کتاب کتاب موج نو

کتاب موج نو یا سینمای ایران چگونه دگرگون شد، نوشته احمد طالبی نژاد، کارگردان و منتقد سینمای ایران است. این اثر به بررسی موج نوی سینمای ایران پیش از انقلاب اسلامی می‌پردازد. 

درباره کتاب موج نو

احمد طالبی‌نژاد در کتاب موج نو به سینمای ایران پیش از انقلاب می‌پردازد. او با مسعود کیمیایی درباره فیلم قیصر گفتگو می‌کند و گفتگویی هم با داریوش مهرجویی درباره فیلم گاو دارد. علاوه بر این او با ناصر تقوایی هم گفتگو کرده است و نقش او را در سینمای موج نو بررسی کرده است. این اصطلاح به سینمای ایران اواخر دهه ۱۳۴۰ می‌پردازد و شکل جدیدی که آغاز کرده بود.

بخش پایانی کتاب گفت وگوهایی میان فیلم‌سازان نسل قدیم و جدید درباره موج نو است.

کتاب موج نو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به سینمای ایران پیشنهاد می‌کنیم. 

درباره احمد طالبی‌نژاد

احمد طالبی‌نژاد نویسنده و فیلم‌ساز ایرانی در سال ۱۳۳۲ در نائین متولد شد. او تحصیلاتش را در رشته ادبیات فارسی تا مقطع لیسانس ادامه داد مدرک درجه یک هنری (معادل دکتری) دارد. او صاحب امتیاز و مدیر مسئول ماهنامه هفت بود که در سال ۱۳۸۶ لغو امتیاز شد. در حال حاضر هم برای مجله ماهنامه فیلم می‌نویسد. از میان آثار منتشر شده احمد طالبی‌نژاد می‌توان به کتاب گفتگو با ناصر تقوایی و تهران در سینمای ایران اشاره کرد. طالبی‌نژاد چند فیلم کوتاه و مستند کارگردانی کرده‌است. فیلم بلند من بن لادن نیستم ساخته اوست. 

بخشی از کتاب موج نو

۱. می‌خواهید از قیصر حرف بزنم. قیصر فیلم من است. به خودم اعتماد کردم، ذره‌ذره‌اش را زندگی کردم و عرق ریختم. جوان بودم. من برای شناخت سینما در سال‌های دهه ۱۳۴۰ مگر چه‌قدر وقت داشتم؟ بیست و چهارساله بودم که به قیصر فکر کردم. این فیلم همه بضاعت من نبود. هیچ اثری، چه موفق و چه ناموفق، همه بضاعت خالقش نیست. به قول ناصر تقوایی «ما سختی بسیار کشیدیم تا فیلم‌های بدمان را نسازیم.» فیلم‌های بد سینماگران بزرگ دنیا را نگاه کنید. انبوه است. ما سه چهار فیلم‌سازی هستیم که قدرت‌مان در نیت‌مان است. نیت و احساس ما آن‌قدر شریف به سینما نگاه کرده که انکارشدنی نیست. شاید بعضی از فیلم‌های ما موفق نباشد، اما نیت ما درست بوده است. ما حتی رفاه اندک یک شاگرد تیمچه را از این نیت شریف و هنرمندانه در این‌همه سال نداریم.

چه باک، خلاص شدن از حیثیت دردی دارد که ما نتوانستیم تحملش کنیم. این نکته در خلق یک اثر سینمایی نیست، در تلاش برای ساختن اثری است که از ارزش‌های اعتقادی ما دور نباشد. فقط من، تقوایی و مهرجویی نبودیم. این اتفاق هم فقط در سال ۱۳۴۷ نبود. فیلم‌سازان دیگری در سال‌های بعد آمدند که آن‌ها هم تلاش‌شان همین رعایت اخلاق بود.

۲. از تأثیر ادبیات دهه ۱۳۴۰ بر ما پرسیده‌اید. ادبیات در این دیار زودتر از سینما زبان باز کرد؛ زبان سیاسی. هدایت، نیما، شاملو، ابراهیم گلستان، اخوان و دیگران زبان‌گشای ادبیات دهه‌های ۱۳۲۰ و ۱۳۳۰ بودند. سینمای به قول شما پیشروِ ما، شاگرد اندیشه‌های این ادبیات بود. اما فرق است بین اجرای شعر و داستان با سینما. سینما برای این‌که روی دیوار بیفتد، رنج بسیار و مقاومت سخت می‌خواهد. با نویسنده و قلم و کاغذْ اثر می‌آید، اما با یک متن و یک دوربینْ فیلم روی دیوار نمی‌افتد. مارکز می‌گوید با سینما نوشته‌هایم را به فروش زیاد رساندم، اما سینماگران نسل من را هیچ‌کس و هیچ جا درنمی‌یابد. تماشاگران تهرانِ ده‌میلیونی نمی‌دانند تماشاگران تهران سه‌میلیونی چه‌قدر بیش‌تر از آن‌ها فیلم‌های ما را دیده و اعتمادشان به سینما چه‌قدر بیش‌تر بوده است.