کتاب مو طلا

کتاب مو طلا نوشتهٔ سارا ملانسکی و ترجمهٔ سارا فرازی است. انتشارات پرتقال این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این داستان برای کودکان نوشته شده است.

درباره کتاب مو طلا

کتاب مو طلا حاوی یک رمان برای کودکان و نوجوانان است که در ۱۶ فصل نوشته شده است. این رمان حاوی یک سفر هیجان‌انگیز و داستانی جذاب است. نویسنده در این کتاب تلاش کرده است تا با بیانی دلنشین کودکان را مجذوب جهان پر رمزوراز داستان خود کند. کتاب «موطلا» جلد ۱۴ از مجموعهٔ «قصه‌ها عوض می‌شوند» است. در این مجموعه، خواهر و برادری یک آینهٔ جادویی دارند که آن‌ها را به افسانه‌های مختلف می‌برد؛ از سفیدبرفی گرفته تا راپونزل و پری دریایی. در هر افسانه، این دو خواهر و برادر داستان را به هم می‌ریزند و ماجراهای خنده‌دار و هیجان‌انگیزی درست می‌کنند. در این کتاب هم «جونا» و برادرش از آینهٔ جادویی وارد یک قصه و افسانه می‌شوند و به قصهٔ موطلا و سه خرس می‌روند و متوجه می‌شوند که موطلا برای رهایی پدرش از زندان به طلاهای بسیاری نیاز دارد. پادشاه بسیار حریص است و بچه‌ها و پدر موطلا باید از زندان پادشاه فرار کنند. این داستان بامزه، پرکشش و هیجان‌انگیز می‌تواند کودکان را سرگرم کند، بخنداند و آن‌ها را به دنیای افسانه‌ها ببرد.

خواندن کتاب مو طلا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به همهٔ کودکان و نوجوانان پیشنهاد می‌کنیم.

درباره سارا ملانسکی

بر اساس گزارش نیویورک تایمز و یو.اس‌.ای تودِی، سارا ملانسکی یکی از محبوب‌ترین نویسندگان کتاب‌های کودک و نوجوان است. او مجموعهٔ «قصه‌ها عوض می‌شوند»، «جادو در منهتن» و تعدادی کتاب دیگر را برای نوجوانان، جوانان و بزرگ‌سالان نوشته است. سارا ملانسکی یکی از نویسندگان مجموعهٔ «جادوی برعکس» است (لارن میرکل و امیلی جنکینز هم از نویسندگان همین مجموعه هستند). سارا ملانسکی اصالتاً اهل مونترال است. برای آشنایی بیشتر با او می‌توانید به آدرس الکترونیکی sarahm.com مراجعه کنید یا در اینستاگرام، فیس‌بوک و توییتر این عبارت را جست‌وجو کنید: sarahmlynowski@.

بخشی از کتاب مو طلا

«می‌گویم: «الان فقط باید پول کافی جمع کنیم تا از بقالی عسل بخریم.» همچنان داریم توی جنگل راه می‌رویم.

موطلا می‌گوید: ‌«بقالی الان عسل نداره. زمستونه.»

جونا می‌پرسد: «چه ربطی داره؟»

موطلا توضیح می‌دهد: «توی بِبِک فصل زمستون که می‌شه، عسل پیدا نمی‌شه. عسل رو زنبورها درست می‌کنن، ولی الان به خواب زمستونی رفتن. بهار که می‌شه، زنبورها عسل بیشتری درست می‌کنن و می‌فروشن به مغازه‌ها یا خودشون توی بازار محلی می‌فروشن به مردم. به‌خاطر همین بود که خانوادهٔ خرسی وقتی یادداشت الکی من رو دیدن، خیلی هیجان‌زده شدن.»

از این بهتر نمی‌شود. پس هیچ عسلی در کار نیست. برگشتیم سر خانهٔ اول.

می‌پرسم: ‌«خب، چی مثل عسل خوب و شیرینه؟»

موطلا کمرش را می‌مالد و می‌گوید: «نمی‌دونم... می‌شه یه‌کم استراحت کنیم؟ به‌خاطر بالاوپایین رفتن از سنگ‌ها له‌ولورده شدم.» اشاره می‌کند به آن‌طرف. «بیاین بریم زیر اون درخت بزرگ افرا بنشینیم و بهش تکیه بدیم.»

می‌گویم: «باشه.» می‌رویم سمت درخت. شازده زودتر از همه به درخت می‌رسد. همه می‌نشینیم و به تنهٔ درخت تکیه می‌دهیم. آخیش! خستگی‌مان را درمی‌کنیم. اصلاً نمی‌دانستم تکیه دادن به درخت افرا این‌قدر خوب است.

یک... لحظه... صبر کنید!

درخت افرا...

شربت افرا!

رو می‌کنم به برادرم و می‌گویم: «جونا، تو یه بار رفتی گردش علمی. مگه نه؟ رفتی یه جایی که شربت افرا درست می‌کردن.»

جواب می‌دهد: «آره. محشر بود. یاد گرفتیم چه‌جوری شربت درست می‌کنن و گذاشتن از شربتی که درست کردن، بچشیم. خیلی خوب بود!»

هیجان‌زده سر تکان می‌دهم. می‌گویم: «شربت افرا مثل عسل شیرینه. بهترین جایگزین برای عسله! خیلی هم خوشمزه‌ست!»

جونا می‌گوید: «آره! راست می‌گی!»

موطلا نگاهش را از من می‌گیرد و جونا را نگاه می‌کند و می‌پرسد: «شربت افرا چیه؟»

من و جونا دوتایی بهش زل می‌زنیم.

می‌پرسم: ‌«تا حالا پنکیک با شربت افرا نخوردی؟»

سر تکان می‌دهد. «پنکیک خوردم، ولی خالی.»

می‌گویم: «پنکیک خالی؟ بدون شربت؟ بدون کره؟ بدون بلوبری یا تکه‌های شکلات؟»

جونا با ناباوری می‌پرسد: «بدون خامه؟»

موطلا سرش را تکان می‌دهد. «بله. خالی‌خالی.»

شوکه شده‌ام. حتی شازده هم سرش را به‌سمت موطلا چرخانده و انگار تعجب کرده.

می‌گویم: «خب، پس حتماً از شربت افرا خوشت می‌آد.»

موطلا می‌پرسد: ‌«ولی شربت افرا از کجا بیاریم؟»

جونا می‌گوید: «از درخت افرا!»»