کتاب دیوانه‌ای بالای بام

عزیز نسین(1995-1915)، نویسنده و طنزپرداز ترکیه‌ای است. در یکی از داستان‌های طنز این مجموعه داستان کوتاه به نام «کتک‌کاری مزه می‌ده» می‌خوانیم: «خب دیگه فهمیده بودم تو استادیوم لگد زدن و لگد خوردن عیب نیست... چون همه داشتن به همدیگه لگد می‌زدن. تازه همه هم غیرعمد... کسی قصدی این کارو نمی‌کنه... نمی‌شناسدت، باهات دشمنی هم نداره، فقط از روی هیجان به جای توپ به تو می‌زنه. باید باشی و ببینی شرف‌الدین بیک... آخه، توپ یه کیلومتر اون‌ورتره، اون وقت چه‌جوری می‌خوای از این فاصله با پات بزنیش؟! خلاصه شروع کردیم به لگدپرونی... اونا به من لگد می‌زدن، منم به اونا لگد می‌زدم. اما هیچ کدوم تو قلبمون هیچی نیست. آدم اون موقع از بس هیجان داره درد لگدایی هم که می‌خوره، احساس نمی‌کنه. بعدش آقا، یه توپ رفت تو دروازه ما. داور بی‌همه‌چیز این توپو گفت گل شده. این دفعه دیگه طاقت نیاوردم. دیدم بازم داور داره بی‌انصافی می‌کنه. با صدای بلند داد زدم: «شیر سماور!...» نمی‌تونستم جلو خودمو بگیرم. دست و پاهام تیریک‌تیریک می‌لرزید. بغل دستم یه پسره نوشابه‌فروش وایستاده بود. شیشه نوشابه‌ها رو ورداشتم و به طرف داور پرت کردم. حالا خوبه کنارم شیشه نوشابه بود و چیز دیگه‌ای نبود. مثلاً اگه نارنجک بود، طرف داور نارنجک پرت می‌کردم. بلبشویی شد که بیا و ببین. تماشاچی‌ها افتادن به جون همدیگه. یه عده می‌گفتن گل بود، یه عده می‌گفتن گل نبود. خوب همدیگه رو لت و پار کردیم. منم تو اون هیر و ویر یه بچه ده‌ساله رو گرفته بودم و داشتم خفه‌ش می‌کردم. واسه خاطر هیچ و پوچ کم مونده بود آدم بکشم. خدا رو شکر بچه‌هه گفت: «عموجون، به خدا منم از طرفدارای تیم شمام.» اینو که گفت ولش کردم. تا بچه‌هه رو ولش کردم، یه یارو مثل غول بیابونی یقه‌مو گرفت؛ حالا نزن، کی بزن... همون جور که زیر مشت و لگد بودم، با چشم دنبال پسرم گشتم... پسر کجا بود؟! دیدم پریده وسط زمین چمن و داره حق داورو می‌ذاره کف دستش.»