کتاب کندوکاوی در تاریخ کار

کتاب کندوکاوی در تاریخ کار؛ از عصر سنگ تا روزگار روبات‌ها نوشتهٔ جیمز سوزمن و ترجمهٔ حسن افشار است و نشر مرکز آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب کندوکاوی در تاریخ کار

امروزه برخی اقتصاددانان در توضیح مسئله‌ٔ اقتصاد، یا اقتصاد کمیابی، می‌گویند انسان، این جاندار خردمند، نفرین‌شده‌ٔ اشتهای سیری‌ناپذیر خویش است، و چون منابع کافی برای ارضای اشتهای همگان وجود ندارد، در واقع همه‌چیز کمیاب است. این دیدگاه که خواسته‌های ما نامحدود ولی منابع محدودند، قلب تپنده‌ٔ این تعریف از علم اقتصاد است: مطالعه‌ٔ چگونگی تخصیص منابع کمیاب برای برآورده ساختن نیازها و خواسته‌های مردم. ایجاد ثبات در بازارها، نظام مالی، اشتغال، و نظام پولی هم از وظایف علم اقتصاد است. پس به باور این اقتصاددانان، کمیابی عاملی است که ما را به کارکردن وامی‌دارد، چون تنها با کار است که می‌توانیم بین خواسته‌های ظاهراً نامحدود و منابع محدودمان پل بزنیم.

خواندن کتاب کندوکاوی در تاریخ کار را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران رشته‌های جامعه‌شناسی، تاریخ و اقتصاد پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کندوکاوی در تاریخ کار

«نه چرخ‌ریسک‌ها و نه موریانه‌ها هیچ یک [آگاهانه] هدفمند نیستند ــ دست‌کم تا جایی که ما می‌دانیم. بعید است آنها با تصور روشنی از آنچه به دنبالش هستند آشیانه‌سازی کنند یا کتل‌های بزرگی با تهویهٔ مطبوع بسازند. اما دو گونه هدفمندی [آگاهانه یا ناآگاهانه] را در مورد بسیاری دیگر از جانداران به این آسانی نمی‌توان از یکدیگر تمیز داد، به ویژه جاندارانی که اجسامی در اطرافشان را آگاهانه تغییر کاربری می‌دهند و ابزار می‌سازند و از ابزار برای کارهای گوناگون استفاده می‌کنند.

استفاده از ابزار را تا امروز در ۱۵ نوع جانور بی‌مهره، ۲۴ نوع پرنده، و ۴ نوع پستاندار غیرنخستی از جمله فیل و اُرکا مستند کرده‌اند. بیشترین پژوهش دربارهٔ ۲۲ نوع میمون و ۵ نوع کَپی که روزمره برای کارهای گوناگونی از ابزار استفاده می‌کنند انجام گرفته است، چون ما خود را در آنها بیشتر می‌بینیم.

هومو ساپینس [انسان خردمند/ هوشمند] تاکنون پرشمارترین و کاردان‌ترین و برترین سازنده و کاربر ابزار در تاریخ حیات بوده است. تقریباً هر کاری که ما انجام می‌دهیم با نوعی ابزار است و در مکانی روی می‌دهد که به نحوی در آن دست برده‌ایم. امروزه بیشترین انرژی‌ای که انسان می‌گیرد، به ویژه انرژی‌ای که ما صرف حفظ بدن و تولید مثل خود می‌کنیم، خرج استفاده از ابزار برای جرح و تعدیل و تغییر شکل جهان پیرامونمان می‌شود.

هر شیئی که نیاکان تکاملی ما ساخته‌اند علامت راهنمایی در تاریخ دیرینهٔ کار است. اما لازم نیست تنها به این اشیا بنگریم تا دریابیم نیاکان ما چگونه کارهایی انجام داده‌اند و این کارها به نوبهٔ خود چه سهمی در تکامل ما داشته‌اند. داستان توانایی «هومو ساپینس» برای فراگیری مهارت‌ها، از ریزجراحی گرفته تا سنگ‌کاری، در پنجه‌ها و دست‌ها، چشم‌ها و دهان‌ها، بدن‌ها و مغزهای ما نوشته شده است. این داستان می‌گوید که ما، نه تنها بدنی و عصبی، فرآوردهٔ کاری هستیم که نیاکانمان انجام داده‌اند، بلکه نوع کاری هم که خود ما فرد فردمان در طول عمرمان انجام می‌دهیم آهسته آهسته ما را بازسازی می‌کند. پس استخوان‌های فسیل شدهٔ نیاکان ما نیز علامت‌های راهنمای مهمی در این تاریخ‌اند.»