بریده‌هایی از کتاب انقلاب صنعتی

اصطلاح «انقلاب صنعتی» را نخستین بار نویسندگان فرانسوی در اوایل قرن نوزدهم برای توصیف به کارگیری ماشین‌هایی با نیروی محرکه بخار در صنعت پارچه‌بافی کتانی به کار بردند.

یک کارگر در صنعتِ نساجی ماشینی شده انگلستان می‌توانست یکصد برابر یک کارگر در نظام خانگی نخ تولید کند.

همانند تمام فن‌آوری‌های اولیه انقلاب صنعتی، راه‌آهن نیز در آغاز دقیقاً یک کار انگلیسی بود.

. از نظر مارکس، سرمایه‌داری صرفاً یک مرحله گذار بود که جامعه را از وضعیت کشاورزی به موقعیت صنعتی انتقال می‌داد. او بر این باور بود که تمام تاریخ مبارزه بین طبقات بر سر مالکیت وسایل تولید است و در این مبارزه سرانجام کارگران جهان پیروز خواهند شد. در این دنیای جدید، هرکس سهم برابری خواهد داشت و از آن‌جا که دیگر نیازی به وجود دولت نخواهد بود، دولت «رو به زوال» خواهد رفت و فروخواهد مُرد.

زادگاه انقلاب صنعتی انگلستانِ قرن هجدهم بود که از موهبت جمعیت، منابع طبیعی، اختراعات، پول، یعنی همه آنچه برای صنعتی شدن ضرورت داشت، برخوردار بود.

اختراعاتی نظیر ماکوی سیار، دستگاه نخ‌ریسی جنی و ماشین ریسندگی کرامپتون در قرن هجدهم، موجب افزایش زیاد کارآیی در تولید منسوجات گردید.

در سال ۱۶۹۰، دانشمند فرانسوی دنی پاپَن یک مدل کوچک و کارآی ماشین بخار را ساخت که حدود شش و نیم سانت ارتفاع داشت. حدود بیست سال بعد، یعنی در سال ۱۷۱۲، مخترع انگلیسی توماس نیوکامن طرح پاپن را اقتباس کرد و یک ماشین بخار تمام عیار ساخت.

با به قدرت رسیدن ناپلئون بناپارت در فرانسه در سال ۱۷۹۹ و به دنبال آن تسخیر بیش‌تر اروپا از سوی او، ورود تجهیزات و کارگران انگلیسی به قاره اروپا باز هم دشوارتر شد. انگلستان به زودی درگیر جنگ با ناپلئون شد و سرانجام اروپای غربی را به محاصره دریایی درآورد، که نتیجه آن کندی آهنگ انقلاب صنعتی در قاره اروپا بود.

اما یک گروه از سوسیالیست‌ها، به نام مارکسیست‌ها یا کمونیست‌ها، طرفدار کنترل کامل عمومی تولید، از جمله کشاورزی، بودند. این شاخه از سوسیالیسم از نوشته‌های کارل مارکس، اقتصاددان و تاریخ‌پژوه آلمانی، سربرآورد.

مالکان گاهی پُر دردسرترین و رک‌گوترین کارگران را مطرود اعلام می‌کردند. نام کارگران مطرود شده در میان کارخانه‌های صنعتی پخش و توصیه می‌شد که به آن‌ها کار ندهند.