کتاب غرق شدن تمدن ها

کتاب غرق شدن تمدن ها نوشتهٔ امین معلوف و ترجمهٔ عبدالحسین نیک‌گهر است و فرهنگ معاصر آن را منتشر کرده است. امین معلوف، نویسندهٔ عرب مسیحی لبنانی‌تبار فرانسوی، عضو آکادمی فرانسه از ۲۰۱۱، برای فارسی‌زبانان نویسندهٔ نام‌آشنایی است،

درباره کتاب غرق شدن تمدن ها

غرق شدن تمدن‌ها آخرین کتاب امین معلوف است و با دو کتاب دیگر او، هویت‌های مرگبار و دنیای بی‌سامان سه‌گانه‌ای را تشکیل می‌دهند که درونمایه اصلی آنها را نگرانی نویسنده از روند رو به وخامت تنش‌های جهانی در اثر افزایش مطالبات هویتی (قومی، زبانی، دینی...) تشکیل می‌دهد که روزبه‌روز همزیستی انسان‌ها را درون مرزهای جغرافیایی، سیاسی و تاریخی دشوارتر می‌کند. از نگاه نویسنده مرکز ثقل این مطالبات هویتی خاورمیانه است که در ۵۰ ـ ۶۰ سال اخیر صحنه جنگ‌های ویرانگر بوده است.

کتاب غرق شدن تمدن‌ها در امتداد دنیای بی‌سامان، زمانی که تمدن‌های ما فرسوده می‌شوند، نوشته شده است. کتاب در چهار بخش تدوین شده است و هر بخش شامل چند بند در شرح اپیزودهای مربوط به آن است:

- بخش ۱: بهشتی در آتش

- بخش ۲: ملت‌های در حال نابودی

- بخش ۳: سال زیرورو شدن بزرگ

- بخش ۴: دنیایی در حال تجزیه

خواندن کتاب غرق شدن تمدن ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران حوزه‌های علوم سیاسی و روابط بین‌الملل و تاریخ جهان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب غرق شدن تمدن ها

«درامی که اعراب امروز آن را «شصت‌وهفت» می‌نامند، چرخشی بود سرنوشت‌ساز در مسیر فلاکت و تباهی. اما، این درام همه چیز را تبیین نمی‌کند. چندسال بعد، برای بالا رفتن از شیب، می‌شد چرخش دیگری در پیش گرفت و امور می‌توانست به سامان شود. اگر انحراف از مسیر ادامه پیدا کرد و حتی شدت گرفت، به دلیل پدیده تاریخی دیگری بوده است، عمیق‌تر و در زمان گسترده‌تر، که به معنای واقعی کلمه «رویدادی» در میان رویدادهای دیگر نیست.

نامی که بی‌اختیار به ذهنم می‌رسد، واژه «سندروم» است، در اصیل‌ترین و کهن‌ترین معنای کلمه، محلی که آنجا چند «دونده» با هم در یک جهت می‌دوند. در واقع، آنچه بنا دارم در صفحات آینده بیان کنم این است که انبوهی از رویدادها، با خاستگاه چند قاره‌ای و عرصه‌های گوناگون، اما جهتی مشترک دارند، و به نوعی همه «تقدیر» انسان‌ها را به راهی که امروز از آن اوست، سوق دادند.

وقتی که سعی می‌کنیم بفهمیم چرا وضعیتی معین به طرزی خاص تحول یافته است، اغلب درصدد بر می‌آییم به گذشتهٔ آن رجوع کنیم. کاری که گاهی ملال‌آور می‌شود، زیرا، هر عنصر یک وضعیت، سرگذشت خودش را دارد که ممکن است گاهی قدمتی چند قرنی داشته باشد. اگر نمی‌خواهیم در جنگل پرپشت تاریخ‌ها، شخصیت‌ها، هوس‌ها و اسطوره‌ها گم شویم، می‌باید گاهی به ضرب داس راهی برای خود باز کنیم.

زمانی که در تاریخ دهه‌های اخیر غور می‌کردم، بدین شیوه عمل کرده‌ام. درست‌تر آن است که بگویم بار دیگر غور می‌کردم، چون که من از کودکی اخبار را پیوسته از نزدیک و با شیفتگی پی‌گیری می‌کردم، دلیلش به یقین این است که من در سایه پدری روزنامه‌نگار بزرگ شده‌ام.»