کتاب پاندای محجوب بامبو به دست با چشم‌هایی دور سیاه، در اندیشه‌ی انقراض

«پاندای محجوب بامبو به دست با چشم‌هایی دور سیاه، در اندیشه‌ی انقراض» نوشته‌ی جابرحسین‌زاده، یک رمان طنز اجتماعی است. حامد مهندس جوان سی و یکی-دوساله‌ای است که خانه‌ای مجردی در محله شهرک نفت دارد. ماجراهای کتاب، در برخورد او با آدم‌هایی که به خانه‌اش رفت و آمد دارند شکل می‌گیرد و به اقتضای ساختار پست‌مدرن اثر که برخاسته از ذهن آشفته و مغشوش او است در قالب تک گویی درونی و به صورت غیرخطی پیش می‌رود. حامد قبلا عاشق دختردایی‌اش بوده، عشقی ناکام که در جوانی او را آزرده کرده است. ترس‌های کودکی، عشق زمان نوجوانی، حساسیت‌های دوران دانشجویی، ناکامی عشقی جوانی، سبک زندگی بعد از آن و البته محیط اجتماعی‌ای که راوی در آن نفس می‌کشد، وضعیت روانی خاصی برای او به وجود می‌آورند، به‌گونه‌ای که سه‌چهار سال است مراجعاتش را به روانپزشک شروع کرده تا بتواند راهی برای تحمل این دنیا و آدم‌ها پیدا کند. شخصیت‌های رمان از راوی گرفته تا آنهایی که بعدا وارد ماجرا می‌شوند، جوانی که سودای سفر دارد، مریدی که به دنبال مراد دیوانه‌اش است، دختری که در پی کشف و توصیف راز و رمز کائنات است، عمه‌ای که در خیالش، عاشق سربازی آلمانی است و آدم‌هایی که به مطب روانپزشکان رفت‌وآمد می‌کنند، در زندگی‌شان به پوچی می‌رسند و با نادانی‌شان، طنزی تلخ می‌آفرینند. «دراز کشیده‌ام روی تخت و روزبه دارد نوار مرزی کمرم را ماساژ می‌دهد و مرتب مزخرف می‌گوید. برای همین گاهی مجبورم صدایی در‌بیاورم شبیه صدای خنده. کیسه‌ی آب‌گرم هم چند سانت بالاتر گرمای سوزانش را سخاوتمندانه فرو می‌کند توی مُهره‌ها و غضروف‌های فشرده‌شده و معیوبِ میان‌شان. روزبه دو شَستش را گذاشته آن‌جا و حول محور ثابتی می‌چرخاندشان. می‌پرسد این مشکل کمرت را از پدرت ارث برده‌ای. باز برایش می‌خندم. حالی‌ام می‌کند این‌دفعه جدی بوده سؤالش. - نه. فاصله‌ی سه چهارتا از مُهره‌هام کم شده… احتمالاً وقتی بچه بودم از جایی افتاده‌م زمین یا یه همچین چیزی. یه‌بار هم درِ یه چاه رو… .» حدیث سرگشتگی و جنون‌وارگی بخش مهمی از مشکلات نسل جوان طبقه متوسط جامعه است که از زبان حامد روایت می‌شود. زبان اثر، جاندار، طبیعی، آشنا و به‌روز است و دغدغه‌ها، سبک زندگی و شیوه‌ی گفتار آدم‌ها را با بیانی طبیعی بازتاب می‌دهد. طنز داستان نیز همین ویژگی‌ها را دارد. طنزی روزآمد، واقع‌نما، جاندار و موفق در ایجاد تعادل میان واقع‌نمایی و اغراق؛ گویی نویسنده آینه‌ای در به دست گرفته تا در آن، گفت‌وگوهای درونی و بیرونی نسل جوان طبقه‌ی متوسط و دغدغه‌های اجتماعی، فردی و سیاسی‌اش را بازتاب دهد، به عمقش برود و بعد طنزآمیز آن را کشف کند.