کتاب هملت

کتاب هملت اثر جاودان ویلیام شکسپیر با ترجمه آرش خیرآبادی در انتشارات نمایش به چاپ رسیده است. فضای این نمایشنامه آکنده از تردید، سوگ و تهدید است. ماجرا از مرگ پادشاه پیشین، ازدواج شتاب‌زده‌ی ملکه و برتخت‌نشستن عموی هملت آغاز می‌شود و شاهزاده را در برابر پرسشی سنگین درباره‌ی حقیقت، خیانت و انتقام قرار می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هملت

کتاب هملت نوشته ویلیام شکسپیر یکی از شناخته‌شده‌ترین نمایشنامه‌های جهان است. این اثر کشمکش درونی یک شاهزاده را در دل بحرانی سیاسی و خانوادگی دنبال می‌کند. فضای اثر از همان آغاز، سرد، ناآرام و پر از نشانه‌های تهدید است؛ نگهبانان کاخ در تاریکی شب با شبح پادشاه پیشین روبه‌رو می‌شوند و همین رخداد، مسیر نمایشنامه را به‌سوی تردید و افشاگری می‌برد. در مرکز ماجرا، هملت ایستاده است؛ شاهزاده‌ای که هنوز در سوگ پدر به‌سر می‌برد و هم‌زمان باید با ازدواج مادرش با عمویش و جابه‌جایی قدرت در دربار کنار بیاید.

کتاب هملت فقط روایت یک انتقام نیست. این کتاب مدام میان عمل و درنگ، یقین و گمان، وفاداری و فریب رفت‌وآمد می‌کند. شخصیت‌ها هرکدام در شبکه‌ای از مناسبات درباری، خانوادگی و عاطفی گرفتارند؛ از کلادیوس و گرترود تا اوفیلیا، پولونیوس، هوراشیو و له‌یرتیس. همین ترکیب باعث می‌شود تنش اصلی در ذهن و زبان شخصیت‌ها شکل بگیرد. گفتارها اغلب معنایی نهان دارند و پشت هر جمله، ترس، حسابگری یا زخمی پنهان دیده می‌شود.

بخش مهمی از این اثر بر تک‌گویی (Monologue) و حدیث نفس (Soliloquy) استوار است. ترجمه آرش خیرآبادی نیز لحن شخصیت‌ها را با رنگی ادبی و نمایشی بازمی‌آفریند. نتیجه متنی است که هم کشمکش بیرونی دربار دانمارک را نشان می‌دهد و هم ذهن آشفته‌ی قهرمانی را که میان وظیفه، اندوه و سوءظن گرفتار شده است. این اثر تجربه‌ی روبه‌روشدن با جهانی است که در آن حقیقت به‌آسانی آشکار نمی‌شود و هر تصمیم، بهایی سنگین دارد.

خیرآبادی، مترجم اثر، گفته است که حدود سه سال روی ترجمه‌ی هملت کار کرده و انگیزه‌ی اصلی او برای ترجمه‌ی دوباره‌ی این نمایش‌نامه، نبود ترجمه‌ای بوده که ویژگی‌های شعری و نمایشی متن شکسپیر را هم‌زمان حفظ کند. به گفته‌ی او، تلاشش این بوده است که هرجا متن اصلی به شعر تبدیل می‌شود، ترجمه نیز حالت شعری داشته باشد و هرجا زبان اثر محاوره‌ای است، ترجمه نیز محاوره‌ای باشد. از دیگر نکات مورد توجه ترجمه‌ی خیرآبادی، تلاش برای ترکیب زبان امروزی با لحن و واژگان کهن شکسپیر است. در برخی بخش‌ها نیز مترجم عباراتی را داخل پرانتز آورده است تا ابهام‌های متن را برای خواننده روشن کند.

خلاصه کتاب هملت

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

هملت با مرگ پدرش، پادشاه دانمارک، در وضعیتی آشفته قرار می‌گیرد. عموی او، کلادیوس، خیلی زود بر تخت می‌نشیند و با گرترود، مادر هملت، ازدواج می‌کند. در همین زمان، شبح پدر هملت در برابر نگهبانان و سپس خود او ظاهر می‌شود و از قتلی پنهان سخن می‌گوید. این افشاگری، هملت را وارد مسیری می‌کند که در آن باید میان اندوه شخصی، بی‌اعتمادی به اطرافیان و وظیفه‌ای که بر دوشش افتاده است تعادلی پیدا کند. از این‌جا به بعد، دربار به صحنه‌ای از مراقبت، پنهان‌کاری و آزمودن دیگران تبدیل می‌شود و هملت می‌کوشد حقیقت را از پشت ظاهر آرام ماجرا بیرون بکشد.

