های سیاسی دیگر کلید تاریخ جهان را در اختیارمان نمی‌نهند، از این‌که مطلق‌بودگی حزب، توده‌ها و طبقات به اتمام رسیده، هنوز تسکین نیافته‌اند. پس در اینجا روشنفکران نگون‌بخت را داریم که با بیچارگی، سخت مشغول‌اند نابودی یهودیان را به دست نازی‌ها به رخداد یکه و مقدس قرن بیستم مبدل سازند، یهودستیزی را محتوای مقدر تاریخ اروپا بدانند، واژه‌ی «یهودی» را به مشخصه‌ی قربانی‌نمای نوعی جایگزین مطلق تبدیل کنند، و واژه‌ی «عرب» را، که به زحمت در پس واژه‌ی «اسلام‌گرا» پنهان شده، به مشخصه‌ی بربریت. از این آکسیوم‌ها ظاهراً چنین برمی‌آید که دولت رژیم اشغالگر قدس با مشیِ استعماری خود پست دیدبانی تمدن دموکراتیک است، و ارتش آمریکا ضامن نهایی هر جهانِ پذیرفتنی. موضع‌گیری در قبال این «کلان روایتِ» رقت‌انگیزِ نبرد میان دموکراسی انسان‌گرا و دین، به‌نحو فوق‌العاده‌ای ساده است: خدا زمان درازی، بی‌شک حداقل نزدیک به دویست سال، است که مرده، انسانِ مکتب انسان‌گرایی نیز از قرن بیستم جان به در نبرده.»

نظرات کاربران

fatemeh. sp
۱۳۹۷/۰۸/۲۶

اگر که به دنبال رسیدن به تحلیلی درست از این زندگی و زمانه هستید " این قرن " رو بخونید.

Πυρια
۱۳۹۸/۰۱/۲۲

کتاب سختی هست. فهمیدنش آسون نیست و خوب توضیح نمیده، پیچیده‌گویی میکنه.

بریده‌هایی از کتاب
مشاهده همه (۳۶)
“فلاکتِ انسان تنها از یک چیز ناشی می‌شود: این‌که نمی‌تواند با آرامش در یک اتاق بماند”.
majid
خشونت از رهگذر آفرینش انسان نوین مشروعیت می‌یابد. نیازی به گفتن نیست که این مضمون تنها در افق مرگ خدا معنا می‌یابد. باید بشریتی نوین بازآفریده شود تا جایگزین بشریتِ منقادِ خدایان گردد. انسان نوین، در این معنا، آن انسانی است که پاره‌های سنتز منفصل را به‌هم می‌چسباند. او هم یک تقدیر (تقدیر بشریت در دوران مرگ خدایان) است و هم یک اراده (اراده به چیرگی بر انسانِ گذشته) . اگر می‌توانیم بگوییم که این قرن شدیداً ایدئولوژیک است، از آن‌رو است که به همین سنتز منفصل شکل می‌دهد، سنتزی که هم رویکردها و جهت‌گیری‌های اندیشه را تولید می‌کند و هم آن‌ها را بسط و گسترش می‌دهد. آن[ تز ]معروف «پایان ایدئولوژی‌ها» که ظاهراً معرفِ اعتدال کنونی ما، شفقت انسان‌دوستانه‌ی ماست، بازنمای هیچ چیزی بیش از فراموشی تازگی‌ای نیست که می‌توانست به انسان نسبت داده شود. و این، همان‌طور که پیش‌تر گفتم، در همین لحظه در حال وقوع است، یعنی در این هنگام که نوعی دگرگونی تمام عیار بشریت ـ که از رهگذر دست‌کاری‌های کور و تراکنش‌های مالی تحقق می‌یابدـ در راه است.
Ahmad
همان‌طور که ولتر، آن متفکر تمام عیار میان‌مایگی انسان دوستانه و دشمن کینه‌توز روسو (آن مرد شجاع) ، زمانی نوشت: «بگذارید باغچه‌ی خودمان را بیل بزنیم.»
پویا پانا
بگذارید سرمان به‌کار خودمان باشد و کمی خوش باشیم.
پویا پانا
به این پرسش: «چه چیزی واقعی است؟» ، این قرن پاسخ می‌دهد: «تظاهر کردن» . آن‌چه تظاهر نمی‌کند وجود ندارد.
پویا پانا
روزگاری هیچ شکی در موردتان نبود، اکنون چیزی نیستید به‌جز معما. روزگاری زمان را در ابدیت حک می‌کردید، اکنون صرفاً گذشته‌اید،
پویا پانا
انتظار، فضیلتی است اساسی، چرا که این تنها فرم موجود از بی‌تفاوتی ژرف است.
پویا پانا
لعنت بر هر اسارتی، حتی اگر به‌خاطر خیر کلی باشد، حتی در میان سنگ‌های گران‌بهای بوستان‌های مونته‌زوما.
پویا پانا
این قرن به‌مثابه‌ی قرن تولید نوعی وحدت قطعی و نهایی ـ‌از طریق جنگ‌ـ جمع‌بندی می‌شود. تخاصم با پیروزی یک اردوگاه بر دیگری روبه‌رو خواهد شد. بنابراین، در این خصوص، می‌توان گفت که قرنِ امر دوگانه از میل رادیکال به امر یگانه جان می‌گیرد. آن‌چه مفصل‌بندی تخاصم با خشونتِ امر یگانه‌ را می‌نامد پیروزی است، که مبین امر واقعی می‌باشد.
nmroshan
یکی از سمپتوم‌های اضمحلال همان ویرانی زبان است. قدرت واژگان برای نامیدن تصنعی است؛ رابطه‌ی میان واژگان و اشیاء ضایع گشته. می‌دانیم (و این یکی از برجسته‌ترین حقایق روزگار حاضر است) که یک مؤلفه‌ی محوری هر ستمِ رو به پایانی همین ویرانی زبان است ـ انزجار از هرگونه نام‌گذاری دقیق و ابداع‌گرانه، سیادت زبانی در عین حال بوالهوسانه و فاسد، زبان ژورنالیسم.
nmroshan