کتاب سکوت سایه‌ ها

کتاب سکوت سایه ها رمانی عاشقانه نوشتهٔ بهاره شریفی است که در انتشارات سخن منتشر شده است. 

درباره کتاب سکوت سایه‌ ها

کتاب سکوت سایه‌ ها داستان زندگی عارفه است. ازدواج مجدد مادر عارفه با مردی که پسرش به‌شدت با ازدواج پدرش مخالف است مادر را وامی‌دارد که عارفه را از پسر همسرش دور کند ولی تقدیر بی‌توجه به نگرانی‌های مادرانه او این دو را بر سر راه هم قرار می‌دهد و این تقابل سرآغاز ماجراهای تازه زندگی عارفه می‌شود.

داستان از زمانی آغاز می‌شود که عارفه در شهر دیگری از زادگاهش دانشجو است و در خوابگاه می‌ماند فصل‌های بعدی به گذشتهٔ او می‌رویم و زندگی‌اش را از دبیرستان مرور می‌کنیم. زمانی که مادرش «فریده خانم» با مردی به نام سرداری ازدواج کرده است. مرد ثروتمند و بسیار خسیسی که با قوانین خشک و رفتارهای تند و تحقیرآمیزش زندگی عارفه و خواهرش ستاره را جهنم کرده است. همه چیز سخت است تا «کیان» پسر سرداری به ایران می‌آید و اوضاع تغییر می‌کند.

خواندن کتاب سکوت سایه‌ ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب سکوت سایه‌ ها

«عارفه، خسته، چادرش را از سر برداشت و به پارگی کنارش نگاهی انداخت و با کشیدن آه در را پشت سرش بست. خواهرش، ستاره، توی حیاط بازی می‌کرد. با دیدن او دوان‌دوان به سمتش رفت و گفت:

ـ آجی مهمون داریم. مامان گفت بهت بگم نری تو پذیرایی.

عارفه نگاه خسته‌ای به در پذیرایی انداخت و راهش را به سمت اتاق عزیز کج کرد و آرام پرسید:

ـ کی هست مهمون مامان؟

ستاره ورجه‌ورجه‌کنان پشت سرش آمد و گفت:

ـ نمی‌دونم. غریبه اس.

عارفه دوباره به در پذیرایی نگاهی انداخت و در اتاق عزیز را باز کرد.

ـ عزیز هم تو پذیراییه.

عارفه با تعجب برگشت و به ستاره نگاه کرد. اوضاع از چیزی که فکر می‌کرد بدتر بود. به سمت اتاق خودش و ستاره رفت و چادرش را با حرص روی تخت پرت کرد. حالا توی این اوضاع بدبختی و بی‌پولی چادر از کجا می‌آورد! کیفش را هم روی تخت پرت کرد و روی تخت آوار شد. چادرش را برداشت و به پارگی ال‌شکل پایینش نگاه کرد.

ـ اصلا نفهمیدم به کجا گرفت.

ولی خوب که فکر می‌کرد، پلهٔ شکستهٔ اتوبوس را به خاطر می‌آورد که ورقهٔ آهنی، کمی به سمت بالا کج شده بود. باید تا قبل از این که مادرش از پذیرایی بیرون می‌آمد درستش می‌کرد. دلش نمی‌خواست این هم به غصه‌های مادرش اضافه شود. با سرعت چادرش را برداشت و از اتاق بیرون زد. ستاره داشت برای خودش بازی می‌کرد. با دست او را فرا خواند و به او گفت:

ـ ستاره! من می‌رم بیرون؛ زود می‌آم؛ خوب؟! اگه مامان پرسید بگو رفته یه چیزی برای مدرسه‌اش بخره.

ستاره سر تکان داد و پی بازی‌اش دوید. عارفه هم همان چادر پاره را سرش کرد و دوان‌دوان از خانه خارج شد. زنگ خانهٔ سوسن خانم را که به صدا درآورد نفس‌نفس می‌زد.

ـ کیه؟

ـ سوسن خانم، منم عارفه.

ـ چی شده عزیزم؟

ـ چادرم پاره شده.

ـ بیا تو گلم.

در باز شد و عارفه وارد حیاط شد. نگاهی به کفش‌های دم در انداخت. شوهرش خانه بود. لبش را گاز گرفت و راهش را به سمت دری که به اتاق خیاطی سوسن خانم باز می‌شد کج کرد. وارد اتاق که شد از آن طرف هم سوسن خانم وارد شد. عارفه با شرمندگی گفت:

ـ به خدا شرمنده؛ بد موقع مزاحم شدم.

سوسن خانم لبخندی زد و گفت:

ـ نه عزیزم؛ این حرفا چیه؟!»