کتاب تاریخ مختصر اسطوره

کتاب تاریخ مختصر اسطوره نوشتهٔ کارن آرمسترانگ و ترجمهٔ عباس مخبر است و نشر مرکز آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب تاریخ مختصر اسطوره

هیچ‌گاه روایت واحد و اصیلی از یک اسطوره وجود ندارد. با تغییر شرایطمان نیاز داریم که داستان‌هایمان را به گونه‌ای متفاوت بازگو کنیم تا حقیقت بی‌زمانـی را که در دل آن‌ها است بیـرون بکشیم. در ایـن تاریخ مختصر اسطوره‌شناسی، خواهیم دید که هر زمان مردان و زنان گامی به پیش برداشته‌اند، اسطوره‌های خود را بازبینی کرده و آن‌ها را در شرایط جدید به سخن درآورده‌اند. اما این را نیز خواهیم دید که ماهیت بشر تغییر زیادی نمی‌کند، و هر چند بسیـاری از این اسطوره‌هـا در جوامعی خلق شده‌اند که بیشترین تفـاوت را با جامعه‌ٔ کنونی ما داشته‌اند، هنوز هم با اساسی‌ترین ترس‌ها و آرزوهای ما مرتبط‌اند.

خواندن کتاب تاریخ مختصر اسطوره را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به علاقه‌مندان به اسطوره پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تاریخ مختصر اسطوره

«دورانی که در آن انسان‌ها تحول زیست‌شناختی خود را به کمال رساندند، یکی از طولانی‌ترین و سازنده‌ترین دوران‌های تاریخ آنها است. این مردمان اولیه هنوز به کشاورزی دست نیافته بودند. آنها نمی‌توانستند غذای خود را بکارند و پرورش دهند و کاملاً به شکار و گردآوری وابسته بودند. اسطوره برای بقای آنها همان‌قدر ضرورت داشت که سلاح‌هایی که ساخته و مهارت‌هایی که کسب کرده بودند تا شکار خود را بکشند و تا حدی بر محیط خود کنترل داشته باشند. مردان و زنان دوران کهن‌سنگی نیز مانند نئاندرتال‌ها نمی‌توانستند اسطوره‌های خود را مکتوب کنند، اما این داستان‌ها در درک انسان‌ها از خودشان وگرفتاری‌های‌شان آن‌قدر اهمیت داشتند که به صورت تکه‌پاره در اسطوره‌های فرهنگ‌های باسواد بعدی برجای ماندند. همچنین می‌توانیم دربارهٔ تجربه و دل‌مشغولی‌های این انسان‌های اولیه، از بومیانی از قبیل پیگمی‌ها، یا بومیان استرالیا مطالب زیادی بیاموزیم؛ اقوامی که مانند مردمان دوران کهن‌سنگی در اجتماعات شکارگر زندگی می‌کنند و هنوز به انقلاب کشاورزی نرسیده‌اند.

برای این مردمان بومی طبیعی است که با اسطوره و نماد بیندیشند، زیرا قوم‌شناسان و انسان‌شناسان بر این نظرند که آنها بر حضور یک بعد معنوی در زندگی روزمرهٔ خود کاملاً آگاهی دارند. تجربه‌ای که آن را قدسی یا آسمانی می‌نامیم، برای مردان و زنان ساکن در جوامع شهری و صنعتی، در بهترین حالت، واقعیتی دور از دسترس است، اما به‌عنوان مثال برای استرالیایی ها، نه تنها امری بدیهی، بلکه واقعی‌تر از دنیای مادی است. «زمان رویا» که استرالیایی‌ها آن را در خواب و لحظات مکاشفه تجربه می‌کنند، پدیده‌ای بی‌زمان و «هر زمان» است. زمینه‌ای پایدار بر زندگی معمولی است که زیر سیطرهٔ مرگ، ناپایداری، توالی بی‌پایان رویدادها، و چرخهٔ فصول قرار دارد. زمان رویا، میراث اجداد است؛ موجوداتی نیرومند و کهن‌الگویی که مهارت‌های لازم برای زندگی از قبیل شکار، جنگ، سکس، بافندگی و سبدسازی را به انسان‌ها آموختند. بنابراین، آنچه مردان و زنان فانی را در پیوند با زمان رویا قرار می‌دهد، فعالیت‌های قدسی است و نه عرفی. به‌عنوان مثال هنگامی که یک استرالیایی به شکار می‌رود، رفتاری چنان نزدیک به نخستین شکارچی در پیش می‌گیرد که حس می‌کند کاملاً با او یگانه شده، و در آن دنیای کهن‌الگویی نیرومندتر قرار گرفته است. تنها هنگامی که این وحدت عرفانی با زمان رویا را تجربه می‌کند، زندگی‌اش معنادار می‌شود. پس از مدتی از این غنای اولیه فاصله می‌گیرد و وارد دنیای زمان می‌شود. دنیایی که در آن می‌ترسد بلعیده شود و همهٔ کارهایی که انجام می‌دهد در سراب نیستی مدفون گردد.»