کتاب کتابخانه‌ی ارواح

کتاب کتابخانه‌ی ارواح قسمت سوم مجموعه بچه‌های عجیب و غریب خانم پرگرین است. این کتاب را رنسام ریگز نویسنده و فیلم‌ساز آمریکایی نوشته است.

این مجموعه، مشهورترین اثر ریگز است. این کتاب در لیست پرفروش‌ترین‌های نیویورک تایمز قرار داشت و در سال ۲۰۱۲ به مدت ۴۵ هفته در رتبه یک کتاب‌های کودکان و نوجوانان این لیست قرار داشت. به اقتباس از کتاب، فیلمی با همین عنوان در سال ۲۰۱۶ و به کارگردانی تیم برتون ساخته شد.

درباره کتاب کتابخانه‌ی ارواح

این کتاب رمانی فانتزی و تاریک است. داستان پسری است که پس از یک سری حوادث وحشتناک خانوادگی، سرنخ‌هایی را دنبال می‌کند که در نهایتش او از یک خانه دورافتاده مخصوص کودکان سردر می‌آورد.

ماجرایی که با بچه‌های عجیب‌وغریب یتیم‌خانه‌ی خانم پرگرین آغاز شد و در تهی شهر ادامه پیدا کرد با کتابخانه‌ی ارواح به پایانی هیجان‌انگیز می‌رسد. در ابتدای داستان، جیکوب شانزده ساله توانایی نیرومند تازه‌ای در خود کشف می‌کند، و طولی نمی‌کشد که در قعر تاریخ فرو می‌رود تا دوستان عجیب‌وغریبش را از دژی محافظت‌شده نجات دهد. در سفر جیکوب اِما بلوم، دختری با سرانگشتان آتشین، و اَدسیون مک‌هنری، سگی با شامه‌ای تیز برای بو کشیدن بچه‌های گم‌شده، همراهی‌اش می‌کنند.

از لندن امروزی به کوچه‌های هزارتوی مقر شیطان، فلاک‌زده‌ترین زاغه‌نشین انگلستان دوران ویکتوریایی، سفر می‌کنند. محلی که سرنوشت همه‌ی بچه‌های عجیب‌وغریب یک‌بار برای همیشه مشخص می‌شود.

خواندن کتاب کتابخانه‌ی ارواح را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این رمان ترسناک را به تمام علاقه‌مندان به داستان‌های فانتزی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب کتابخانه‌ی ارواح

اِما گفت: «دوباره باهاش حرف بزن.» صدایش گیج و منگ بود. «بهش بگو بره گورش رو گم کنه.»

دنبال کلمات گشتم، اما می‌گریختند. «نمی‌دونم چه جوری بگم.»

اَدیسون گفت: «یک دقیقه پیش که گفتی. انگار شیطون رفته بود تو جلدت.»

یک دقیقه پیش، قبل از این‌که بدانم قادر به انجامش هستم، کلمات به زبانم آمده بودند، منتظر بودند تا گفته شوند. حالا که دوباره می‌خواستمشان، مثل این بود که سعی کنی با دست خالی ماهی بگیری. هر بار که یکی را لمس می‌کردم، سُر می‌خورد و از دستم در می‌رفت.

داد زدم: «دور شو!»

کلمات به زبان خودمان بیان شد. تهی از جایش جم نخورد. پشتم را قرص کردم، توی چشم‌های مرکب‌فامش خیره شدم، و دوباره سعی کردم.

از این‌جا برو! ولمون کن!

دوباره به زبان خودمان. تهی سرش را مثل سگی کنجکاو کج کرد اما چون مجسمه‌ای بی‌حرکت ماند.

اَدیسون پرسید: «رفته؟»

بقیه نمی‌توانستند با اطمینان بگویند؛ فقط من می‌توانستم ببینمش. گفتم: «هنوز اون‌جاست. نمی‌دونم مشکل چیه.»

احساس حماقت می‌کردم و خیط شده بودم. استعدادم به این سرعت از بین رفته بود؟