کتاب در جست و جوی فضاهای گم شده

کتاب الکترونیکی در جست و جوی فضاهای گم شده نوشتهٔ داریوش شایگان در انتشارات فرهنگ معاصر به چاپ رسیده است. این اثر چشم‌اندازی نو در فلسفه و اندیشهٔ معاصر ارائه می‌دهد. داریوش شایگان، با نگاهی روشنگرانه، به بررسی چالش‌ها و پرسش‌های بنیادین انسان مدرن می‌پردازد.

درباره کتاب در جست و جوی فضاهای گم شده

در جست و جوی فضاهای گم شده اثری است که به ژرفای تجربه‌های انسانی و پرسش‌های اساسی بودن انسان در عصر حاضر می‌پردازد. داریوش شایگان، نویسنده و فیلسوف ایرانی، خواننده را به کاوش در مفاهیمی چون هویت، فرهنگ و تعاملات بین‌فرهنگی دعوت می‌کند. این کتاب با تحلیل وضعیت فرهنگی و اجتماعی جهان معاصر، به بررسی بحران‌ها و امکانات و مشکلات پیش روی انسان مدرن می‌پردازد.

شایگان، با بهره‌گیری از دانش گستردهٔ خود در ادبیات و فلسفه و تاریخ، به تشریح چگونگی شکل‌گیری فضاهای فکری و فرهنگی جدید می‌پردازد که در آن، انسان می‌تواند به دنبال معنا و هویت خود بگردد. کتاب «در جست‌و‌جوی فضاهای گم‌شده» ما را تشویق می‌کند تا از محدودیت‌های فکری فراتر رفته و به جست‌وجوی فضاهای جدیدی برویم که در آن‌ها می‌توانیم زندگی معنادارتر و غنی‌تری را تجربه کنیم.

کتاب در جست و جوی فضاهای گم شده را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به کسانی که به فلسفه، تاریخ، فرهنگ و اندیشه‌های معاصر علاقه‌مندند، پیشنهاد می‌شود.

درباره داریوش شایگان

داریوش شایگان یکی از برجسته‌ترین اندیشمندان در تاریخ معاصر ایران بوده است. او در سال ۱۳۱۳ به دنیا آمد و در سال ۱۳۹۷ از آن رفت. از این متفکر ایرانی، پژوهش‌های درخوری در حوزهٔ مذاهب شرقی به جا مانده است؛ همچنین از او مقالات و جستارهای درخشانی درمورد مسائل گوناگون فرهنگی و فلسفی در دست است که مطالعه‌ٔ آن‌ها تأمل‌برانگیز و سودمند توصیف شده است. شایگان نویسنده‌ای دوزبانه (فارسی و فرانسوی) بود. علائق او بیشتر ۳ حوزهٔ ادبیات، فلسفه و مذهب را در بر می‌گرفت. از میان کتاب‌های داریوش شایگان می‌توان به «آسیا در برابر غرب»، «افسون‌زدگی جدید»، «فانوس جادویی زمان» و «جنون هوشیاری» اشاره کرد.

بخشی از کتاب در جست و جوی فضاهای گم شده

«تعبیر این مکاشفه در مرتبهٔ آفرینش بدین معناست که شناسنده خود موضوع شناخت می‌شود، پس نقاش همان نقشی می‌شود که می‌نگارد، و از آن‌جا که در هر جزء خُرد، همه‌چیز نهفته است، یک ساقهٔ گل تجسم کل جنگل می‌شود و غباری ناچیز نمایانگر کوهستانی شکوهمند. این حالت یگانگی با طبیعت، در پرتو اشراقی ناگهانی و خودجوش دست می‌دهد. بدین‌سان «خلأ» که نقوش و تصاویر را شکل می‌بخشد، از طریق مکاشفه جان هنرمند را نیز درمی‌فکند و او غبار روحش را این‌چنین می‌روبد و دل را صیقل می‌دهد تا چنان جلا یابد که آینه‌وار دگردیسی صور خلأ عظیم را بازتاباند.

اما تصاویری که در این نمایشگاه می‌دیدم نه به دوران سونگ، که به دوره‌ای بعدتر در قرن پانزدهم و سلسلهٔ مینگ تعلق داشت. آیا از این تصاویر نیز باید همان نحوهٔ ادراک و دریافت جهان را توقع می‌داشتم؟ به یک منظره‌پردازی طوماری اثر شن چو (۱۴۲۷-۱۵۰۹ م) برخوردم که پیچیده‌تر از آن ممکن نبود. این هنرمند به‌راستی که بود؟ فرانسوا چنگ می‌گوید در اواخر قرن پانزدهم در ولایت چیانگ ـ سو، که از مراکز آباد و پررونق تجاری در آن روزگار بود، مکتبی نضج گرفت که با سنّت نقاشی ادبی یوآن پیوند داشت؛ این مکتب به‌همّت دو نقاش با نام‌های شن چو و شاگردش چنگ‌ـ مینگ (۱۴۷۰-۱۵۵۹ م) به اوج شکوفایی رسید.»