نظرات کاربران درباره کتاب همزاد

داستایوفسکی داستان هاشو کش نمیده بلکه اون مثل یک روانشناس عمل میکنه و میخاد خواننده رو با فراز و فرود احساسات شخصیت های داستان، در یک موقعیت خاص(بعضا معمولی) آشنا کنه. اگ داستایوفسکی براتون خسته کنندس احتمالا به رمان های داستان محور علاقمند هستید که فراز فرود در سیر اتفاقات رخ بده نه صرفا در شخصیت ها.

(۳-۲۰-[۲۸]) شخصیت پردازی عالی بود؛ در جاهایی از داستان این حس به خواننده منتقل میشه که شخصیت اصلیِ داستان بیماره و البته از نظر علم روانشناسی هم چنین بیماریی - با همین نام یعنی همزادپنداری - وجود داره که شخص به دلیل افسردگی و تنهایی، دچار توهم میشه؛ ولی برداشت های دیگه ای هم از این داستان میشه کرد، چون همزادش برای دیگران هم وجود خارجی داره.

داستایوفسکی در همزاد از ایده جالبی بهره میبرد؛چه میشد اگر شخصی را کاملا شبیه به خودمان با همان اسم ولی با شخصیت متفاوتی ملاقات می کردیم؟ جالب و البته ترسناک است. همزاد داستان چندان بلندی نیست و همه ی داستان حول همین محور می چرخد،شخصی که همزاد خود را ملاقات می کند(یا حداقل فکر می کند که همزادش را ملاقات کرده) و همزادش سعی در گرفتن جایگاه او و خراب کردن شخصیتش در اجتماع دارد. همزاد از ایده خوبی بهره میبرد،شخصیت پردازی های کتاب هم نقطه قوت آن است،داستایوفسکی همان طور که در "قمارباز" مرا شیفته شخصیت پردازی هایش کرد در این اثر هم تبحر خود را در این امر به رخ می کشد. کش مکش های درونی ذهن آقای "گولیادکین" پیرامون حوادث رخ داده(گرچه ممکن است در برخی قسمت ها خسته کننده شود) و تصمیم گیری هایش به خوبی توصیف شده و میتوان او را به خوبی در حوادث مختلف داستان درک و همزاد پنداری کرد. اما بعد از ایده ناب،شیوه پیش روی داستان شاید میتوانست بهتر ازین باشد.در برخی قسمت ها شیوه ادامه داستان خسته کننده میشود تا نقطه اوج بعدی. به هر روی اما داستان کاملا کشش و گیرایی دارد و خواننده را ترغیب به ادامه و دانستن نتیجه ی قضیه میکند. پایان داستان هم اگرچه به مذاق من خوش نیامد و انتظار پایان دیگری داشتم اما نمیتوان ایرادی به آن گرفت و الحق پایان بندی درست و غیرمنتظره ای داشت که برای یک لحظه خواننده را شوکه میکند. در مجموع همزاد اگرچه شاهکار نیست اما میتوان آن را جز آثار خوب داستایوفسکی به شمار آورد؛خصوصا به خاطر ایده جالب و خاصش.

مترجم متن رو به شدت درهم و برهم ترجمه کرده و حس میکنم از متن اصلی هم ترجمه نشده بدون هیچ پاورقی هیچ مقدمه موخره و هیچ توضیحی در کل کار ضعیفی بود

خیلی عجیب بود این کتاب... آقا گولیادکین از اوایل رمان خودش رو جدا از همه ی مردم می‌دید... و من احساس می‌کنم این همزاد در اصل جنگ آقای گولیادکین با خودش درون خودش بود... اوایل رمان گفت که می‌تواند همه را گول بزند و انسان شروری باشد اما نمی‌خواهد. اما در ادامه همزادی شبیه به او اما با روی پلید ظاهر شد. تا آخر رمان با همزاد پلید خودش در جنگ بود... اما به طرز تعجب آوری همزاد پلید او مورد پذیرش جامعه قرار می‌گرفت و گولیادکین گه یک فرد صادق بود از جامعه طرد می‌شد. تمام مردم با همزاد پلید او توطئه کرده بودن علیه گولیادکین، گولیادکینی که نمی‌خواست شبیه مردم باشه... راه صداقت و درستکاری رو در پیش می‌گرفت ولی در نهایت تمام تلاش های گولیادکین برای فهماندن پلید بودن همزادش به مردم بی فایده بود و بالعکس مردم فکر می‌کردند که او یک دیوانه است و در نهایت هم که... و گولیادکین گاهی اوقات هم این نکته رو به خودش یادآوری می‌کرد که اگه من نسبت به همه ی پلیدی ها بی تفاوت بودم هیچ‌کدوم از این اتفاق ها نمی‌افتاد، ولی نمی‌تونست بی تفاوت باشه و مدام دنبال راه حل بود... شاهکار بود این رمان ترجمه خوبی هم داره و مرسی از خانوم نسرین مجیدی.