چرا باید کتاب هملت را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب هملت را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این اثر از مهم‌ترین نمایشنامه‌ی تراژیک جهان است.
• این کتاب کشمکش و تردید و تصمیم شخصیت‌ها را در موقعیتی پرتنش و انسانی نشان می‌دهد.
• خواننده با رابطه‌ی پیچیده‌ی سوگ، خشم و مسئولیت در ذهن هملت آشنا می‌شود.
• این اثر تصویری روشن از فضای دربار، قدرت‌طلبی افراد و بی‌اعتمادی میان نزدیک‌ترین آدم‌ها ارائه می‌دهد.
• گفت‌وگوها و تک‌گویی‌های کتاب امکان دنبال‌کردن لایه‌های پنهان شخصیت‌ها را فراهم می‌کنند.

خواندن کتاب هملت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب هملت به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که به داستان‌هایی با موضوع توطئه، خیانت و جابه‌جایی قدرت علاقه دارند.
• کسانی که پیگیری دوراهی‌های اخلاقی و نبرد‌های درونی شخصیت‌ها برایشان جذاب است.
• مخاطبانی که از متن‌های نمایشی با گفت‌وگوهای پرتنش و تک‌گویی‌های تأمل‌برانگیز لذت می‌برند.
• دانشجویان و پژوهشگرانی که درباره‌ی ادبیات نمایشی و تراژدی مطالعه می‌کنند.

اگر از خواندن داستان‌هایی مثل طاعون اثر آلبر کامو، مسخ اثر فرانتس کافکا و کمدی الهی دانته لذت بردید، این اثر را نیز دوست خواهید داشت.

درباره ویلیام شکسپیر

ویلیام شکسپیر (۱۵۶۴–۱۶۱۶)، شاعر و نمایش‌نامه‌نویس انگلیسی، یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان تاریخ ادبیات جهان است. بسیاری او را بزرگ‌ترین نمایش‌نامه‌نویس تاریخ و یکی از برجسته‌ترین نویسندگان زبان انگلیسی می‌دانند. آثار باقی‌مانده از او شامل حدود ۳۹ نمایش‌نامه، ۱۵۴ سونات، سه شعر بلند داستانی و چند شعر کوتاه دیگر است؛ هرچند درباره‌ی انتساب قطعی برخی از این آثار به شکسپیر اختلاف‌نظر وجود دارد. نمایش‌نامه‌های او به تقریباً تمام زبان‌های مهم جهان ترجمه شده‌اند و آثارش بیش از آثار هر نمایش‌نامه‌نویس دیگری روی صحنه رفته‌اند. چهار قرن پس از مرگ او، آثار شکسپیر همچنان موضوع مطالعه، اجرا، اقتباس و تفسیرهای ادبی و هنری گوناگون هستند.

شکسپیر در استراتفورد-آپون-آون، در منطقه‌ی واریک‌شر انگلستان، به دنیا آمد و بزرگ شد. او سومین فرزند از هشت فرزند جان شکسپیر و مری آردن و بزرگ‌ترین پسرِ بازمانده‌ی خانواده بود. پدرش از افراد مرفه و سرشناس شهر به شمار می‌رفت و مادرش از خانواده‌ای زمین‌دار و نسبتاً متمول بود. بااین‌حال، وضعیت مالی خانواده بعدها دچار افت شد و جان شکسپیر در سال‌های جوانی ویلیام با مشکلات اقتصادی و ورشکستگی مواجه شد.

تاریخ دقیق تولد شکسپیر مشخص نیست، اما معمولاً ۲۳ آوریل ۱۵۶۴ به‌عنوان تاریخ تولد او در نظر گرفته می‌شود. این تاریخ از آن جهت اهمیت بیشتری پیدا کرده که شکسپیر در ۲۳ آوریل ۱۶۱۶ نیز درگذشت؛ بنابراین، در فرهنگ عمومی، تولد و مرگ او هر دو به یک روز نسبت داده می‌شوند. شکسپیر تحصیلات ابتدایی و آموزش زبان لاتین را در مدرسه‌ی گرامر استراتفورد گذراند، اما اطلاعات دقیقی درباره‌ی ادامه‌ی تحصیلات رسمی او در دست نیست. برخلاف برخی از نویسندگان هم‌دوره‌اش، او در دانشگاه تحصیل نکرد.

