کتاب آوای پیانو زیر چترهای رنگی

کتاب آوای پیانو زیر چترهای رنگی نوشته سیندی بالدوین و ترجمه سارا عاشوری است. کتاب آوای پیانو زیر چترهای رنگی را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت‌ترین کتاب‌ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.

درباره کتاب آوای پیانو زیر چترهای رنگی

آنه‌لی دختر کلاس ششمی است که برای فراموش کردن غم از دست دادن پدرش و پر کردن جای خالی او و گذر از اندوه او، به موسیقی و آموختن پیانو روی می‌آورد. مادرش در نبودن پدر مجبور است ساعات طولانی برای تأمین مخارج زندگی کار کند و این آنه‌لی را تنهاتر می‌کند.

این کتاب دوستی‌های تازه را نشان می‌دهد و راه کنار آمدن با غم را به کودکان می‌آموزد.

خواندن کتاب آوای پیانو زیر چترهای رنگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

یک دقیقه بعد، مامان در اتاقم را زد. «بیداری؟»

بخشی از کتاب آوای پیانو زیر چترهای رنگی

سکه را توی دستم مشت کردم و گفتم: «آره.»

سکهٔ دورو را توی جیب شلوارک جینم گذاشتم و تا لباس بپوشم، مامان اشک‌هایش را از صورت رنگ‌پریده‌اش پاک کرده و هواکش دست‌شویی را روی دور تند زده بود که رد زیادی از بوی ادکلنِ بعد از اصلاحِ بابا توی هوا نمانده باشد. سینک دست‌شویی را هم شسته بود تا کف و ریشی را نبینم که هر روز صبح خودبه‌خود آنجا پیدا می‌شد.

همین‌طور که داشتم برس را توی موهایم می‌کشیدم، پرسید: «برای مدرسهٔ جدید هیجان داری؟» هرچه به سال‌های عمرم اضافه می‌شد، موهایم بیشتر و بیشتر از زرد بودن فاصله می‌گرفت و به هیچ رنگی نبودن نزدیک‌تر می‌شد. موی بور وقتی حوصله‌اش سر برود، این رنگی می‌شود.

این کتاب را به کودکانی که قصه دوست دارند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آوای پیانو زیر چترهای رنگی

سر تکان دادم.

«کلید داری که وقتی از مدرسه برگشتی، بتونی بیای تو؟»

«توی کوله‌پشتی‌مه.»

«خوبه. شمارهٔ اتوبوسی رو که سوار می‌شی، یادته دیگه؟»

«مامان! دیگه داره دوازده سالم می‌شه.»

مامان آه کشید. «متنفرم از اینکه می‌دونم وقتی از مدرسه می‌آی خونه، من اینجا نیستم. دلم نمی‌خواد به چیزهایی فکر کنم که می‌تونست... ولش کن. مطمئنم مشکلی برات پیش نمی‌آد.»

توی این شش هفته هر روز نگران تنها گذاشتن من شده بود. روزی که کارش توی شرکت خدمات خانگی را تمام‌وقت کرده بود، بهم گفت بچهٔ کلیددار من. متأسفم آنی‌لی. هیچ‌وقت نمی‌خواستم مجبور باشی خودت گلیمت رو از آب بیرون بکشی. ای کاش چارهٔ دیگه‌ای داشتم.

مامان دوباره آه کشید؛ این روزها تقریباً همان‌قدر که گریه می‌کرد، آه هم می‌کشید. بعضی وقت‌ها فکر می‌کردم شاید مدل نفس کشیدنش این‌طوری است؛ انگار دنیا داشت شانه‌هایش را محکم فشار می‌داد و او اصلاً نمی‌توانست نفس عمیق بکشد. «می‌خوام برم یه چیزی برای صبحانه درست کنم.»

مثل فشنگ از جلوی در دست‌شویی رد شد و پیش از اینکه بتوانم پلک بزنم، رفته بود؛ انگار اصلاً هیچ‌وقت آنجا نبوده.

وقتی آمدم توی آشپزخانه، باز داشت گریه می‌کرد. نه از آن گریه‌های همیشگی فین‌فینی‌اش که هر روز صبح سر می‌داد چون بیدار می‌شد و می‌دید توی دست‌شویی آن‌قدر عطر بابا می‌آید که انگار همین الان آنجا بوده، این گریه هق‌هق‌های بلند و مملو از حیرت بود که تمام بدنش را می‌لرزاند. یک دستش را روی دهانش گذاشته و ایستاده بود، رنگش سفید شده و به میز آشپزخانه زل زده بود.

میز کوچک بود؛ تنها اندازه‌ای که به آشپزخانهٔ کوچولوی آپارتمان کوچولوی ما می‌خورد. خیلی هم کهنه و کَنده کَنده بود، جوری که نمی‌شد فهمید قدیم‌ندیم‌ها یعنی پیش از اینکه من و مامان روز استقلال۳ توی حراج فروشگاه گودویل پیدایش کنیم، چه رنگی بوده. یک جعبه دونات ساده از دهول شیبنگ۴ روی میز بود که بوی شکر و خاطره می‌داد. هشتادوسه روز پیش بابا مرده بود و هنوز نمی‌دانم چطور همان جعبهٔ دوناتی که از وقتی مهدکودک می‌رفتم، هر سال روز اول مدرسه به خانه می‌آورد، درست روی میز آشپزخانه بود.