کتاب در جست‌وجوی گنج: قصه‌های شمس

«در جستجوی گنج: قصه‌های شمس» نوشته شهاب‌الدین عباسی است. این کتاب مجموعه داستان‌ها و حکایت‌هایی در خصوص شمس تبریزی است.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

شمس برای سخن خویش تأثیر و ارزش والایی قایل بود، آن قدر که برای دیدنش به بالا می‌نگری و کلاه از سرت می‌افتد. او سخن خود را یکسره سودمند می‌دانست و آن را راهنمای نیل به نجات و رستگاری می‌شمرد: «محمدگویانی مومن است، پُر است از ایمان خود. از خویش فراغت من ندارد. اگر این سخن بماند با او، همه عمر بس‌اش است، و در قیامت نیز و پل صراط نیز، تا به وصال حق. و اگر این در او نماند، او به اصلِ خود باز رفت و این سخن نیز به موضع خود باز رفت.»

شمس سخن را در قالب شفاهی‌اش جاری می‌کرد و به تعبیر خودش عادت به نوشتن نداشت:

«من عادتِ نبشتن نداشته‌ام هرگز. سخن را چون نمی‌نویسم در من می‌ماند، و هر لحظه مرا روی دگر می‌دهد. سخن بهانه است، حق نقاب بر انداخته ست، و جمال نموده.»

او سخن حضوری خود را کاملاً قابل تحویل یا تبدیل به سخن مکتوب، و نقل قول‌پذیر نمی‌دانست: «مرا عجب می‌آید که کسی سخن مرا چگونه نقل می‌کند. به ذات پاک ذوالجلال، که مولانا سخن مرا اگر نقل کند به از این نقل کند و معنی‌های خوب انگیزد به از این، اما آن سخنِ من نقل نکرده باشد.» و تصریح می‌کند که سخن‌اش نمی‌میرد، و بعد از هزار سال به دیگران خواهد رسید.