شکسپیر در سال ۱۵۸۲ با آن هاتاوی ازدواج کرد؛ هاتاوی حدود هشت سال از او بزرگ‌تر بود. حاصل این ازدواج سه فرزند بود: یک دختر به نام سوزانا و دو دوقلو به نام‌های هامنت و جودیت. هامنت در یازده‌سالگی درگذشت. اطلاعات چندانی درباره‌ی سال‌های زندگی شکسپیر پس از ازدواج و پیش از حضور او در لندن وجود ندارد و این دوره در زندگی‌نامه‌های او اغلب با عنوان «سال‌های گمشده» شناخته می‌شود.

شکسپیر در دهه‌ی ۱۵۸۰ به لندن رفت و فعالیت حرفه‌ای خود را در دنیای تئاتر آغاز کرد. او ابتدا به بازیگری پرداخت و سپس به نمایش‌نامه‌نویسی روی آورد. استعداد او در نویسندگی و شناخت صحنه به‌سرعت مورد توجه قرار گرفت و به‌تدریج به یکی از چهره‌های مهم تئاتر لندن تبدیل شد. شکسپیر علاوه بر نویسندگی و بازیگری، در مالکیت و مدیریت فعالیت‌های تئاتری نیز مشارکت داشت و از این راه ثروت قابل‌توجهی به دست آورد. او یکی از اعضای گروه نمایشی لرد چمبرلینز من بود که بعدها در دوره‌ی سلطنت جیمز اول با نام کینگز من شناخته شد.

بیشتر آثار شکسپیر در فاصله‌ی سال‌های ۱۵۸۹ تا ۱۶۱۳ نوشته شدند و معمولاً آن‌ها را در سه گروه اصلی کمدی، تراژدی و نمایش‌نامه‌های تاریخی دسته‌بندی می‌کنند. آثار ابتدایی او عمدتاً کمدی‌ها و نمایش‌نامه‌های تاریخی بودند؛ آثاری مانند رؤیای شب نیمه‌ی تابستان، شب دوازدهم و برخی نمایش‌نامه‌های تاریخی در همین دوره قرار می‌گیرند. شکسپیر بعدها به نوشتن تراژدی‌هایی روی آورد که امروزه از مهم‌ترین آثار ادبیات انگلیسی به شمار می‌روند. هملت، اتللو، شاه لیر و مکبث از برجسته‌ترین نمونه‌های این دوره هستند.

در سال‌های پایانی فعالیت ادبی شکسپیر، آثار او بیشتر به سمت تراژی‌کمدی (Tragicomedy) یا رمانس رفتند. حکایت زمستان و طوفان از مهم‌ترین آثار این دوره‌اند. شکسپیر در این سال‌ها همچنین با دیگر نمایش‌نامه‌نویسان همکاری کرد و برخی از آثار متأخر او را حاصل این همکاری‌ها می‌دانند.

برخی از نمایش‌نامه‌های شکسپیر در زمان حیات او در قالب نسخه‌های چاپی مختلف منتشر شدند، اما مجموعه‌ای منسجم از آثار او پس از مرگش انتشار یافت. در سال ۱۶۲۳، هفت سال پس از مرگ شکسپیر، جان همینگز و هنری کاندل، دو تن از دوستان و همکاران او، مجموعه‌ای را با عنوان First Folio منتشر کردند. این کتاب شامل ۳۶ نمایش‌نامه بود و نقش مهمی در حفظ و انتقال آثار شکسپیر به نسل‌های بعدی داشت.