ترجمه و ویرایش کتاب از بد هم بدتر است، لطفا این کتاب را با ترجمه آقای سروش حبیبی بخوانید. نسخه خیلی بهتری هستش.

ترجمه افتضاح بود

گلیادکین، کارمند دون‌پایه و بی‌چیز، اونقد در منجلاب زندگی فرومایه‌ی خود فرورفته که انگار به ناچار همزادی باید خلق کنه تا خلأها و حفره‌ها و گره‌های درونی‌اش را بتونه تحمل کنه. همزاد او خودشه با تمام مشخصات ظاهری‌اش. انگار دو قلویی همسان که به یکباره پیداش شده. اما هرآنچه گلیادکین نداره او در نهایت کمال داره. سرزنده و موفق و رند و خبیث و به دیده‌ی تحقیر به کسی چون او نگاه میکنه. اونچه این شخصیت را برای من حائز اهمیت می‌کنه، دوگانگی شخصیت و پروجکت کردن امیال و آرزوهای آدمی بر شخصی دیگری هستش که همه‌ی انسان.ها در جایی از زندگی خود احتمالاً به درجاتی متفاوت این کارو انجام میدن....

عالی بود

خود کتاب مفهوم پیچیده ای دارد و بسیاری از فیلم ها همچون باشگاه مشت زنی از آن الهام گرفته شده اند.

تازه شرو کردم به خوندش و فک کنم همین امروز تمومش کنم چون اینترنت قط شده😭و من فعلن کاری برا انجام دادن ندارم..... واما کتاب کتاب خوبیه بخصوص با ترجمه سروش حبیبی.... الان که به صفحه 87رسیدم ....تا حالا که کتاب خیـــلی خسته کننده ای بوده😑😑😑

عاااالی و پر از هیجان

ترجمش خوب بود ولی ترجمه ی سروش حبیبی رو‌ ترجیح میدم مقایسه کردم و خیلی بهتر بود کتاب تقریبا پیچیده ایه و باید حتما با ترجمه ی خوب بخونیدش تا متوجه پیچیدگی شخصیت اصلی بشید و حتما لعد خوندنش نقد کتاب هم بخونید به‌ درک‌بهترش کمک میکنه.

ترجمه کتاب متاسفانه اصلا خوب نبود.

خیلی متن از نظر من گویا و جالب نبود.

داستانش خیلی خوب بود😍😍😍 کسی می دونه از روی داستان فیلم ساختن یا نه؟ اگه بسازن که خیلی خوب میشه🙂🙂🙂

بسیار عالیه.داستان مردی که با همزادش مواجه میشه...

چون از شخصیت اصلی خوشم نیومد و خیلی رو مخم بود تا آخر داستان همچنان رو مخم بود و خب پایانش هم دوس نداشتم شاید هم زیادی به پایان های خوش که همه چی به خوبی خوشی تموم میشه عادت کردیم

ترجمه خیلی بد بود.

من داستان رو دوست داشتم و پیشنهادش میکنم. ولی ۳ تا نظر دارم که به اشتراک بذارم. مورد اول اینکه برای من،روند داستان گاهی تکراری میشد،منظورم درگیری های مداوم ذهنی آقای گولیادکین با خودش است؛گاهی احساس میکردم که دیالوگ های او با خودش تکراری شده و دلم میخواست زودتر به صحنه ی بعد. کتاب برسم،ولی خب احتمالا این جزو روند خود داستان بود. بعد اینکه شخصیت اصلی داستان_آقای گولیادکین_دچار بیماری روحی و روانی بود،و ذهنش بسیار مضطرب و آشفته بود.این حس برآشفتگی رو آقای داستایوفسکی خیلی خوب منتقل کرده بود،تغییر دادن تصمیمات،شک کردن،گوشه گیری و...قشنگ توی فضای داستان حس میشوو. یک انتقاد دارم به این کتاب،اونم چند مورد غلط های تایپی توی متن کتابه.نمیدونم حالا مقصر این اشتباهات تایپی خود ناشر و مترجمه یا طاقچه،ولی امیدوارم بهش رسیدگی کنن :) به طور کل،کتاب فضای راز آلود طوری رو ترسیم کرده و کتاب خیلی جالب و خوبیه،پیشنهادش میکنم.

کتاب بسیار جالبیه و قشنگ میشه اورثینک رو تو تک تک صفحاتش حس کرد فقط میشد به جای آقای گولیاد کین دوم از یک لقب استفاده کرد که خواننده موقع خواندنش گیج نشه.

عالی بود. داستایوفسکی خودش هم بنظرم دیوانه بوده!!!

امروز شرو کردم ب خوندنش.