کتاب درباره فردیت و فرم‌های اجتماعی

«درباره فردیت و فرم‌های اجتماعی» برگزیده آثار گئورگ زیمل(۱۹۱۸-۱۸۵۸)، فیلسوف و جامعه‌شناس آلمانی است. نوشتارهای این کتاب با گزینش و مقدمه از دونالد لِوین(-۱۹۳۱)، استاد جامعه‌شناسی دانشگاه شیکاگو گردآورده شده است. مقالاتی که پروفسور دونالد لوین در اثر حاضر گردآوری کرده است گستره وسیعی از آثار فلسفی، جامعه‌شناختی و متافیزیکی زیمل را دربرمی‌گیرند، و چه بسا این فکر را به خواننده القا کنند که ــ همان‌طور که بسیاری از محققان و اندیشه‌وران بر این تصورند ــ زیمل صرفا بارقه‌های ایده‌ها و اندیشه‌هایش را در آثار وسیع خود به نمایش گذاشته است. به همین دلیل مقصود اصلی از این پیش‌گفتار اصلاح تصاویر مغشوش و تحریف‌شده‌ای است که زیمل را محاصره کرده‌اند. تأثیر نیچه بر زیمل نیز آشکار شده است. ویژگی‌های مدرنیته از نظر نیچه از جمله پاره شدن وحدت روح، رشد سوبژکتیویته فردی، ابزاری شدن زندگی مدرن، تبدیل ارزش‌های کیفی به کمّی، و ضدیت زندگی مدرن با فرم، این‌همه مضامینی است که به کرّات در آثار زیمل به چشم می‌خورند. کسانی که زندگی فکری زیمل را به سه مرحله متمایز تقسیم می‌کنند (داروینیست پوزیتیویست، نوکانتی، و برگسونی) این واقعیت را نادیده گرفته‌اند که او در تمام زندگی‌اش عمیقا با این‌ها درگیر بوده است. زیمل پس از نوشتن درآمدی بر علم اخلاق به تحقیق درباری پیش‌فرض‌های شناختی فهم تاریخی پرداخت و نتیجه آن مسائل فلسفه تاریخ در ۱۸۹۲ بود، که هر یک از فصل‌هایش نقدی بر سه پیش‌فرض اصلی در کتاب درباره تفکیک اجتماعی بود. این نقدها عبارت‌اند از: ۱. تمام بازسازی‌های تحولات تاریخی متکی بر فرض‌های پیشینی‌اند؛ ۲. قوانین کلی تاریخ را نمی‌توان به طرزی موجه و قابل‌قبول صورت‌بندی کرد، و ۳. فرض‌های پیشرفت در تاریخ را نمی‌توان توجیه کرد.