کتاب انقلاب صنعتی

کتاب انقلاب صنعتی نوشتهٔ جیمز آ. کوریک و ترجمهٔ مهدی حقیقت خواه است و گروه انتشاراتی ققنوس آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب انقلاب صنعتی

اروپا و بقیه جهان در سال ۱۷۰۰ در آستانه یک تحول بزرگ قرار گرفتند: انقلاب صنعتی. در پایان قرن هجدهم، انقلاب صنعتی در انگلستان به خوبی در حال پیشرفت بود و طی صد سال بعدی بقیه اروپا، ایالات متحده و ژاپن را نیز فرامی‌گرفت. سایر بخش‌های جهان نیز در قرن بیستم در این مسیر قرار می‌گرفتند.

کتاب انقلاب صنعتی به این رویداد مهم می‌پردازد. فصل‌های آن از این قرار هستند:

پیشگفتار: انقلاب بزرگ

۱: انگلستان و تولد انقلاب

۲: گسترش انقلاب به اروپا

۳: رسیدن انقلاب به آمریکا

۴: انقلاب مستمر

۵: انقلاب و جامعه

پسگفتار: آینده انقلاب

خواندن کتاب انقلاب صنعتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران تاریخ جهان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب انقلاب صنعتی

«زادگاه انقلاب صنعتی انگلستانِ قرن هجدهم بود که از موهبت جمعیت، منابع طبیعی، اختراعات، پول، یعنی همه آنچه برای صنعتی شدن ضرورت داشت، برخوردار بود. در واقع، هیچ یک از این عوامل به انگلستان منحصر نبود؛ در میان سایر کشورهای اروپایی، فرانسه و هلند نیز از این عناصر برخوردار بودند. با وجود این، در انگلستان بود که آمیزه‌ای از این عوامل برای نخستین بار باعث پیدایش انقلاب صنعتی شد.

جمعیت رو به افزایش انگلستان

انقلاب صنعتی هم به کارگر و هم به مصرف کننده احتیاج داشت که جمعیت به سرعت در حال افزایش انگلستان هر دو را تأمین می‌کرد. پیش از قرن هجدهم، رشد جمعیت در انگلستان کند بود. انگلستان در سال ۱۷۰۰ کم‌تر از هفت میلیون نفر جمعیت داشت و رشد جمعیتش چنان کند بود که آمارشناس انگلیسی گرگوری کینگ پیش‌بینی می‌کرد که کل جمعیت آن تا سال ۲۳۰۰ به یازده میلیون نخواهد رسید. اما، در واقع، از نیم قرن پس از کینگ، جمعیت به سرعت رو به افزایش گذاشت. در نخستین دهه‌های قرن نوزدهم، یعنی تنها کمی بیش از یکصد سال، و نه ششصد سال، پس از پیش‌بینی کینگ، جمعیت انگلستان به یازده میلیون نفر رسید.

اگرچه تعداد تولدها در طول قرن هجدهم افزایش یافت، اما تحول چشمگیر در نرخ مرگ و میر بود که به سرعت کاهش یافت. مثلا، در لندن و حومه آن در سال ۱۷۰۰ نیم میلیون مرگ بیش از تولد به ثبت رسید؛ اما در سال ۱۸۰۰ تعداد مرگ و میرها تنها بیست‌هزار بیش‌تر از تولدها بود.

یکی از علل کاهش نرخ مرگ و میر این بود که به دلیل آموزش بهتر ماماها و تأسیس زایشگاه‌ها، تعداد نوزادانی که از زایمان جان سالم به در می‌بردند بیش‌تر شد. افزون بر آن، موارد مرگ و میر کودکان و بزرگسالان بر اثر بیماری کاهش یافت. بیماری‌های واگیردار شایعی که در سراسر سده‌های پیشین کشور را به نابودی کشانده بود، پس از ۱۷۰۰ از بین رفت. مثلا، از قرن چهاردهم، طاعون خیارکی، یا «مرگ سیاه»، متناوباً جمعیت انگلستان را کشتار می‌کرد. اما پس از شیوع طاعون در دهه ۱۶۶۰، این بیماری از انگلستان رخت بر بست. دیگر بیماری‌های بزرگ نیز از الگوی مشابهی پیروی کردند. سیفلیس، یک بیماری نسبتاً شایع و کشنده قرن شانزدهم، گرچه در انگلستان قرن هجدهم هنوز وجود داشت، اما دیگر ابعاد همه‌گیر نداشت.»