کتاب آنتونی و کلئوپاترا

کتاب آنتونی و کلئوپاترا نوشتهٔ ویلیام شکسپیر و ترجمهٔ علاءالدین پازارگادی است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب را منتشر کرده است. این اثر از مجموعهٔ «ادبیات کلاسیک جهان» و نمایشنامه‌ای است که در پنج پرده نگاشته شده است.

درباره کتاب آنتونی و کلئوپاترا

کتاب آنتونی و کلئوپاترا (Antony and Cleopatra) نمایشنامه‌ای کلاسیک نوشتهٔ ویلیام شکسپیر است. او این متن نمایشی را در پنج پرده نگاشته است. «آنتونی»، «کلئوپاترا»، «قیصر اوکتاویوس»، «اوکتاویا»، «انوباربوس»، «پمپی» و «لپیدوس» شخصیت‌های این نمایشنامه هستند.

نمایشنامه متنی است که برای اجرا بر روی صحنه و یا هر مکان دیگری نوشته می‌شود. هر چند این قالب ادبی شباهت‌هایی به فیلم‌نامه، رمان و داستان دارد، شکل و فرم و رسانه‌ای جداگانه و مستقل محسوب می‌شود. نخستین نمایشنامه‌های موجود از دوران باستان و یونان باقی مانده‌اند. نمایشنامه‌ها در ساختارها و شکل‌های گوناگون نوشته می‌شوند، اما وجه اشتراک همهٔ آن‌ها ارائهٔ نقشهٔ راهی به کارگردان و بازیگران برای اجرا است. بعضی از نمایشنامه‌ها تنها برای خواندن نوشته می‌شوند؛ این دسته از متن‌های نمایشی را کلوزِت (Closet) نامیده‌اند. از مشهورترین نمایشنامه‌نویس‌های غیرایرانی می‌توان به «آیسخولوس»، «سوفوکل»، «اوریپید» (یونان باستان)، «شکسپیر»، «هارولد پینتر» (انگلستان)، «مولیر» (فرانسه)، «هنریک ایبسن» (نروژ)، «آگوست استریندبرگ» (سوئد)، «برتولت برشت» (آلمان)، «ساموئل بکت» (ایرلند) و «یوجین اونیل» (آمریکا) اشاره کرد. نام برخی از نمایشنامه‌نویس‌های ایرانی نیز «بهرام بیضائی»، «عباس نعلبندیان»، «اکبر رادی»، «غلامحسین ساعدی»، «بهمن فُرسی»، «محسن یلفانی»، «نغمه ثمینی»، «محمد رضایی راد»، «علیرضا نادری»، «محمد یعقوبی»، «محمد رحمانیان» و «محمد چرمشیر» بوده است.

خواندن کتاب آنتونی و کلئوپاترا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات نمایشی و علاقه‌مندان به نمایشنامه‌های کلاسیک انگلیسی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره ویلیام شکسپیر

ویلیام شکسپیر (۱۵۶۴ - ۱۶۱۶) شاعر و نمایشنامه‌نویس انگلیسی است که بسیاری او را بزرگترین نمایشنامه‌نویس تاریخ و بسیاری نیز او را بزرگترین نویسندهٔ انگلیسی‌زبان تاریخ می‌دانند. ویلیام فرزند «جان شکسپیر» و «ماری اردن» بود. پدرش یکی از مرفهان شهر بود و مادرش، دختر زارعی دولت‌مرد، اما روزگار به کام ویلیام خوش نماند و در سال ۱۵۸۷ پدرش ورشکسته شد. ویلیام تحصیلات ابتدایی و مقدماتی از زبان لاتین را در دبیرستانی در استنفورد گذراند، اما در ۱۳سالگی به‌دلیل تنگدستی پدر، مدرسه را رها کرد. او پنج سال بعد با «آنا هاتاوی» ازدواج کرد که هشت سال بزرگتر از خودش بود و نتیجهٔ این ازدواج یک فرزند دختر و دو پسر بود. در سال ۱۵۸۵ ویلیام، استنفورد را ترک کرد و به لندن رفت و آنجا در تماشاخانه‌ای مشغول به کار شد. او به بازیگری پرداخت و در نهایت همان‌جا شروع به نمایشنامه‌نویسی کرد که به‌دلیل هوش و قریحهٔ فطری مورد استقبال بسیاری واقع شد. اشتغال به نمایشنامه‌نویسی و فعالیت در هنر تئاتر برای او موقعیت‌های فراوانی به بار آورد و از این طریق ثروت بسیاری کسب کرد. آثار مکتوب او به سه دستهٔ تراژدی، کمدی و تاریخی تقسیم شده‌اند. از مهم‌ترین آثار شکسپیر می‌توان به تراژدی‌های «اتللو»، «مکبث»، «هملت»، «شاه لیر»، «رومئو و ژولیت» (تراژدی)، «رؤیای شب نیمهٔ تابستان»، «شب دوازدهم» (کمدی)، «ژولیوس سزار» (تاریخی) اشاره کرد. او نمایشنامه‌های بسیاری نوشته است. ویلیام شکسپیر در سال‌های پایانی عمرش در استرانفورد ساکن شد و به‌ندرت به لندن رفت؛ تا اینکه در سال ۱۶۱۶ درگذشت.

بخشی از کتاب آنتونی و کلئوپاترا

«کلئوپاترا: چه منظوری دارد؟

انوباربوس: منظورش این است که مریدان خود را به گریه وادارد.

آنتونی: امشب از من توجه کنید. شاید همین امشب پایان دورهٔ خدمت شما باشد و دیگر مرا نبینید یا اگر ببینید جز سایهٔ ازهم‌گسیخته‌ای بیش نباشم. شاید فردا کمر به خدمت ارباب دیگری ببندید.

من مانند کسی به شما نظر می‌کنم که با شما وداع می‌کند. دوستان درستکار من، من شما را از خود دور نمی‌کنم، بلکه مانند کسی که با خدمت شما عقد دائم بسته تا دم مرگ وفادار می‌مانم. امشب دو ساعت دیگر به من خدمت کنید. دیگر چیزی نمی‌خواهم و امیدوارم خدایان به شما پاداش دهند.

انوباربوس: آقا، منظور شما از اینکه آن‌ها را ناراحت می‌سازید چیست؟

ببینید، اشک می‌ریزند و من احمق هم گریان شده‌ام. ننگ است که ما را مبدل به زن کنید.

آنتونی: عجب! عجب! اگر قصدم این باشد، امیدوارم افسون جادوگران شوم. دوستان پاک‌دل من، آنجایی که این قطرات فرومی‌ریزند، توفیق خداوند می‌روید. شما سخنان مرا تعبیر دردناک و غم‌انگیزی کردید. منظور من این بود که به شما تسلی دهم و مایل بودم امشب را با نور سرور و شادی روشن سازید. ای عزیزان من، بدانید که برای فردا امید زیادی دارم و شما را به آنجایی هدایت خواهم کرد که انتظار پیروزی و شرافت می‌رود نه مرگ. بیایید شام بخوریم و اندیشه و بیم را در جام می فروبریم.

(خارج می‌شوند.)»