کتاب ادبیات فرانسه از ۱۹۸۰ تا امروز

کتاب ادبیات فرانسه از ۱۹۸۰ تا امروز نوشتهٔ دومینیک ویار و برونو ورسیه و ترجمهٔ محمد بهرامی و سعید صادقیان است. نشر فرهنگ معاصر این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب ادبیات فرانسه از ۱۹۸۰ تا امروز

کتاب ادبیات فرانسه از ۱۹۸۰ تا امروز به قالب‌های ادبیِ رمان و شعر و هنر تئاتر پرداخته است. این کتاب ما را به کشف جدی‌ترین آثار این دوران دعوت کرده و پرده از سرزندگی بی‌بدیل ادبیاتی کمتر شناخته‌شده برگرفته است. این اثر غنای ادبیات معاصر فرانسه را به ما نشان می‌دهد و ما را با چالش‌های نوشتن در دنیای معاصر آشنا می‌کند. می‌دانید که ادبيات فرانسه هميشه موضوع بحث‌ها و جنجال‌های بسيار بوده و در اثر تغييرات عميقی که از اواخر دههٔ ۱۹۷۰ میلادی آغاز شده است، شاهد نوشدنِ اين ادبيات هستيم، اما چگونه آنچه را امروز نوشته می‌شود، درک کنيم؟ کتاب ادبیات فرانسه از ۱۹۸۰ تا امروز به قلم دومينيک ويار (استاد ادبيات معاصر دانشگاه ليل) و برونو ورسيه (استاد بازنشستهٔ ادبيات دانشگاه پاريس» و با همکاری «فرانک اورار» (مدرس دانشگاه پاريس) نوشته شده است. این کتاب سه بخش دارد؛ «انواع خودنوشت»، «نوشتن تاریخ» و «نوشتن دنیا».

خواندن کتاب ادبیات فرانسه از ۱۹۸۰ تا امروز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد ادبیات فرانسه (رمان، شعر و تئاتر) پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ادبیات فرانسه از ۱۹۸۰ تا امروز

«ادبیات امروز، که دوباره «گذرا» شده، «امرِ واقع» را به‌عنوانِ یکی از موضوعات اصلی‌اش برگزیده است. در قرونِ گذشته، ادبیات توانسته بود به‌واسطهٔ توجه بسیار به همین امر بیش از بیش نوآوری کند. به‌جز «رمان‌های واقع‌گرا» ی شارل سورل، اسکارُن یا فورتیر، که در بافتِ قرنِ هفدهم در مقابلِ رمان‌های شبانی قرار می‌گرفتند، هنوز بلندپروازی‌های بالزاک را به یاد داریم که می‌خواست کمدی انسانی‌اش را به معادلِ ادبی ثبتِ احوال تبدیل کند؛ یا بلندپروازی‌های زولا را که با خانوادهٔ روگُن ماکار می‌کوشید گاه‌شمارِ «طبیعی و اجتماعی خانواده‌ای [را] در دورانِ امپراطوری دوم» خلق کند. مقدماتِ موفقیتِ رمان به‌عنوانِ ژانری ادبی به لطفِ چنین طرح‌های واقع‌گرایانه‌ای فراهم شد. همین طرح‌ها نیز ساختارهای فرمی این ژانر را آفریدند و الگوهای روایی آن را معین کردند. در طولِ قرنِ بیستم نیز، اکثرِ بحث‌ها بر محوریت واقع‌گرایی درمی‌گیرند، چه زمانی که هدفِ این بحث‌ها یافتن مناسب‌ترین زبان برای بیانِ دنیایی خاص (مثلاً دنیای تودهٔ مردم) بود، مثلِ بحث‌هایی که بینِ رمانِ توده‌گرا، رمانِ کارگری و واقع‌گرایی اجتماعی درمی‌گرفت؛ و چه بحث‌هایی که همراه با رمانِ نو مطرح شد و هدفشان این بود که رمان را از بندِ فرم‌ها و اوهامِ واقع‌گرایی آزاد کنند. ادبیاتِ معاصر میراث‌دارِ این بحث‌ها و عواقب آنهاست، زیرا دیگر نمی‌خواهد به «امرِ واقع» به دیدِ «مرجعی» دست‌نیافتنی بنگرد و درعوض می‌کوشد تنش‌ها و تلاطم‌های دنیای واقع را آشکار کند. پس مسئلهٔ ادبیاتِ امروز این است که در عین اجتناب از دامِ اوهام یا ظواهرِ فریبندهٔ زیباشناسیِ واقع‌گرایی، روش‌هایی برای نوشتنِ امرِ واقع بیابد. از این روست که باید با شک و تردید دست به آفرینش بزند و عیار خود را در آزمون «وقایع»، مخصوصاً «ستون حوادث» این زلزله‌نگارهای زندگی «عملی» که شکلی از آن را در ادبیات نیز می‌توان یافت‌بسنجد، درست مثلِ رمان‌های قرنِ نوزدهم، اما به شیوه‌ای متفاوت: با جنبه‌های احساسی کمتر، در قرابتِ بیشتر با علومِ انسانی و با طرح پرسش‌های متنوع‌تر. در این شرایط، ادبیات مذکور ناچار است از وضعیتِ امرِ واقع بگوید و با گفتنش به ظهورِ این امر کمک کند؛ و همین نکته موجب می‌شود مسئلهٔ بحث‌برانگیزِ «تعهدِ ادبی» دوباره از سوی این ادبیات مطرح شود. در نهایت، همین روحیهٔ پرسش‌گری این ادبیات را وا می‌دارد تا از نو میراثِ فرهنگی‌مان را از نظر بگذراند، بسیاری از علوم منسوخ یا ناشناخته را دوباره مطرح کند و تبادلاتِ اخیر میانِ هنرها را بکاود، به‌خصوص هنرهای تصویری، که به اصلی‌ترین رقیبِ ادبیات تبدیل شده‌اند و شاید هم به اصلی‌ترین شریکش.»