کتاب وقتی به فوتبال می اندیشیم، به چه می اندیشیم

کتاب الکترونیکی «وقتی به فوتبال می اندیشیم، به چه می اندیشیم» نوشتهٔ سایمون کریچلی با ترجمه ماشاالله صفری و طاها صفری در نشر گلگشت چاپ شده است. این ورزش محبوب را به سیاست و اجتماع گره زده و دریچه‌ای تازه به روی آن گشوده است. سایمون کریچلی اعتقاد دارد ورزش فوتبال حوزه‌های بسیار متفاوت و پیچیده‌ای همچون حافظه، تاریخ، مکان و طبقه اجتماعی، جنسیت، هویت قومی، طبیعت و .... را در بر می‌گیرد. او در کتاب وقتی به فوتبال فکر می کنیم، در واقع به چه فکر می کنیم، رویکردی سیاسی اجتماعی نسبت به فوتبال اتخاذ کرده و به تشریح نظرات خود در این خصوص می‌پردازد.

درباره کتاب وقتی به فوتبال می اندیشیم، به چه می اندیشیم

فوتبال درباره چیزهای پیچیده، متناقض و متضادی است: خاطره، تاریخ، مکان، طبقهٔ اجتماعی، جنسیت در تمام مشکلات متغیر خود مخصوصاً مردانگی، و درعین‌حال زنانگی که در آن روبه‌رشد است هویت خانواده، هویت قبیله‌ای، هویت ملی، ماهیت گروه‌ها؛ هم بازیکنان و هم هواداران، و رابطه‌ای اغلب خشن و گاهی صلح‌آمیز و دوستانه بین این گروه‌ها. فوتبال به شکلی مشخص یک بازی تاکتیکی است. نیازمند نظم و تمرینات بی‌رحمانه برای حفظ آمادگی بازیکنان و از آن مهم‌تر برای کلی و یکدست تیم و حفظ آن است. تیم یک شبکه، رسیدن به شکل یک پیکربندی پویا و یک ماتریس از نقطه‌های متحرک و تغییراتی خود رم بینهایت است که تمامشان درآن‌واحد برای حفظ شکل تلاش می‌کنند.

فوتبال ورزشی است که می‌تواند همه آحاد مردم را در کنار هم همدل و متحد کند. این ورزش علاوه بر جنبه‌های سرگرمی که دارد، شادی بخش است و شور و اشتیاق خاصی در درون مخاطبان خود و حتی افرادی که علاقه‌ای به آن ندارند، ایجاد می‌کند. شاید جالب باشد که بدانید مردمان آمریکای جنوبی اعتقاد دارند؛ فوتبال تنها زبان دنیا است که نیازی به مترجم ندارد. در کتاب پیش رو تلاش شده تا جنبه‌های مثبت و منفی فوتبال مورد بررسی جامعی قرار گیرد. بدون شک مطالعه این کتاب، دریچه‌های تازه‌ای نسبت به فوتبال به روی شما باز می‌کند.

کتاب وقتی به فوتبال می اندیشیم، به چه می اندیشیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مطالعه کتاب وقتی به فوتبال فکر می‌کنیم به چه فکر می‌کنیم را به علاقمندان فوتبال و سیاست‌گذران ورزش کشور، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب وقتی به فوتبال می اندیشیم، به چه می اندیشیم

این الگوهای جامعه‌پذیری، تأثیر و انرژی خود را در زندگی جمعی طرف‌داران می‌یابند و این طرف‌داران هستند که به آنها علاقه دارم، بعداً سراغ این موضوع هم می‌روی. منظور ارتباطات اجتماعی‌ای است که این ورزش گسترده شده است: فوتبال اتحادی که در نام خود اختصار در ایالات متحده به آن ساکِر می‌گویند. هرچند فوتبال تا اواخر دههٔ ۱۹۷۰ در انگلستان به نام ساکر شناخته می‌شد، اما این کلمه منصوب به امریکا شد. فوتبال یک جنبش اجتماعی است، و همان‌طور نوع جامعه اد که مارکس در کتاب سرمایه می‌گوید یک پیوند بشر که البته متأسفانه مارکس این عبارت را دربارهٔ فوتبال نگفته است! دلیل اینکه فوتبال برای بسیاری از ما تا این حد مهم است، دقیقاً تجربهٔ مشارکت در بطن آن، و حس شفافی است که از جامعه به ما می‌دهد. اگر بخواهیم کمی بی‌هوا جلو برویم و آن را بشکافیم، مناسب فوتبال، سوسیالیسم است. شاید بتوان گفت که شکل سیاسی آزادی جدا از مشارکت جمعی تجربه نمی‌شود، جایی که اقدامی جمعی، اعمال فردی را کامل و متعالی می‌کند. بار دیگر سراغ بیل َشنکلی برویم - یا می‌توانید همین احساسات مشابه بیان شده را در افسانهٔ برزیلی سوکراتس، یا مارکسیست آلمان غربی و قهرمان جهان در ۱۹۷۴ ،پل هم پیدا کنید - برایتنِر، یا کاپیتان سابق تیم ملی آرژانتین خاویر زانتِی که می‌گوید: سوسیالیستی که من به آن اعتقاد دارم، سیاست نیست. یک روش زندگی است.