کتاب بچه آدم بدو

کتاب بچه آدم بدو نوشته علی عابدی، نمایش‌نامه‌ای است که در فضایی تلخ، هجوآمیز و ناآرام، جنگ را از دل خانه، بدن و تولد دنبال می‌کند. متن با موقعیت‌هایی نامعمول پیش می‌رود؛ پدری که از جنگ برگشته، مادری که سال‌ها باردار مانده و فرزندی که از همان آغاز نشانه‌ی فاجعه را با خود دارد. این درام که نشر قطره آن را منتشر کرده، فقط درباره‌ی ویرانی بیرونی نیست، بلکه نشان می‌دهد جنگ چگونه زبان، حافظه، خانواده و حتی معنای زایش را از شکل عادی خارج می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بچه آدم بدو

کتاب بچه آدم بدو نوشته‌ی علی عابدی، نمایش‌نامه‌ای است با فضایی ابزورد، تیره و کنایه‌آلود که جهان خود را بر پایه‌ی اغراق، وارونگی و تصویرهای تکان‌دهنده می‌سازد. شخصیت‌های اصلی از حالت عادی بیرون‌اند: مادری با بارداری نامتعارف، پدری که بدنش از اعضای پیوندی جنگی ساخته شده، فرزندی که همزمان کودک و مردی میانسال است و مستخدمی که به ماشین تولید نیروی جنگ بدل شده. در متن آنچه اهمیت دارد، تبدیل‌شدن جنگ به وضعیتی فراگیر است که بدن، خانه، رابطه و زبان را از درون تغییر داده است.

این کتاب در سه بخش پیش می‌رود و هر بخش، لایه‌ای تازه از این جهان آشفته را نشان می‌دهد. بخش خانه، بازگشت پدر و گفت‌وگوی او با مادر را به صحنه می‌آورد؛ گفت‌وگویی که هم خنده‌دار است و هم هولناک، چون هر جمله‌اش نشانی از فرسودگی انسان در دل جنگ دارد. بخش خرابه، فرزند و مستخدم را روبه‌روی هم قرار می‌دهد و از دل این برخورد، زایش صنعتی، تولید انبوه انسان برای نبرد و پیوند تولد با تخریب را پیش می‌کشد. بخش برزخ، ماجرا را به سطحی نمادین‌تر می‌برد و پای داوری، خلقت و مسئولیت را به میان می‌آورد. در این مسیر، متن مدام میان شوخی و فاجعه حرکت می‌کند و از دل همین نوسان، اثر خود را می‌گذارد.

کتاب بچه آدم بدو فقط درباره‌ی جنگ به‌ عنوان رخدادی بیرونی نیست. علی عابدی نشان می‌دهد که خشونت چگونه به درون زبان نفوذ می‌کند و حتی گفت‌وگوهای خانوادگی را به میدان درگیری بدل می‌سازد. بدن پدر که از تکه‌های دیگران ساخته شده، بارداری طولانی مادر و فرزندی که به‌ جای امید، نشانه‌ی انفجار است، همگی تصویرهایی از جهانی هستند که در آن حیات و مرگ از هم جدا نمی‌مانند. عابدی از اسطوره، طنز سیاه و موقعیت‌های نمایشی غریب استفاده می‌کند تا پرسش‌هایی درباره‌ی تداوم خشونت، مسئولیت نسل‌ها و امکان نجات پیش بکشد.

خلاصه نمایشنامه بچه آدم بدو

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

نمایش‌نامه‌ی بچه آدم بدو با بازگشت پدری از جنگ آغاز می‌شود؛ مردی که بدنش از اعضای پیوندی ساخته شده و دیگر شباهت روشنی به گذشته ندارد. مادر هنوز پس از سال‌ها باردار است و فرزندی را در شکم دارد که نشانه‌هایش عادی نیست. با پیش‌رفتن ماجرا، این فرزند در فضایی ویران ظاهر می‌شود و در گفت‌وگو با مستخدمی که مأمور زایش پی‌درپی نیروهای جنگی است، هویت و کارکرد هولناک خود را آشکار می‌کند. 

سپس روایت به برزخی نمادین می‌رسد؛ جایی که شخصیت‌ها در برابر نیرویی داور قرار می‌گیرند و مسئله‌ی جنگ، تولد، گناه و ویرانی در مقیاسی بزرگ‌تر مطرح می‌شود.

چرا باید کتاب بچه آدم بدو را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب بچه آدم بدو را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• نمایش‌نامه جنگ را فقط در میدان نبرد نشان نمی‌دهد و اثر آن را در بدن، خانواده و زبان دنبال می‌کند.
• متن با موقعیت‌های غریب و هجو تلخ، تصویری ماندگار از زایش در جهانی ویران می‌سازد.
• خواننده با شخصیت‌هایی روبه‌رو می‌شود که هر کدام نماینده‌ی شکلی از آسیب، اجبار یا فرسودگی‌اند.

خواندن کتاب بچه آدم بدو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب بچه آدم بدو به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به نمایش‌نامه‌های ایرانی که به فضاهای تلخ، کنایه‌آلود و نامتعارف گرایش دارند.
• خوانندگانی که می‌خواهند بازنمایی جنگ را بیرون از تصویرهای مستقیم و آشنا دنبال کنند.
• مخاطبانی که به متن‌های نمادین با شخصیت‌پردازی اغراق‌شده و موقعیت‌های هولناک علاقه دارند.
• کسانی که در پی متنی هستند که درباره‌ی تولد، خشونت و سرنوشت جمعی پرسش ایجاد کند.

بخشی از کتاب بچه آدم بدو

«پدر: (به هواپیما نگاه می‌کند.) لنکستر بی‌مارک یک اسپیکال.
مادر: لنکستر مدل بی‌مارک یک.
پدر: اون یه هواپیمای جنگی مدل بی‌مارک یک اسپیکاله که سال‌هاست از رده خارج شده.
مادر: اون خلبان این هواپیمای جنگیه. لنکستر مدل بی‌مارک یک، با سه برجک دفاعی.
پدر: تو که این‌قدر لجباز نبودی.
مادر: (به پدر زل می‌زند.)
پدر: این جنگندهٔ تکامل‌یافتهٔ لنکستر بی‌مارک یکه. برای پرتاب یه بمب ده‌تنی هشت‌متری.
مادر: خودتی؟
پدر: آره خود خودمم.
مادر: شوهر جنگجوی من؟!
پدر: درسته شوهر متحارب تو.
مادر: کی برگشتی؟
پدر: تازه منو گذاشتن دم در خونه.»