اهمیت شکسپیر تنها به شمار آثار یا شهرت نمایش‌نامه‌هایش محدود نمی‌شود. او امکانات تئاتر و ادبیات داستانی را در زمینه‌هایی مانند شخصیت‌پردازی، طرح داستان، زبان و ژانر گسترش داد. شخصیت‌های آثار او اغلب با پیچیدگی‌های روانی و اخلاقی چندلایه روبه‌رو هستند و همین ویژگی باعث شده است نمایش‌نامه‌هایش در دوره‌های مختلف، از منظرهای متفاوت تفسیر شوند. شکسپیر همچنین از ظرفیت تک‌گویی‌های نمایشی به شکلی گسترده استفاده کرد. در آثار او، تک‌گویی صرفاً وسیله‌ای برای ارائه‌ی اطلاعات درباره‌ی شخصیت یا رویدادهای داستان نیست بلکه ابزاری است که از آن برای نمایش افکار، تردیدها و کشمکش‌های درونی شخصیت‌ها استفاده می‌کند. تک‌گویی و حدیث نفس هملت در همین زمینه یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌هاست.

شکسپیر همچنین تأثیر عمیقی بر ادبیات پس از خود گذاشت. شاعران دوره‌ی رمانتیسم تلاش کردند سنت نمایش‌نامه‌نویسی منظوم را که شکسپیر یکی از مهم‌ترین نمایندگان آن بود، احیا کنند. نویسندگانی مانند توماس هاردی، ویلیام فاکنر و چارلز دیکنز نیز از آثار و شیوه‌ی نویسندگی او تأثیر پذیرفتند. هرمان ملویل، نویسنده‌ی آمریکایی، به‌ویژه در بخش‌هایی از رمان موبی‌دیک، از ساختار و زبان نمایشی شکسپیر بهره گرفت. شخصیت کاپیتان آهب را می‌توان نمونه‌ای از قهرمان تراژیک با ویژگی‌های نزدیک به شخصیت‌های شکسپیری دانست.

تأثیر شکسپیر به ادبیات محدود نماند و حوزه‌هایی مانند روان‌شناسی، تئاتر و سینما را نیز دربرگرفت. زیگموند فروید در شکل‌گیری و توضیح برخی از دیدگاه‌های خود درباره‌ی روان انسان، به‌ویژه در بحث عقده‌ی ادیپ، از شخصیت هملت و تفسیرهای مرتبط با آن بهره گرفت. در سینما نیز آثار شکسپیر بارها اقتباس و بازآفرینی شده‌اند. آکیرا کوروساوا، کارگردان ژاپنی، مکبث و شاه لیر را به‌ترتیب در فیلم‌های سریر خون و آشوب بازآفرینی کرد. مکس راینهارت رؤیای شب نیمه‌ی تابستان را به سینما برد و لارنس الیویه نیز هملت را کارگردانی و در آن بازی کرد. آل پاچینو در مستند در جست‌وجوی ریچارد به بررسی و اجرای بخش‌هایی از ریچارد سوم پرداخت. اورسن ولز، که علاقه‌ی عمیقی به آثار شکسپیر داشت، نیز در اقتباس‌هایی چون مکبث، اتلو و ناقوس‌های نیمه‌شب به‌عنوان کارگردان و بازیگر حضور داشت.

آثار شکسپیر از نظر میزان ترجمه و انتشار نیز جایگاهی کم‌نظیر دارند. نمایش‌نامه‌ها و اشعار او به زبان‌های فراوانی ترجمه شده‌اند و در کشورهای مختلف جهان اجرا می‌شوند. آثار او علاوه بر زبان‌های رایجی مانند آلمانی، هندی و ژاپنی، حتی به زبان‌های ساختگی مانند اسپرانتو و کلینگون نیز ترجمه شده‌اند. شکسپیر همچنین یکی از نویسندگانی است که آثارش در طول قرن‌ها در شمار زیادی از نسخه‌ها و قالب‌ها منتشر شده‌اند.

با وجود شهرت جهانی شکسپیر، اطلاعات محدودی درباره‌ی زندگی خصوصی او در دست است. همین کمبود منابع باعث شده است درباره‌ی جنبه‌های مختلف زندگی او، از ظاهر و روابط شخصی گرفته تا باورهای مذهبی و برخی مسائل مربوط به هویت و زندگی خصوصی‌اش، گمانه‌زنی‌های فراوانی شکل بگیرد. حتی نظریه‌هایی درباره‌ی هویت واقعی نویسنده‌ی آثار منسوب به شکسپیر مطرح شده‌اند، هرچند دیدگاه غالب پژوهشگران این نظریه‌ها را نمی‌پذیرد و شکسپیر را نویسنده‌ی آثار خود می‌دانند.

