کتاب جا ماندیم...

یاس می‌گوید «نه، بعضی حس‌ها جاشان را به بعضی دیگر می‌دهند، مثل احساست به برزین که هر چه گذشته با او یگانه‌تر شده‌ای، مثل شاخه‌های پیچک که هر چه رشد می‌کنند بیشتر درهم می‌تنند.» «جاماندیم» رمانی از بهناز علیپور گسکری، نویسنده، مدرس دانشگاه و منتقد معاصر ایرانی است. این نویسنده صاحب‌سبک، متولد سال ۱۳۴۷ رودسر است. او تا کنون، دو مجموعه داستان کوتاه، دو رمان، دو کتاب پژوهشی در حوزهٔ مطالعات ادبی و تحلیل آثار داستانی ایرانی، یک اقتباس ادبی، و بیش از صد مقاله اعم از علمی-پژوهشی، ترویجی، مروری و… منتشر کرده است. زبان و تکنیک‌های روایی در داستان‌های کوتاه و رمان‌های او درخششی ویژه دارد. خانواده پاکزاد اهل روستای نپتارود در شمال ایران، در طول تاریخ مصایب گوناگونی را از سر گذرانده‌اند، پدر کودکی نامشروع بوه، مادر از انقلابیون سال ۵۷ است، درنا دختر بزرگ خانواده، به دلیل گرایشات چپ و فعالیت سیاسی در زندان است، پسر خانواده، برزین، شهید جنگ تحمیلی و خواهرش درسا هم یک جوان عصیانگر است که از تمام این وادی‌ها جدا و در فکر رفتن به خارج است. داستان زوایای دید متعدد دارد و زندگی یک خانواده را با تمام تناقضات و حوادثی که برایشان پیش می‌آید روایت می‌کند تا علیپور رویدادها و حوادث یک مقطع بحرانی از تاریخ معاصر ایران یعنی از دوران پهلوی تا سال‌های اخیر را زیر ذره‌بین ببرد. روایت این اثر، روایتی خطی نیست بلکه بین گذشته و حال در رفت‌وآمد است: «زیر باران ایستاده‌ای. می‌خوانی «باز باران با ترانه، با گهرهای فراوان... کودکی ده‌ساله بودم شاد و خرّم، چست‌وچابک...» شاد و خرم نیستی. اضطراب است که تو را دور خودت می‌گرداند. دانه‌های گرم باران را می‌بلعی. تشنه‌ای. مرغ حنایی برزین را کشته‌ای. پیراهن به تنت چسبیده است. دانه‌های باران گرم‌اند. گناه سرد است و تنت یخ می‌کند.»