کتاب ماهی روی درخت

کتاب ماهی روی درخت نوشته لیندا ماللی هانت و ترجمه مرضیه ورشوساز است. کتاب ماهی روی درخت را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت‌ترین کتاب‌ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.

درباره کتاب ماهی روی درخت

خاص بودن همیشه به‌ معنای برنده شدن در مسابقات زیبایی و ورزش‌های متفاوت نیست، بعضی از آدم‌ها در انجام عادی‌ترین کارها ناتوان می‌شوند که این هم نوعی خاص بودن است.

اِلی دختر باهوشی است که از یک اختلال بزرگ رنج می‌برد و همین مشکل او را در مدرسه تنها و منزوی و ساکت کرده است. او نمی‌تواند وقتی معلم از او می‌خواهد کاری انجام دهد تمرکز کند، از طرفی هم نمی‌خواهد دوباره کارش به مدیر برسد و این بار حسابی به دردسر می‌افتد.

اما مشکل الی چیست؟ این کتاب کودکان را با کسانی که شرایط خاص دارند آشنا می‌کند.

خواندن کتاب ماهی روی درخت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام کودکان پیشنهاد می‌کنیم زیرا قدرت درک آنها از مسائل و مشکلات دیگران را بالا می‌برد.

بخشی از کتاب ماهی روی درخت

برای جشنِ بارداری خانم هال، جسیکا با یک دسته‌گل بزرگ که از مغازهٔ گل‌فروشی پدرش آورده، پیدایش می‌شود. دسته‌گلش آن‌قدر بزرگ است که مطمئنم یک بوتهٔ کامل را از توی باغچه کنده و لای زَرورق پیچیده.

خب،‌ برای من که مهم نیست. من یک کارت تبریک زردِ روشن با خودم آورده‌ام که عکس رُزهای زرد دارد. تازه، عکس گل‌ها یک‌هفته‌ای خُشک نمی‌شود. به نظر خودم انگار این‌جوری می‌خواهم بگویم متأسفم که همیشه مایهٔ عذابم.

مَکس هم هدیه‌اش را می‌دهد. همین‌طور که خانم هال هدیه را باز می‌کند، او هم توی صندلی‌اش فرو می‌رود و دست‌هایش را می‌گذارد پشتِ سرش.

یک بسته پوشک آورده. فکر کنم توقع داشت خانم هال عصبانی بشود و حالا که نشده، حسابی خورده توی ذوقش.

مَکس از توجه خوشش می‌آید. از جشن‌گرفتن هم همین‌طور. تقریباً هر روز از خانم هال می‌خواهد که جشن بگیریم و امروز بالأخره به آرزویش رسیده.

وقتی خانم هال کارت تبریک من را از توی پاکت درمی‌آورد، مثل بقیهٔ کارت‌ها نوشته‌اش را بلند نمی‌خواند. اول کمی مکث می‌کند. می‌دانم که حتماً خیلی خوشش آمده. احساس غرور می‌کنم. کم پیش می‌آید که همچین حسی داشته باشم.

خانم سیلور خَم می‌شود تا بتواند نوشته را ببیند. پیش خودم فکر می‌کنم شاید بالأخره برای یک بار هم که شده از من تعریف کنند اما در عوض، ابروهای خانم سیلور می‌روند توی هم و اشاره می‌کند که بروم دمِ در.

شِی هم از جایش بلند می‌شود تا کارت را ببیند. بعد می‌خندد و می‌گوید: «هر بار اَلی نیکرسون حرف می‌زنه، دنیا یه درجه خنگ‌تر می‌شه!»

خانم هال می‌گوید: «شِی، بگیر بشین!» اما خیلی دیر شده. نمی‌شود گوشِ همه را گرفت که نشنوند. باید تا الآن به این موضوع عادت کرده باشم، اما هر دفعه انگار یک تکه از من کنده می‌شود.

شِی و جسیکا می‌خندند و من یادِ هفتهٔ پیش می‌افتم که برای هالووین، هر کسی لباسِ شخصیتِ داستانی محبوبش را پوشیده بود. من شده بودم آلیس در سرزمین عجایب؛ شخصیتِ کتابی که پدربزرگم هزار بار آن را برایم خوانده. شِی و جسیکا که مثل سایه همه‌جا دنبالش می‌رفت، تمام روز صدایم می‌کردند آلیس در سرزمین خنگ‌ها.

کِیشا می‌رود بالای سرِ شِی و بهش می‌گوید: «چرا تو هیچ‌وقت سَرت به کارِ خودت نیست؟»

از کِیشا خوشم می‌آید. نمی‌ترسد. من زیادی می‌ترسم.

شِی طوری برمی‌گردد که انگار بخواهد یک پشه را توی هوا بزند. «مگه به تو ربطی داری؟»

«نه به من ربطی نداره، دقیقاً همون‌جوری که به تو هم ربطی نداره.»