کتاب دستگاه گوارش

دستگاه گوارش نام رمانی کوتاه نوشته آیین نورورزی است که ماجرای سفر پدرو پسری را به آلمان تعریف می‌کند.

درباره رمان دستگاه گوارش

پسری با پدرش در حال گذر از اتوبان شاهد یک تصادف سخت می‌شوند که از قضا آسیبی هم به ماشین آنها می‌رسد. پدر و پسر قرار است پس‌فردا به آلمان بروند تا پدر دستگاه گوارشش را به دلیل یک بیماری مزمن عمل ‌کند. عملی به اسم پیوند مدفوع که نقطه طنز و کلیدی داستان می‌شود. داستان از زبان پسر روایت می‌‌شود و او شروع می‌کند به تعریف کردن ماجرای تصادف، بستری شدن پدرش و دختری به اسم بهار که زمانی دوستش داشته و حالا در المان درس می‌خواند و در نهایت ماجرای آلمان رفتنشان و تحولاتی که درون او و پدرش رخ می‌دهد و انها را با بخش‌های فراموش شده وجودی‌شان آشنا می‌کند.

آیین نورورزی در این رمان پیچیدگی‌های ذن انسانی و تنهایی هایش را تصویر کرده است.

 خواندن رمان دستگاه گوارش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 علاقه‌مندان به رمان‌ امروز ایران را به خواندن رمان دستگاه گوارش دعوت می‌کنیم

درباره آیین نوروزی 

آیین نوروزی، متولد سال ۱۳۶۹ است. پژوهش هنر خوانده و داستان‌های بسیاری در نشریات مختلف از جمله همشهری داستان، زنده رود و تجربه چاپ کرده است. اولین کتابش سال ۹۲  با نام آب و هوای چند روز سال منتشر شد. این مجموعه داستان برنده بهترین مجموعه داستان کوتاه جایزه ادبی بوشهر و جایزه ادبی هفت اقلیم شد.

 بخشی از رمان دستگاه گوارش

وقتی بغلش کردم، بوی تند سیگارش دماغم را پُر کرد. فکر کنم ده سالی می‌شد که همدیگر را ندیده بودیم. قیافه‌اش دقیقاً عین همان عکس‌هایی بود که توی وایبر و فیس‌بوک از خودش می‌گذاشت. فهمیدم عکس‌هایش را رتوش نکرده و واقعاً زیاد پیر نشده. بابام شصت و سه‌ساله بود و عمویم پنجاه و هشت‌ساله، اما به‌نظر می‌آمد که ده سالی اختلاف سن دارند. اول من را بغل کرد و بعد بابام را. بغل کردن آن دوتا حدود سی ثانیه طول کشید و صحنهٔ مضحکی توی فرودگاه درست کرد. نمی‌دانم چرا، اما به‌هرحال اصلاً بارِ احساسی خاصی نداشت و اگر نیم‌ساعت هم نگاه‌شان می‌کردی متأثر نمی‌شدی. شاید هم از دید من این‌طور بود چون توی آن فرودگاه بزرگ، فقط من بودم که می‌دانستم این دوتا، تا قبل از مریضی بابام، سالی یک‌بار هم سراغ همدیگر را نمی‌گرفتند و حالا هم فقط جوگیر شده‌اند.

مجید گفت «راحت اومدین؟» یک نگاه به بابام کردم که یعنی تو جواب بده. دیدم چشم‌هایش خیس شده و دلم برایش سوخت. این هم یکی دیگر از مریضی‌هایی است که پیرها دچارش می‌شوند: بی‌خود و بی‌جهت گریه کردن. بابام از چند سال پیش این‌طوری شد. مثلاً باهم نشسته بودیم و بازی پرسپولیس و فجر سپاسی را نگاه می‌کردیم. پرسپولیس گل می‌زد و می‌دیدم که چند لحظه بعد، بابام سرش را آورده پایین. من هم کرم داشتم و مخصوصاً باهاش حرف می‌زدم تا مجبور شود سرش را بیاورد بالا و آن وقت می‌دیدم که توی چشم‌هاش اشک جمع شده. آن هم سر چنین بازی بی‌اهمیتی. اگر کشتی یا وزنه‌برداری و این چیزها می‌دیدیم و پرچم ایران را می‌فرستادند بالا که گریه کردنش حتمی بود.