کتاب انه اید

کتاب انه اید نوشتهٔ ویرژیل و ترجمهٔ میرجلال الدین کزازی است. نشر مرکز این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این منظومهٔ حماسی که در ۱۲ جلد نوشته شده، به‌وسیلهٔ شاعر روم باستان در اواخر سدهٔ یکم پیش از میلاد و به زبان لاتین سروده شده است.

درباره کتاب انه اید

کتاب انه اید حماسهٔ ملی رومیان است. این کتاب در ادبیات کلاسیک رومی همان جایگاهی را دارد که «ایلیاد» و «اودیسه» در ادبیات کلاسیک یونان. این اثر را می‌توان دنباله‌ٔ «ایلیاد» دانست که ویرژیل آن را از آنجا آغاز می‌کند که هومر ایلیاد را با ویرانی و سوختن تروا به پایان می‌برد. کتاب «انه‌اید» قصهٔ «انه» را روایت می‌کند؛ قصهٔ فردی که رومیان او را نیای «رومولوس»، بنیادگذار شهر رم، می‌شناختند. ویرژیل از این داستان کهن است که حماسه‌ای پرشور ساخته؛ حماسه‌ای که به روزگار امپراتوری، پشتوانه‌ای تاریخی و اسطوره‌ای برای رومیان شد.

منظومهٔ حماسی «انه‌اید» یا «آینه‌ایس» دربردارندهٔ داستان آینیاس (فرزند ونوس یا همان آفرودیت و پهلوان تروایی، آنخیسس) پهلوان به‌جاماندهٔ تروایی است که در زمان سوختن تروا در آتش پدر خود، آنخیسس را به دوش گرفته و نجات یافت؛ درحالی‌که در آن حادثه همسر خویش را از دست داد. او پس از ماجراهایی طولانی توانست خود را به نواحی ایتالیا برساند. «انه» بزرگ‌زاده‌ای تروایی بود که تبار مادریش به خدایان می‌رسید و پس از تباهی تروا سفری پرماجرا را بر پهنهٔ دریاها آغاز کرد؛ به کارتاژ و سپس به ایتالیا رفت، مردمان لاتین را به پیروزی رساند و فرمانروای مردمی شد که شایستگی‌های ترواییان را با توان‌های لاتینان در هم آمیخته بودند.

افراد گوناگونی همچون زیگموند فروید در آثارخود به این کتاب بزرگ اشاره کرده‌اند. یک فرهنگ نام‌های اساطیری نیز در انتهای کتاب حاضر قرار گرفته است. کتاب «انه اید» برندهٔ جایزه در بخش ادبیات نهمین دورهٔ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران بوده است.

خواندن کتاب انه اید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعرهای حماسی بزرگ جهان پیشنهاد می‌کنیم. اگر از خواندن کتاب‌هایی مثل کمدی الهی (دانته آلیگیری)، چنین گفت زرتشت (فردریش نیچه) و ایلیاد (هومر) لذت بردید، این اثر را نیز دوست خواهید داشت.

درباره ویرژیل

پوبلیوس ورگیلیوس مارو یا ویرژیل ‎۱۵ اکتبر ۷۰ (پیش از میلاد) به دنیا آمد. او شاعر کلاسیک اهل جمهوری روم و نویسندهٔ ترانه‌های روستایی (گئورکیک)، سرودهای شبانی و کتاب «انه اید» بود.

کتاب اخیر واپسین شعر حماسی روم و حاوی ۱۲ کتاب بوده است که تبدیل به حماسهٔ ملی امپراتوری روم شد. ویرژیل این کتاب را در ۱۰ سال نوشت. این اثر افسانه‌ای راهنمای دانته برای طراحی و نگارش «دوزخ» و «برزخ» در اثر حماسی او «کمدی الهی» بوده است.

ویرژیل ۱۹ سپتامبر ۲۱ (پیش از میلاد) درگذشت.

بخش‌هایی از کتاب انه اید

«۱. زمینه سروده. انه پس از واژگونی تروا، میهنش، در میانه هزاران خطر، به بنیاد

نهادن رم می‌آید. ۸. فراخوانی بغ هنر و ادب. ۱۰. خدایان و نیروهای آسمانی که بر سر یونانیان و ترواییان با یکدیگر در کشمکش و کشاکشند، خشم و کین خویش را بر آنانکه از تباهی و تیره‌روزی رَسته‌اند، آشکار می‌دارند.

۱۲. شهری در خشگی، در برابر ایتالیا و دهانه‌های رود تیبر، سر برآورده است: کارتاژ. ژونون که این شهر را نگاهبان است، بر آن سر می‌توانست بود که چیرگی و خداوندگاری بر جهان را به آن ارزانی دارد. ۳۴. پس این بغبانو، این دشمن جاودانه ترواییان، ناوگانی را می‌بیند که سیسیل را وانهاده است. این ناوگان ناوگان انه است. انه واپسین بازماندگان تروا، آن قلمرو کهن را بر گِرد خویش فراهم آورده است؛ سرنوشت آنان را برگزیده است که امپراتوریی را در ایتالیا بنیاد نهند که امپراتوری کارتاژ را برخواهد انداخت. .۵. به دیدن ملوانان شادمانه، آزردگیها و ناسورهایی کهن که بغبانو از خودپسندی بر دل داشت، در دل او تازه می‌شود. او به ائولی می‌شتابد؛ به سرزمینی که ائول توفانها را در آن به فرمان دارد؛ سرانجام با خواهشهای فرمان‌گونه و نویدهایش، او را برمی‌انگیزد که توفانها را بر دریا رها کند. ۸۰. ترواییان بی‌درنگ به تازش توفانها دچار می‌آیند. نخستین فریادی که می‌شنویم فریاد انه است که دستْافرازان به سوی آسمان، به تلخی دریغ می‌برد که چرا در فرود باروهای تروا از پای درنیفتاده است. ۱۰۲. کشتیهایش پراکنده شده‌اند؛ چنان می‌نماید که پاره‌ای از آنها در کام دریا فرورفته باشند. جنگ‌ابزارها و گنجینه‌های تروا بر خیزابه‌های توفنده و برآمده شناورند. ۱۲۴. امّا نپتون روا نمی‌دارد که بی‌فرمان او، قلمروش را برهم بیاشوبد. پس سر زیبایش را که خشم آن را همچنان آرامتر کرده است، برفراز آبها برمی‌آورد؛ و حتّی نیازی بدان ندارد که خشم هراس آفرینش را بر زبان بیاورد؛ تا بادها با شتاب بسیار به مغاکهایشان باز روند. خورشید دیگر بار آشکار می‌شود. ۱۵۷. ترواییان که به کرانه‌های ناشناخته لیبی کشیده شده‌اند، در خلیجی ژرف که بساکی از بیشه‌های تاریک و گَشَن آن را آراسته است، به کرانه می‌رسند.»