کتاب منشور شعر حکمت

کتاب منشور شعر حکمت اثر سید علی صالحی است. او در این اثر به بررسی جریان شعر معاصر ایرانی می‌پردازد. 

این اثر شامل تفاسیر و شروح این شاعر توانمند بر شعر معاصر فارسی است که با قلم زیبای او و لحنی شاعرانه و زیبا نوشته شده است. 

کتاب منشور شعر حکمت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

این اثر به علاقه‌مندان به شعر معاصر و جریان‌های ادبی معاصر پیشنهاد می‌کنیم. 

درباره سید علی صالحی 

سید علی صالحی یکم فروردین ۱۳۳۴ در ایذه در استان خوزستان متولد شد. او شاعر و نویسنده معاصر ایرانی و یکی از پایه‌گذاران جریان موج ناب و بنیانگذار جریان شعر گفتار و شعر فراگفتار در شعر معاصر ایران است. او همچنین یکی از دبیران اصلی کانون نویسندگان ایران بود. 

سید علی صالحی در سال‌های ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۴ همراه با چند تن از شاعران هم‌نسل خود جریان «موج ناب» را در شعر سپید پی‌ریزی می‌کند. منوچهر آتشی و نصرت رحمانی در تهران از این جریان حمایت کردند. در سال ۱۳۵۶ برنده جایزه فروغ فرخزاد در شعر اعلام شد ولی در سال ۱۳۵۷ از گروه موج ناب کناره‌گیری کرد. چرا که به نظرش می‌رسد تازگی از میان رفته و همه شبیه به یکدیگر شده‌اند. او آثار بسیاری را منتشر کرده است که از میان آن‌ها می‌توان به دختر ویولن‌زن در کوچه‌های برفی آذرماه، پرده را کنار بزن در پایان عشق پیروز است، این شفا برسد به دست مجروح‌ترین رویاها و چند رویا مانده تا طلوع رنگین‌کمان اشاره کرد.

بخشی از کتاب منشور شعر حکمت

حیرتا... شعر حکمت در کلمه اتفاق می‌افتد، اما فراتر از حضور کلمه است. عبور از کالبد اشیا است، آن‌سویی است، نگویید به کدام روش زاده و با کدام توان درک می‌شود. پی استدال نباشید، روح این رؤیای بی‌پایان از پرده خواهد گریخت. تنها از طریقِ آموختن به کف نمی‌آید، دریاآورده شهود محض است. مسافری است که از ناکجاآباد، که از اتوپیا، که از مدینه فاضله آمده است. پی تحلیلِ برهانی و تجزیه استقرایی آن نباش، تنها ببین قدرت تسخیری آن با تو چه می‌کند؟!

شعر حکمت، شعر تسخیر است. او تو را محاصره می‌کند، این مرموزِ می‌کشان است. و نگاهت می‌کند به فراخورِ فهمی که خرج این خرابات و دَخلی که نگه‌داشتِ این دریا.

غیرممکن است شعری بدون مَعْرَضِ پرتوِ حکمت، ماندگار شود. تنها معدود اهلِ مزامیرِ حکمت درمی‌یابند دارد چه اتفاقی می‌افتد: غربال‌گری بزرگ! به همین دلیل در برابر این کشف، مقاومت بسیاری خواهد شد، دکترینِ «لذتِ انکار» بر سرِ هر بامی، هیجار خواهد شد. و از دیگر سو، مُحِبِ کم‌توان این عطیه، ناخواسته گمان خواهد برد که هر سخنی اگر در چارچوبِ حکمتِ مکتبی و آکادمیک، سروده شود، حتماً شعر حکمت است؛ خیر... رفتن به شبه‌راهی از این کوره‌منزل، از ما فقط یک ناصحِ نظم‌پرور خواهد ساخت.

زنهار... شعر زاده حکمت نیست، حکمت نطفه نخستِ شعر است.