کتاب دشواری زندگی

کتاب دشواری زندگی نوشتهٔ کی رن ستیا و ترجمهٔ سارا پورحسنی است. انتشارات میلکان این کتاب فلسفی را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب دشواری زندگی

چگونه فلسفه کمک می‌کند راهمان را بیابیم؟ کتاب دشواری زندگی کوشیده است به این پرسش پاسخ دهد. این کتاب که هفت فصل دارد، به قلم فردی نوشته شده که می‌گوید رابطه‌اش با سختی‌ها و با فلسفه تغییر کرده است. کی رن ستیا این کتاب را در دوره‌ای که عمیقاً به تمرکز پرداخته بود و در طی ۱۸ ماه نوشت. این دوره از تابستان سال ۲۰۲۰ آغاز شد؛ همان روزهایی که جهان اطرافش به‌خاطر ویروس کرونا از هم پاشیده بود. او گفته است که فیلسوفی است که دربارهٔ شیوه‌هایِ زیستن می‌نویسد و پیروزشدن در امتحان‌های زندگی هرگز در این حد به‌نظرش ضروری نبوده است. در این کتاب با بحث‌های بسیاری مواجه خواهید شد. تمامی کلماتی که نویسنده نوشته، با هدف نشان‌دادن وضعیت بشر به‌نحوی است که مستقیماً مد نظر بوده است. استفاده از چنین شیوه‌ای بدان معنا نیست که استدلال فلسفی بی‌ارزش و بی‌معناست؛ بلکه بیان می‌کند که فیلسوفان هم احساسات دارند. با او همراه شوید.

خواندن کتاب دشواری زندگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران فلسفهٔ مدرن پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دشواری زندگی

««فلاسفه دربارهٔ معنای زندگی فکر می‌کنند.» این حرف به‌اندازهٔ همان پرسش از پوچ‌بودن زندگی کلیشه‌ای است. وقتی در معرض خطر اعتراف نزد غریبه‌ای قرار می‌گیرم تا بگویم که برای امرارمعاش فلسفه تدریس می‌کنم، گاهی از من می‌پرسند: «به من بگو معنیِ همهٔ این چیزها چیست؟» برای این سؤال پاسخی آماده دارم: «ما در دههٔ ۱۹۵۰ این موضوع را فهمیدیم؛ ولی باید آن را مخفی نگه داریم؛ وگرنه بیکار می‌شویم. می‌توانستم به تو بگویم؛ ولی بعدش باید تو را بکشم.» واقعیت این است که فیلسوفان دانشگاهی به‌ندرت به این سؤال توجه می‌کنند و زمانی هم که به آن توجه می‌کنند، اغلب چنین پرسشی را به‌عنوان حرفی بی‌معنا رد می‌کنند.

شکی نیست که این پرسش مبهم است. می‌پرسیم: «معنای زندگی چیست؟» و بعد دوباره از خود می‌پرسیم داریم دربارهٔ چه سؤال می‌کنیم. از تعدد جایگزین‌هایی که برای طفره‌رفتن از پاسخ‌دادن به چنین سؤالی بدان‌ها پناه می‌بریم، می‌توان به میزانِ نادیده‌گرفتن این پرسش پی برد. به‌این‌ترتیب، فیلسوفان می‌پرسند برای داشتن «زندگی معنادار» چه لازم است. این پرسش موضوعِ اثری روشنگرانه، کتابی با عنوان معنا در زندگی و اهمیت آن، نوشتهٔ سوزان ولف، فیلسوف، است. ولف، هم این سؤال را تغییر داده و آن را از حالتی کلی به زندگی فردی تقلیل داده است، و هم طرح کلی پاسخش خاص خود اوست. به عقیدهٔ ولف، داشتن زندگی معنادار، مشارکتی کم‌وبیش شادمانه و موفقیت‌آمیز در فعالیت‌هایی است که اهمیت دارد، کارهایی مثل رابطه با دیگران و مراقبت از کسانی که دوستشان دارید، جست‌وجوی عدالت، مشغول‌بودن به هنر، علم یا فلسفه، انجام‌دادن کاری سازنده یا گذراندن اوقاتِ فراغتِ شاد.

تهدید فلسفی مطرح‌شده در اینجا ناشی از پوچ‌گرایی (نیهیلیسم) است، ایده‌ای که طبق آن، هیچ‌چیزی مهم نیست. لئو تولستوی، رمان‌نویس، این تهدید را در رمان اعترافِ خود با بیانی ظریف مطرح ساخته و آن را «بحران وجودی» توصیف کرده است. او نوشته است: «زندگی‌ام به سکون رسید. می‌توانستم نفس بکشم، بخورم، بیاشامم و بخوابم و کاری هم جز نفس‌کشیدن، خوردن، آشامیدن و خوابیدن از دستم برنمی‌آمد؛ اما خالی از زندگی بودم؛ زیرا آرزویی نداشتم که ارضای آن را منطقی بدانم.» نیهیلیسم نوعی شکاکیت فلسفی است و مثل همانند فردِ شکاکی که اهمیتِ دیگران را انکار می‌کرد و در فصل قبل با او آشنا شدیم، انسانِ نیهیلیست را نمی‌توان با حرف‌های خودش به تناقض رساند. اگر از پیش فرض نگیرید که چیزی اهمیت دارد، نمی‌توانید نشان بدهید اصلاً چیزی اهمیت دارد. اگر سعی کنید با فردی نیهیلیست بحث کنید، وامانده خواهید شد. همانند قبل، این حرف بدان معنا نیست که نهیلیست یا شکاک حق دارد، یا اینکه ما نمی‌دانیم که او اشتباه می‌کند. یعنی آنچه به جهان ما ارزش می‌بخشد، اولاً استدلال نیست؛ توجه است.»