کتاب خیابان کاتالین

کتاب خیابان کاتالین، نوشته ماگدا سابو است که با ترجمه نصراله مرادیانی منتشر شده است. کتاب خیابان کاتالین نخستین بار در سال ۱۹۶۹در مجارستان منتشر شد و در سال ۲۰۱۷ با ترجمه لن ریکس به دست انتشارات نیویورک ریویو بوکس  به زبان انگلیسی منتشر شد. 

درباره کتاب خیابان کاتالین

این کتاب در سال ