کتاب وقتی از دویدن صحبت می‌کنم در چه موردی صحبت می‌کنم

«وقتی از دویدن صحبت می‌کنم در چه موردی صحبت می‌کنم» خاطرات نویسنده ژاپنی، هاروکی موراکامی (-۱۹۴۹) است. موراکامی عاشق دویدن است. او بارها در مسابقات دو شرکت کرده و رکورد خود را نیز دارد. او همچنین عاشق موسیقی جاز و گربه‌ها است. بسیاری موراکامی را به سبب رمان «جنگل نروژی» که شباهت‌هایی به «ناتور دشت» دارد، سالینجر ژاپن نامیده‌اند. موراکامی به واسطه دوستی با ریموند کارور و الفت با آثار همینگوی، از مینی‌مالیسم و شیوه نگارش همینگوی تأثیر پذیرفته‌است. ریموند کارور داستانی معروفی با نام «وقتی از عشق حرف می‌زنیم، از چه حرف می‌زنیم» دارد که موراکامی نام مجموعه خاطرات خود را از ان وام گرفته‌است: امروز جمعه ۵ اوت ۲۰۰۵ است و من در کوای هاوایی هستم. هوا عجیب صاف و آفتابی است، و یک لکه ابر هم در آسمان دیده نمی‌شود. انگار کلمه‌ی ابر مفهومی ندارد. ما در اواخر ماه ژوییه به اینجا آمدیم، و طبق معمول یک مجتمع ساختمانی اجاره کردیم. وقتی هوا خنک است صبح‌ها پشت میزم می‌نشینم و مقالات گوناگون می‌نویسم. مثل حالا که مشغول نوشتن این کتاب هستم و موضوع آن در مورد دویدن است و به‌خوبی می‌توانم همان‌طور که می‌خواهم افکارم را برآن متمرکز کنم. تابستان است و طبیعتاً گرم. هاوایی جزیره‌ی همیشه تابستان نامیده شده است، اما چون در نیمکره‌ی شمالی قرار دارد تقریباً چهار فصل در آن دیده می‌شود. تابستان تا حدی گرم‌تر از زمستان است. من مدت زیادی را در کمبریج ماساچوست زندگی کرده‌ام، و تابستان هاوایی در مقایسه با هوای کشنده، داغ و مرطوب کمبریج و آجرها و آسفالتش، واقعاً بهشت است. در اینجا احتیاجی به کولر نیست، فقط پنجره را باز کنید تا نسیم تازه در اتاق به شما بخورد. مردم کمبریج وقتی می‌شنوند که در ماه اوت در هاوایی مانده‌ام تعجب می‌کنند. آن‌ها همیشه می‌پرسند «چرا دوست داری تابستان را در چنین هوای گرمی سپری کنی؟» اما نمی‌دانند اینجا چه خبر است، و چگونه بادهای موسمی که از شمال شرقی می‌وزد تابستان‌ها را خنک می‌کند. اینجا زندگی چنان عالی است که می‌توانیم استراحت کنیم، در سایه‌ی درختان کتاب بخوانیم یا اگر به فکرمان رسید برای شنا به آب بزنیم، مثل حالا.