شکسپیر در سال‌های پایانی زندگی بیشتر در استراتفورد ساکن بود و حضورش در لندن کاهش یافت. او در ۲۳ آوریل ۱۶۱۶ درگذشت و در کلیسای هولی ترینیتی در استراتفورد-آپون-آون به خاک سپرده شد. پس از مرگ، یادمان‌ها و مجسمه‌های متعددی در بزرگداشت او در نقاط مختلف جهان ساخته شد؛ از جمله یادبودهایی در کلیسای جامع ساوت‌وارک و بخش شاعران کلیسای وست‌مینستر در لندن.

میراث شکسپیر همچنان در ادبیات، تئاتر، سینما و دیگر هنرها حضور دارد. نمایش‌نامه‌های او هم در قالب اجراهای وفادار به متن اصلی و هم در بازآفرینی‌ها و اقتباس‌های فرهنگی و هنری گوناگون به حیات خود ادامه داده‌اند. شخصیت‌هایی مانند هملت، مکبث، لیدی مکبث، اتللو، شاه لیر، رومئو و ژولیت به بخشی از فرهنگ ادبی و نمایشی جهان تبدیل شده‌اند و مضامینی مانند قدرت، عشق، حسادت، جاه‌طلبی، خیانت، مرگ و کشمکش‌های اخلاقی در آثار شکسپیر همچنان موضوع پژوهش و تفسیر هستند. به همین دلیل، بیش از چهار قرن پس از مرگ شکسپیر، آثار او همچنان در شمار مهم‌ترین متون ادبی و نمایشی جهان قرار دارند.

ویلیام شکسپیر و کتاب هملت چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

ویلیام شکسپیر در دوره‌ی زندگی خود برنده‌ی جوایز ادبی به معنای امروزی نشد اما پس از مرگش به یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین نویسندگان تاریخ تبدیل شد. رکوردهای گینس شکسپیر را پرفروش‌ترین نمایش‌نامه‌نویس جهان معرفی می‌کند و فروش آثار نمایشی و اشعار او را در حدود چهار قرن پس از مرگش بیش از چهار میلیارد نسخه برآورد کرده است. او همچنین سومین نویسنده‌ی پرترجمه‌ی تاریخ معرفی شده است. آثار شکسپیر همچنان در سراسر جهان مطالعه و اجرا می‌شوند و میراث او در تئاتر، ادبیات و فرهنگ جهانی با تأسیس و فعالیت نهادهایی مانند Royal Shakespeare Company تداوم یافته است.

هملت در زمان انتشار و اجرای نخستین خود جایزه‌ی ادبی رسمی دریافت نکرد؛ بااین‌حال، در طول بیش از چهار قرن به یکی از مهم‌ترین و پرتحلیل‌ترین آثار ادبیات انگلیسی تبدیل شده است. کتابخانه‌ی شکسپیر فولگر، هملت را محبوب‌ترین نمایش‌نامه‌ی شکسپیر نزد خوانندگان و مخاطبان تئاتر و همچنین پرتکرارترین تراژدی او از نظر اجرا معرفی می‌کند. این اثر بیش از هر اثر ادبی دیگری در زبان انگلیسی، به‌جز کتاب مقدس، موضوع نقد و تفسیر قرار گرفته است. پیچیدگی شخصیت هملت و ابهام‌های متعدد داستان نیز باعث شده است که این نمایش‌نامه همچنان از مهم‌ترین آثار مورد مطالعه در ادبیات و تئاتر باشد.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره کتاب

