کتاب نیمی باد و نیمی پرنده

کتاب نیمی باد و نیمی پرنده نوشته‌ی کامبیز کریمی و با ترجمه‌ی امید ورزنده، اثری است که توسط نشر نگاه منتشر شده است. این کتاب مجموعه‌ای از شعر-داستان‌ها و روایت‌های ادبی است که مرز میان ژانرهای مختلف را در هم می‌شکند و با بهره‌گیری از عناصر شعر، داستان، نمایشنامه و مونولوگ، تجربه‌ای تازه و متفاوت از ادبیات معاصر کُردی را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد. نیمی باد و نیمی پرنده، ترجمه‌ی دو اثر از این شاعر معاصر کُرد است که در آن‌ها دغدغه‌هایی چون غربت، مرگ، عشق، تنهایی و آوارگی با زبانی چندلایه و ساختاری پساژانری روایت می‌شوند. این کتاب نه‌تنها به تاریخ و تحولات شعر نو کُردی می‌پردازد، بلکه با روایت‌هایی از زندگی، مهاجرت و هویت، تصویری از زیست معاصر مردمان کُرد و تجربه‌های انسانی آن‌ها ارائه می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب نیمی باد و نیمی پرنده

کتاب نیمی باد و نیمی پرنده اثر کامبیز کریمی، با ترجمه‌ی امید ورزنده، اثری است که در مرز میان شعر و داستان حرکت می‌کند و ساختاری پساژانری دارد. این کتاب از دو بخش اصلی تشکیل شده است که هرکدام روایت‌هایی مستقل اما مرتبط با مضمون غربت، سفر، مرگ و هویت را در خود جای داده‌اند. نویسنده با بهره‌گیری از فرم‌های متنوع ادبی، از مونولوگ شعری تا روایت‌های داستانی و حتی نمایشنامه، تلاش کرده است تا تجربه‌ی زیسته‌ی انسان معاصر کُرد را در بستر جغرافیای وسیع‌تر و با نگاهی بینامتنی به تصویر بکشد. در این کتاب، روایت‌ها گاه از زبان شخصیت‌هایی بیان می‌شوند که هرکدام صدایی مستقل دارند و گاه نویسنده خود به‌عنوان راوی در متن حضور می‌یابد. تکرار، طنز، خنده و عناصر ابزورد در کنار بهره‌گیری از ادبیات فولکلور کُردی و ارجاع به تاریخ و اسطوره، فضایی چندلایه و پررمزوراز خلق کرده است. نیمی باد و نیمی پرنده، نه‌تنها روایتگر اندوه و تراژدی تاریخی مردمان کُرد است، بلکه با زبانی خلاقانه و ساختاری سیال، تجربه‌های انسانی چون عشق، جدایی، مهاجرت و جست‌وجوی معنا را بازتاب می‌دهد.

خلاصه کتاب نیمی باد و نیمی پرنده

در نیمی باد و نیمی پرنده، کامبیز کریمی با روایتی سیال و چندلایه، تجربه‌های انسانی را در بستر غربت، سفر و مرگ به تصویر می‌کشد. کتاب با مقدمه‌ای درباره‌ی تحولات شعر نو کُردی آغاز می‌شود و سپس وارد روایت‌هایی می‌شود که مرز میان شعر و داستان را از میان برداشته‌اند. شخصیت‌ها در این روایت‌ها، گاه در جغرافیای واقعی و گاه در فضایی وهم‌آلود و نمادین، با دغدغه‌هایی چون جدایی، آوارگی، عشق و مرگ دست‌وپنجه نرم می‌کنند. روایت‌ها با تکنیک جریان سیال ذهن، پرش‌های زمانی و مکانی، و دیالوگ‌های درونی و بیرونی، ذهن مخاطب را از گذشته به آینده و حال می‌برند. تکرار، طنز تلخ و ارجاع به اسطوره‌ها و تاریخ، فضای ابزورد و معناباخته‌ای می‌آفریند که در آن جست‌وجوی معنا و هویت، به دغدغه‌ای همیشگی بدل می‌شود. در بخش‌هایی از کتاب، روایت‌هایی از کشف غاری با نقاشی‌های نئاندرتال، سرگذشت چریک‌ها، و زندگی شخصیت‌هایی چون بَناز، سامی، جمیل و یلماز، با زبانی شاعرانه و گاه طنزآمیز، به تجربه‌ی مهاجرت، آوارگی و جست‌وجوی ریشه‌ها می‌پردازد. کتاب با روایت‌هایی از هفته، مرگ، خاطره و وبلاگ‌های فیلترشده، تصویری از زیست معاصر و دغدغه‌های انسان امروز را ارائه می‌دهد.

چرا باید کتاب نیمی باد و نیمی پرنده را بخوانیم؟

نیمی باد و نیمی پرنده اثری است که با ساختارشکنی در فرم و محتوا، تجربه‌ای متفاوت از ادبیات معاصر کُردی را پیش روی مخاطب می‌گذارد. این کتاب با ترکیب شعر، داستان، نمایشنامه و روایت‌های مونولوگ، مرزهای قراردادی ژانرها را درمی‌نوردد و با زبانی چندلایه و ارجاع‌های بینامتنی، مخاطب را به سفری درونی و بیرونی می‌برد. دغدغه‌هایی چون غربت، مرگ، عشق، هویت و مهاجرت، در قالب روایت‌هایی شاعرانه و گاه طنزآمیز، به گونه‌ای بیان شده‌اند که هم به تجربه‌ی فردی و هم جمعی اشاره دارند. بهره‌گیری از عناصر فولکلور، اسطوره و تاریخ، در کنار نگاه انتقادی و طنز تلخ، این اثر را به متنی تأمل‌برانگیز و چندوجهی تبدیل کرده است. خواندن این کتاب فرصتی است برای مواجهه با تجربه‌های انسانی در بستر جغرافیا و تاریخ معاصر، و آشنایی با یکی از صداهای متفاوت شعر و روایت کُردی.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن نیمی باد و نیمی پرنده به علاقه‌مندان ادبیات معاصر، دوستداران شعر و روایت‌های پساژانری، کسانی که دغدغه‌ی مهاجرت، هویت، غربت و تجربه‌های زیسته‌ی انسان معاصر را دارند، و پژوهشگران حوزه‌ی ادبیات کُردی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب نیمی باد و نیمی پرنده

«در شلوغ‌ترین خیابان شهر، روبه‌روی یک پنجره، تکیه بر دیوار، کسی ایستاده است. اگر نخندد، اگر نگرید، اگر عاشق نباشد، اگر پرنده‌ها برایش آواز نخوانند، اگر چشم‌به‌راه باران نباشد، بی‌شک مُرده است. در شلوغ‌ترین خیابان شهر، روبه‌روی یک پنجره، تکیه‌بر دیوار، کسی مُرده است. نه می‌خندد، نه می‌گرید، نه عاشق است، نه پرنده‌ها برایش آوازی می‌خوانند، نه چشم‌به‌راه باران است. تنها مرگ است، بر بیابان پوستش سفر می‌کند. تنها مرگ است، ... مرگ رؤیاهایش را غرقِ لبخند و عشق و باران می‌کند. در شلوغ‌ترین خیابان شهر، روبه‌روی یک پنجره، تکیه‌بر دیوار، من ایستاده‌ام. اگر نیایی، اگر مرا پریشانِ گیسوان خیس‌ات نکنی، اگر غرقهٔ لبخند و عشق و بارانم نگردانی، خانه خراب! بی‌شک خواهم مُرد."