کتاب خاطرات باب دیلن، وقتی حالت بده کسی سراغت رو نمی‌گیره

باب دیلن را می‌توان برجسته‌ترین و تأثیرگذارترین ترانه‌سرای نیم‌قرن اخیر آمریکا دانست، او زبان و صدای تازه‌ای را به جریان بی‌حال و فرتوت موسیقی همه‌پسند دهه شصت آمریکا هدیه داد. ترانه‌های دیلن حاصل تفکر و ذهنیت شخصی‌اش بودند، اما مردم فکر می‌کردند او از اعماق دل آنها می‌خواند. برای همین لقب‌هایی مانند «صدای نسل نو» به او نسبت داده می‌شد. اهمیت او تا انجایی است که یافتن گاه‌شماری جامع از وقایع دهه شصت میلادی که نامی از دیلن در آن برده نشده باشد، کار آسانی نیست. او موسیقی فولک آمریکا را از انحصار عده‌ای خاص که بیشتر به شکل سنتی راجع به ملوان‌ها و سربازها می‌خواندند در آورد، سبک فولک-راک را ابداع نمود، آهنگ‌های طولانی را باب کرد، جوانان را دوباره به شعر علاقه‌مند ساخت، علاوه بر موسیقی در نقاشی، نویسندگی و فیلم‌سازی هم تجربه کسب کرد و در طول زندگی هنری خود توانست افتخارات زیادی از جمله دریافت جوایز اسکار و گلدن گلوب را کسب کند. باب دیلن در این کتاب تنها از خود و خاطراتش نمی‌گوید. او با زبان خاص خود، که در ترجمه سعی در حفظ آن شده است، حال‌وهوای جامعه‌ای که در آن می‌زیسته و شکوفا شده، اخبار روز و شرایط سیاسی را شرح می‌دهد و از این راه تصویری واضح از فضای روز جامعه آمریکا به دست می‌دهد. دربخشی از جلد اول «خاطرات باب‌ دیلن: وقتی حالت بده کسی سراغت‌ رو نمی‌گیره» می‌خوانید: من تو بهار سال ۱۹۴۱ به دنیا اومدم. جنگ جهانی دوم تو اروپا راه افتاده بود و قرار بود آمریکا هم به زودی واردش بشه. دنیا داشت از هم می‌پاشید و هرج‌ومرج با مشت از صورت تازه‌واردها پذیرایی می‌کرد. اگه توی اون بازه زمانی به دنیا می‌اومدی یا اینکه زنده بودی و زندگی می‌کردی، رفتن دنیای قدیمی و شروع شدن دنیای جدید رو می‌تونستی احساس کنی. انگار زمان رو برگردونده بودن عقب به وقتی که پیش از میلاد شده بود پس از میلاد. هم سن‌وسال‌های من بخشی از هر دوتا بودن. هیتلر، چرچیل، موسولینی، استالین، روزولت - اشخاص بااهمیتی که دنیا دیگه به خودش ندید، کسایی که به تصمیم‌گیری خودشون متکی بودن، همه‌شون آماده بودن که تنهایی وارد عمل بشن، بی‌توجه به تایید دیگران - بی‌توجه به ثروت یا محبت، در حالی‌که سرنوشت بشریت توی دست‌هاشون بود ...