• هارولد بلوم، منتقد ادبی آمریکایی: بلوم هملت را یکی از مهم‌ترین و نوآورانه‌ترین آثار شکسپیر می‌دانست و در سخنرانی‌ای در کتابخانه‌ی کنگره در سال ۲۰۰۳، آن را «هنوز تجربی‌ترین نمایش‌نامه‌ای که تاکنون نوشته شده» توصیف کرد. از نظر او، هملت آن‌قدر ظرفیت تفسیر دارد که خواننده، منتقد، بازیگر یا کارگردان می‌تواند رویکرد خود را وارد اثر کند و متن همچنان امکان تفسیر تازه‌ای به او بدهد. بلوم در کتاب Hamlet: Poem Unlimited نیز معتقد بود عظمت هملت به‌راحتی در قالب یک ژانر مشخص نمی‌گنجد و این اثر از نظر گستره و پیچیدگی، با متون مقدس بزرگ جهان قابل مقایسه است.
• T. S. Eliot، شاعر و منتقد برجسته‌ی قرن بیستم: دیدگاه او برخلاف بلوم بسیار انتقادی‌تر بود. الیوت در مقاله‌ی مشهور خود با عنوان «Hamlet and His Problems»، هملت را از نظر ساختار هنری اثری کاملاً موفق نمی‌دانست. به باور او، احساسات و واکنش‌های هملت در نمایش‌نامه به‌طور کامل با رویدادهایی که قرار است این احساسات را برانگیزند، تناسب ندارند. الیوت با وجود انتقادهایش، همین مسئله را یکی از دلایل جذابیت و پیچیدگی ماندگار نمایش‌نامه می‌دانست. مقاله‌ی او از تأثیرگذارترین نقدهای مدرن درباره‌ی هملت است.

مهم‌ترین اقتباس‌های هملت

• Hamlet (۱۹۴۸)، به کارگردانی لارنس الیویه: یکی از مشهورترین اقتباس‌های سینمایی هملت است. الیویه علاوه بر کارگردانی، نقش هملت را نیز بازی کرد. این فیلم در اسکار ۱۹۴۹ موفق به دریافت چهار جایزه، از جمله بهترین فیلم و بهترین بازیگر مرد شد.
• Hamlet (۱۹۶۴)، به کارگردانی گریگوری کوزینتسف: اثری از شوروی با بازی اینوکنتی اسموکتونوفسکی در نقش هملت. فیلم به‌دلیل فضای بصری، میزانسن و رویکرد سینمایی متفاوتش به متن شکسپیر مورد توجه قرار گرفت.
• Hamlet (۱۹۹۰)، به کارگردانی فرانکو زفیرلی: این نسخه با بازی مل گیبسون در نقش هملت و گلن کلوز در نقش گرترود ساخته شد. زفیرلی تلاش کرد داستان را با ریتمی سریع‌تر و رویکردی سینمایی‌تر نسبت به برخی اقتباس‌های کلاسیک ارائه کند.
• Hamlet (۱۹۹۶)، به کارگردانی کنت برانا: یکی از مهم‌ترین اقتباس‌های وفادار به متن اصلی است. برانا علاوه بر کارگردانی، نقش هملت را نیز بازی کرد. برخلاف بسیاری از نسخه‌های سینمایی که بخش‌هایی از نمایش‌نامه را حذف می‌کنند، این فیلم تقریباً تمام متن نمایش‌نامه را حفظ کرده است.
• Hamlet (۲۰۰۰)، به کارگردانی مایکل آلمریدا: داستان را از دانمارک قرون وسطی به نیویورک معاصر منتقل می‌کند. هملت با بازی ایتن هاوک دانشجویی است که پس از مرگ پدرش با خیانت عموی خود مواجه می‌شود. فولگر این فیلم را نمونه‌ای از بازآفرینی هملت در قالب سینمای مدرن و با استفاده از فناوری‌های تصویری و ارتباطی معاصر معرفی کرده است.

اقتباس‌های غیرمستقیم و الهام‌گرفته‌شده از هملت

تأثیر هملت فقط به اقتباس‌های مستقیم محدود نشده است. داستان، شخصیت‌ها و مضمون‌های آن در آثار دیگری نیز بازآفرینی شده‌اند. برای مثال، فیلم The Bad Sleep Well (۱۹۶۰) ساخته‌ی آکیرا کوروساوا، داستان هملت را به ژاپن معاصر و فضای فساد اقتصادی و سیاسی پیوند می‌زند این فیلم معمولاً در شمار اقتباس‌های آزاد و غیرمستقیم از هملت قرار می‌گیرد.

هملت همچنین بارها در مدیوم تئاتر، اپرا، رادیو، تلویزیون، آثار صوتی بازآفرینی شده است. کتابخانه‌ی فولگر، علاوه بر نسخه‌های سینمایی، مجموعه‌ای گسترده از اجراهای تاریخی و معاصر هملت را مستند کرده است. برای نمونه، اجرای هملت در تئاتر گلوب در سال ۲۰۱۲ و تولیدات متعدد تئاتر فولگر در آرشیو این مؤسسه ثبت شده‌اند.

