کتاب دیوار ۱۳۵۸

کتاب دیوار ۱۳۵۸ نوشته امیرحسین قاضی، داستانی خواندنی است که با درآمیختن تاریخ و فانتزی، نگاهی به وقایع سال‌ ۱۳۵۸ در ایران دارد. 

درباره کتاب دیوار ۱۳۵۸

امیرحسین قاضی در کتاب دیوار ۱۳۵۸ ماجرای یک سفر در زمان را نوشته است. سفری که ممکن است آرزوی همه ما باشد، اما زمانی که به حقیقت پیوست متوجه شویم آن چیزی که می‌خواستیم نبوده است. باری، این داستان درباره جوانی است که در زمان سفر می‌کند و پا به سال ۱۳۵۸ می‌گذارد. او در خیابان‌‌های تهران آن روزگار قدم می‌زند، از ساختمان نوپای پلاسکو خرید می‌کند و به تهران این روزها برمی‌گردد و چیزهایی را می‌بیند که دیگر نیست.

اما داستان تنها به یک سفر ساده و دیدار از خیابان‌های تهران محدود نمی‌شود بلکه در دلش به وقایع روزهای پر آشوب بعد از انقلاب هم می‌پردازد. نگاهی به قتل‌ها و ترورهای تاریخی می‌کند و در کنارش، عاشقانه‌‌ای دلنشین را هم سر می‌دهد. 

کتاب دیوار ۱۳۵۸ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

اگر از خواندن داستان‌های تاریخی و تخیلی لذت می‌برید، این کتاب گزینه خوبی برای شما است. 

بخشی از کتاب دیوار ۱۳۵۸

دستانم را پشتم قفل کردم و به دیوار و تخته تکیه دادم و زیر لب پرسیدم: «واقعاً ارزشش رو داره؟» سرم را بالا آوردم. شاگردانم با نگاه‌های منتظر به من نگاه می‌کردند. گلویم را صاف کردم و دوباره سؤالم را مطرح کردم.

واقعاً ارزشش رو داره که به گذشته برگردین و اشتباهاتتون رو جبران کنین؟

در کمال تعجب باز هم من بودم و نگاه‌های خیره و سؤالی که جوابش در هوا معلق و بی‌پاسخ مانده بود. جور دیگری پرسیدم: «اگر می‌تونستین برگردین به گذشته، جلوی چه اتفاق یا اتفاقاتی رو می‌گرفتین یا چه کسی رو نجات می‌دادین؟

یا چه کسی رو می‌کشتیم؟

یخ سکوت را پدرام شکست. نزدیک پنجره چوبی کلاس می‌نشست و موهای بلندش روی پیشانی‌اش ریخته بود. هدست بزرگی دور گردنش بود که هیچ‌وقت او را بدون آن ندیده بودم.

توقع داشتم ساسان که از فعال‌ترین شاگردانم بود مثل همیشه به کمکم بیاید و همین‌طور هم شد. چهل‌ساله بود اما باانرژی‌تر از جوانان کلاس بود.

من ترجیح می‌دادم جون یک شخصیت بزرگ رو نجات بدم.

سهیلا که تقریباً هم‌سن ساسان بود و هر ترم در نمره گرفتن با ساسان رقابت داشت و از هر فرصتی استفاده می‌کرد تا او را به چالش بکشاند، چرخید و به انتهای کلاس و به ساسان نگاه کرد و با لحن طلبکارانه‌ای گفت: «مثلاً کی رو نجات می‌دادی؟»

ساسان هم خونسرد به او خیره شد و تیغه عینکش را روی بینی کشیده‌اش بالا برد و گفت: «هر شخصی که نیاز بود زنده بمونه و دنیا رو تغییر بده. هرکسی می‌تونست باشه. حرفم سر اینه که بدون کشتن کسی هم می‌شه خیلی چیزا رو تغییر داد یا جلوی خیلی چیزا رو گرفت.» پاهایش را مدام تکان می‌داد. از پای تخته می‌توانستم ببینم چطور رنگ دستش به خاطر فشار خودکار سفید می‌شود.