کتاب تک‌گویی‌های مدرن برای زنان

کتاب تک‌ گویی‌های مدرن برای زنان، اثر کریس سالت و ترجمه محسن کاس‌ نژاد، مجموعه‌ای از تک‌گویی‌های نمایشنامه‌های معروف نیمه دوم سده نوزدهم است. 

این کتاب مجموعه‌نمایشنامه‌های بیدگل است. مجموعه‌ای منحصربه‌فرد از نمایشنامه‌هایی است که یا تابه‌حال به فارسی ترجمه نشده‌اند، و یا ترجمه مجددی از نمایشنامه‌هایی خواهد بود که ازهرجهت لزوم ترجمه مجدد آنها حس می‌گردد. این مجموعه تاحدامکان می‌کوشد تا تأکید خود را به جای ادبیات متن نمایشی، بر ویژگی اجرایی آن بگذارد و بدین‌ترتیب به نیازهای اجرایی متون نمایشی پاسخ گوید.

درباره کتاب تک‌ گویی‌ های مدرن برای زنان

کتاب تک‌گویی‌های مدرن برای زنان گزیده‌ای از تک‌گویی‌های نمایشنامه‌های معروف نیمه دوم سده نوزدهم است. در این کتاب آثاری از فرانک ودکینت، اسکار وایلد، گرهارت هاو پتمان، آلفرد ژاری، داریو فو، آلن آیکبورن، پم جمس، مارگریت دوراس را می‌خوانیم. این کتاب به نوعی معرفی بر نمایشنامه‌های مشهور و سردمداران تئاتر مدرن است.

کتاب تک‌ گویی‌ های مدرن برای زنان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

دوست‌داران ادبیات نمایشی و دنیای تئاتر از خواندن کتاب تک‌گویی‌های مدرن برای زنان لذت می‌برند. 

درباره کریس سالت 

کریس سالت، نویسنده، کارگردان تئاتر و کارگردان هنری گروه نمایشی «صفحه‌های خالی... و شوروشوق» است. او را به دلیلی کارگردانی‌های پرهزینه‌اش در تئاتر می‌شناسند. از میان آثار کریس سالت می‌توان به کتاب کارآمدکردن بازیگری، تک‌گویی‌های مدرن برای مردان، تک‌گویی‌های معاصر برای زنان، تک‌گویی‌های معاصر برای مردان، تک‌گویی‌های کلاسیک برای زنان و تک‌گویی‌های کلاسیک برای مردان اشاره کرد. کریس سالت با بسیاری از هنرمندان مشهور لندن کار کرده است و حالا به عنوان آموزشیار ثابت مرکز بازیگری لندن فعالیت می‌کند.

بخشی از کتاب تک ‌گویی ‌های مدرن برای زنان

بیتی: اوه، اون فکر می‌کنه ما هم به حساب می‌آییم. داریم تو یه اجتماع اسرارآمیز تو دل طبیعت زندگی می‌کنیم. (درواقع) تو یه اجتماع اسرارآمیز لعنتی وسط طبیعت. ولی آیا ما به حساب می‌آییم؟ آره مادر؟ نمی‌دونم. این‌جوریه؟ تو فکر می‌کنی ما واقعاً به حساب می‌آییم؟ نمی‌خواد هیچ توجهی به تمام چیزایی که اون روزنامه‌ها درباره کارگرایی که این روزا خیلی مهم شده‌ن می‌گن بکنین‌همه‌ش مزخرفه! چون‌که ما هیچ اهمیتی نداریم. فکر می‌کنین کِی ممکنه آدمای واقعاً بااستعداد جامعه برای امثال ما کار کنن؟ این امکان نداره! فکر می‌کنین اونا نمی‌دونن که ما هیچ تلاشی نمی‌کنیم؟ نویسنده‌ها فکر نمی‌کنن چیزایی که می‌نویسن رو ما بفهمیم، نقاشا هم انتظار ندارن که نقاشیاشون برای ما جذاب باشن‌هیچ توقعی ندارن، آهنگ‌سازا هم گمون نمی‌کنن ما از موزیکی که تولید می‌کنن لذتی ببریم. همچین هارت‌وپورتی می‌کنن، «مردم احمق‌تر از اونی هستن که بخوان این چیزا رو درک کنن.» هارت‌وپورت می‌کنن، «اگه اونا به خودشون تکونی نمی‌دن، ما چرا باید خودمونو به زحمت بندازیم؟» بنابراین، می‌دونی چی واسه ما باقی می‌مونه؟ خواننده‌های آبکی و نویسنده‌ها و فیلم‌سازای عامه‌پسند و مجلات زنان و روزنامه‌های یکشنبه و داستانای عشقی عکس‌دار این‌جور چیزا واسه ماست و لازم نیست برای درکشون تلاشی بکنیم، خیلی راحت به دست می‌آن. اونا می‌گن، «ما می‌دونیم پول کجا خوابیده، اینو خوب می‌دونیم! پولا دست کارگراست.» حالا که اینو می‌دونیم، پس بذار چیزی که می‌خوانو بهشون بدیم. اگه اونا خواهان آهنگای آبکی و ستاره‌های سینمان، خب مام همونا رو بهشون می‌دیم. اگه اونا کلمات تک‌سیلابی می‌خوان، مام همونا رو بهشون می‌دیم. اگه اونا خواستار «هارت‌وپورت!» های درجه سه هستن، مام همونا رو تحویلشون می‌دیم. چیز خاصی به دردشون نمی‌خوره «چون‌که هرگز تقاضای بیشتری ندارن!» کل این دنیای تجاری به ما توهین می‌کنه ولی ما هیچ اهمیتی نمی‌دیم. خب، حق با رونیه‌مقصر فقط خودمون هستیم. ما خواهان [چیزای] درجه سه هستیم‌و همونام نصیبمون می‌شه! نصیبمون می‌شه! نصیبمون...

ناگهان سکوت می‌کند، انگار دارد به حرف‌های خودش گوش می‌دهد. درنگی می‌کند، آنگاه، با لبخندی سرخوشانه ادامه می‌دهد:

می‌شنوین؟ می‌شنوین؟ حرفامو گوش دادین؟ من دارم حرف می‌زنم. جنی، فرنکی، مادرمن دیگه از کسی نقل‌قول نمی‌کنم.