چه نسخه‌های دیگری از کتاب هملت در ایران منتشر شده است؟

ترجمه‌ی مسعود فرزاد از نخستین ترجمه‌های فارسی هملت است. او ترجمه‌ی این اثر را در سال ۱۳۰۶ آغاز کرد و نخستین نسخه را در ۱۳۱۰ منتشر کرد. فرزاد بعدها متن را بازبینی کرد و نسخه‌ی دیگری در سال ۱۳۳۶ منتشر شد. این ترجمه بعدها توسط انتشارات علمی و فرهنگی بارها تجدید چاپ شده است.

ترجمه‌ی محمود اعتمادزاده (م. ا. به‌آذین) یکی از ترجمه‌های شناخته‌شده‌ی هملت در ایران است و در دوره‌های مختلف توسط ناشران مختلف، از جمله اختران و دات، منتشر شده است.

ترجمه‌ی میرشمس‌الدین ادیب‌سلطانی از هملت توسط نشر نگاه منتشر شده است و به دلیل رویکرد خاص مترجم به زبان، واژگان و ساختار متن شکسپیر، از ترجمه‌های متمایز فارسی این اثر محسوب می‌شود.

ترجمه‌ی علی سلامی توسط انتشارات مهراندیش منتشر شده و ویژگی مهم آن دوزبانه‌بودن است. متن انگلیسی و ترجمه‌ی فارسی در کنار یکدیگر ارائه شده‌اند و ترجمه بر اساس متن اصلی انگلیسی انجام شده است. این نسخه در ۴۵۲ صفحه منتشر شده و ویراستاری آن را مهدی سجودی مقدم انجام داده است.

ترجمه‌‌ای جدیدتر از هملت توسط علیرضا مهدی‌پور انجام شده و نشر چشمه آن را منتشر کرده است. چاپ نخست نسخه‌ی فیزیکی این اثر در سال ۱۴۰۲ بوده است و ۲۰۷ صفحه دارد.

هملت توسط مترجمان و ناشران دیگری نیز منتشر شده است. اثر حاضر ترجمه‌ی آرش خیرآبادی از نشر نمایش است. برخی دیگر از این ترجمه‌ها عبارت‌اند از:

• رضا اسکندری‌آذر - انتشارات گوتنبرگ
• بهزاد جزایری - انتشارات پلک
• ناهید طباطبایی - نشر نظر
• داریوش شاهین - انتشارات بدرقه جاویدان
• مصطفی رحیمی - نشر روشنگران و مطالعات زنان
• علاءالدین پازارگادی - انتشارات سروش

بخشی از کتاب هملت

«هملت:

آه!... کاش که این سخت‌تن آلوده‌جان را یارای آن بود تا[ از شدّت داغنای غم ]گداخته می‌گردید و چون شبنم،[ از رنج می‌رهید و چند بخار ]ناپدید می‌گشت. یا کاش، خداوند، قانونی بر منع انجامش آن ششمین گناه کبیر، نمی‌نهاد و خودکشی را آزاد می‌گذارد!... پرودگارا!... خدایا!... چه اندازه این جهان و آیینش در نظرم فرسایش‌گر، بزه‌اندود، تلخ، خشک، بی‌مزه و نافرجام می‌نماید!... اف بر این هستی ناهست. تف بر این باغک هرزه‌روی، که دانه‌های خاشاک برکشیده‌ی فروقامت، سرتاسرش را درکشیده، تا زشتی همه جا پراکنده گشته و پلشتی، هر سویی آکنده گردد و کار به اینجا کشد!... آن هم فقط دو ماه سپس درگذشت پدرم. نه آن هم دو ماه، که کم‌تر نیز. شاهی بدان بالابلندی و شایستگی، در سنجه با این مردک، قیاس هوپریون با ساتیر ددمنش هوس‌باز است. چه مهرهای مهربانانه که بر مادرم می‌ورزید!...[ همسری که حتی ]نمی‌گذاشت نسیم از عدن برآید و پرگزند بر چهره‌ی زنش به خشونت وزد!... آه!... ای زمین و آسمان!... آیا به جاست که[ چنان یادگارها را ]فرایاد آورم؟... شگفتا، مادرم... چه بر گردن شوهرش می‌آویخت! چندان که گویا از پس هر کام‌روایی، اشتهای تناتنش، افزون می‌گشت.»