کتاب صوتی در دفاع از فهم

کتاب صوتی در دفاع از فهم نوشتهٔ آلبر کامو و ترجمهٔ محمدمهدی شجاعی است. تایماز رضوانی گویندگی این کتاب صوتی را انجام داده و رادیو گوشه آن را منتشر کرده است. این اثر حاوی سخنرانی‌های آلبر کامو (۱۹۵۸ - ۱۹۳۶) است.

درباره کتاب صوتی در دفاع از فهم

کتاب صوتی در دفاع از فهم سخنرانی‌های آلبر کامو را از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۸ در بر گرفته است. گفته شده است که کامو خطیبی چیره‌دست بود؛ علاوه بر اینکه قدرتی در نویسندگی، جستارنویسی، تفکر فلسفی و روزنامه‌نگاری داشت. سخنرانی‌های او مشهور و متواتر هستند. او فریاد آزادی و حرمت به انسان را برمی‌آورد؛ حال این فریاد برای یادبود پایان جنگ باشد یا در اوج التهاب در الجزایر عزیزش؛ در نکوهش نازیسم باشد یا نفی کمونیسم. نویسندهٔ رمان مشهور «طاعون» هیچ‌گاه به اندیشه‌هایی که انسان را به هر شکلی مبتذل و تحت‌انقیاد ایدئولوژی می‌خواست، رحم نکرد. بر ضد «چوبه‌های دار» سخن گفت، بر ضد تمام دیکتاتورها و بر ضد تانک‌هایی که بی‌محابا از روی آدم‌ها رد می‌شدند. کلمات آلبر کامو هنوز کهنه نشده‌اند.

سخنرانی‌های موجود در این کتاب صوتی صدایی است که هیچ‌گاه فراموش نشد. کامو در یکی از این سخنرانی‌ها به نسل‌های تازه می‌گوید که آنچه را بر ما گذشته از یاد نبرید تا به آزادی، حقوق و تکالیفش وفادار بمانید و از یاد نبرید تا هرگز نپذیرید که کسی هر قدر هم بزرگ یا حزبی هر قدر هم قوی به‌جای شما فکر کند و راه شما را به شما دیکته کند. ۳۴ متن در این کتاب صوتی کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. این‌ها متن‌های سخنرانی‌هایی هستند که از آلبر کامو در دست داریم. کتاب با متن پیاده‌شدهٔ سخنرانیِ کوتاه او در مراسم شام الجزایری‌ها (سیزدهم نوامبر ۱۹۵۸ و در پاریس) به پایان می‌رسد؛ این متن پیش از این در جایی منتشر نشده بود. تمام این سخنرانی‌ها، به‌جز سخنرانی او در باب «فرهنگ نوی مدیترانه‌ای» در سال ۱۹۳۷ و پس از جنگ ایراد شدند. شهرت این رمان‌نویس، جستارنویس، نمایش‌نامه‌نویس و سرمقاله‌نویس باعث شده بود که در فرانسه و همین‌طور در دیگر کشورها، پیوسته مشتاق و منتظرِ دیدگاه‌های او درمورد اوضاع جهان و آرای مطرح روزگار باشند؛ بااین‌حال آلبر کامو با خطابه میانه‌ای نداشت و این کار ناچار او را در معرض این خطر قرار می‌داد که درمورد موضوعاتی اظهارنظر کند که در آن‌ها نه تبحری در خود می‌دید و نه مشروعیتی.

شنیدن کتاب صوتی در دفاع از فهم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

شنیدن این کتاب صوتی را به دوستداران ناداستان و قالب جستار درمورد انسان و جهان پیشنهاد می‌کنیم.

