کتاب یاد نئون بخیر

کتاب الکترونیکی یاد نئون بخیر نوشتهٔ دیوید فاستر والاس با ترجمهٔ پرستو گرانمایه در نشر ثالث به چاپ رسیده است. دیوید فاستر والاس برنده جایزه پولیتزر سال ۲۰۱۲، یکی از مهم‌ترین نویسندگان آمریکایی نیمه‌ٔ دوم قرن بیستم است. نویسنده در این کتاب با نگاهی خلاق و بدیع، بریده‌های غم‌انگیزی از زندگی و تک‌افتادگی انسان مدرن را در جامعه پیرامونش روایت می‌کند. فاستر والاس در داستان هایش موشکافانه زندگی را با همه شادی‌ها و غم‌هایش به تصویر می کشد. «شوخی بی‌پایان» یکی دیگر از آثار مشهور این نویسنده است.

درباره کتاب  یاد نئون بخیر

نویسنده در این مجموعه داستان جهانی را خلق کرده که آکنده از غم و ترس، تنهایی، کابوس و بدبینی است و با هنرمندی زیرکانه‌اش در این روایت‌های سیاه از طنز هم بسیار بهره برده است.در این داستان‌ها  انسان هایی وصف می‌شوند که اسیر تکرار احساس پوچی هستند و عشق، ثروت، هوش، آگاهی، قدرت و در نهایت هیچ معجزه ای زندگی روزمره را برای آن ها قابل تحمل نکرده و کمکی به اینکه رنجشان کمتر شود، نمی‌کند.

از دیگر ویژگی‌های این داستان‌ها زاویهٔ دید محدود راوی است. راوی هم آگاهی کاملی از اتفاقات درون داستان ندارد و همان طور که نویسنده در صفحه ی ۵۴ کتاب شرح می دهد: «انگار ما آدم ها همیشه فقط از همین سوراخ کلید است که دنیای یکدیگر را می بینیم.» گویی بینندهٔ وقایع از شکاف کلید بوده‌­اند.

کتاب یاد نئون بخیر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

اگر به مطالعهٔ داستان‌هایی با درونمایهٔ انزوای انسان مدرن علاقه‌مندید، مجموعه داستان یاد نئون بخیر را از دست ندهید.

بخشی از کتاب یاد نئون بخیر

حالم از خودم به هم می‌خورد که این قدر ریا می‌کنم، اما جلوی خودم را هم نمی‌توانستم بگیرم. همهٔ این کارها را امتحان کردم: گروه‌درمانی، سفر رفت‌وبرگشت به نوا اسکاشیا با دوچرخه، هیپنوتیزم، کوکائین، ماساژدرمانی، عضویت در یک کلیسای کاریزماتیک، دویدن، کار داوطلبانه در امور خیریه، دوره‌های مراقبه، فراماسونری، روانکاوی، شرکت در انجمن زندگی خوب، تجرد، جمع‌آوری کلکسیون کوروت‌های قدیمی و برای دو ماه پشت سر هم تلاش برای این که هر شب با یک دختر تازه بخوابم. (رکورد سی‌وشش دختر در شصت‌ویک شب را زدم. به کلامیدیا مبتلا شدم و به همهٔ دوستانم گفتم. البته طوری تعریف می‌کردم که انگار خجالتزده‌ام، اما در واقع سعی داشتم به بیش‌ترشان پز بدهم. خیلی دستم انداختند، اما اغلبشان تحت‌تأثیر قرار گرفته بودند. طی آن دو ماه، بیش‌تر وقت‌ها فقط احساس می‌کردم سطحی و سوءاستفاده‌گر هستم. کمبود خواب داشتم و سر کار خسته و کوفته بودم. این همزمان با دورانی بود که کوکائین مصرف می‌کردم.) می‌دانم این قسمت کسل‌کننده احتمالاً حوصله‌ات را سر برده است، اما وقتی به قسمتی برسم که خودم را کُشتم و فهمیدم لحظهٔ بعد از مرگ چه اتفاقی می‌افتد، جالب می‌شود. و اما در مورد کارهایی که انجام دادم، تقریباً آخرین کارم این بود که سراغ روانکاو رفتم.