درباره آلبر کامو

آلبر کامو در ۷ نوامبر سال ۱۹۱۳ در خانواده‌ای فقیر در الجزایر متولد شد. آن زمان الجزایر تحت استعمار فرانسه بود. پدرش کارگری فقیر بود و مادرش خدمتکار بود. آن‌ها صاحب ۲ فرزند به نام «لوسین» و «آلبر» بودند. پدرش در جنگ کشته شد. مسئولیت نگهداری ۲ بچه بر عهدهٔ مادرش افتاده بود. کامو به‌خاطر خانواده‌اش مدرسه را رها کرد و به کارگری مشغول شد. معلمش به استعداد او پی برد و او را به ادامهٔ تحصیل تشویق و کمک کرد تا بتواند بورسیهٔ تحصیلی شود. با وجود اینکه کامو یکی از متفکران مکتب اگزیستانسیالیسم است، همواره این برچسب خاص را رد می‌کرد. او در دانشگاه الجزیره تحصیل کرد و تا پیش از آنکه در سال ۱۹۳۰ گرفتار بیماری سل شود، دروازه‌بان تیم فوتبال این دانشگاه بود. کامو در بعدازظهر چهارم ژانویهٔ ۱۹۶۰ و در ۴۷سالگی بر اثر سانحهٔ تصادف نزدیک سن در شهر ویل‌بلویل درگذشت. در جیب کت او یک بلیط قطار استفاده‌نشده پیدا شد. ابتدا قرار بود با قطار و همراه با همسر و فرزندانش به سفر برود، ولی در آخرین لحظات پیشنهاد دوست ناشرش را برای همراهی پذیرفت تا با خودروی او سفر کند. رانندهٔ اتومبیل و میشل گالیمار، دوست نزدیک و ناشر آثار کامو نیز در این حادثه کشته شدند. آلبر کامو در گورستان لومارین در جنوب فرانسه دفن شد.

پس از مرگ آلبر کامو، همسر و فرزندانش حق تکثیر آثار او را در اختیار گرفتند و ۲ اثر باقی‌ماندهٔ او را منتشر کردند. اولین آن‌ها کتاب «مرگ شاد» بود که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. دومین کتابی که پس از مرگ کامو منتشر شد یک اثر ناتمام به نام «آدم اول» بود که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. آدم اول یک خودزندگی‌نامه دربارهٔ دوران کودکی نویسنده در الجزایر است. از دیگر آثار این نویسندهٔ مشهور می‌توان به رمان‌های «بیگانه»، «سقوط»، «طاعون»، نمایشنامه‌های «کالیگولا»، «سوءتفاهم»، «حکومت نظامی» و کتاب نظریِ «افسانهٔ سیزیف» اشاره کرد.

بیوگرافی آلبر کامو را در صفحه این نویسنده می‌توانید بخوانید.

بخشی از کتاب صوتی در دفاع از فهم

«می دانم مصیبتهای بزرگ تاریخ با چهره‌ی هولناک شان مردم را مبهوت خود می کنند و مردم در برابر این مصیبتها فلج می شوند و کاری از دستشان برنمی آید جز انتظار. منتظر می مانند و آن غول بی شاخ و دم روزی آنها را می درد. اما برعکس می خواهم باور خود را با شما سهیم شوم: این جادو می تواند از بین برود، این عجز توهمی بیش نیست و قوت قلب و هوش و امید کفایت می کند برای شکست سرنوشت و گاه تغییر آن. فقط باید خواست، نه کور و بی هدف، بلکه با اراده ای استوار و مستحکم.

خیلی راحت تسلیم سرنوشت می شویم. بسیار راحت می پذیریم که فقط خون می تواند تاریخ را پیش ببرد و قوی ترین پیشرفت ها با استثمار دیگران محقق می شود. شاید این سرنوشت واقعیت داشته باشد. اما وظیفه‌ی انسانها نه گردن نهادن به آن است و نه پذیرفتن قانون هایش. اگر در قرون قبل این قانون ها را پذیرفته بودند، حالا در پیش از تاریخ بودیم. وظیفه‌ی صاحبان فرهنگ و ایمان این نیست که میدان‌های مبارزه های تاریخی را خالی کنند، این نیست که تسلیم بیرحمی و امور غیرانسانی این مبارزه ها شوند. باید بایستند و انسان را در برابر ناملایمات یاری کنند و در مصیبت هایی که احاطه اش کرده اند به آزادی او کمک کنند.»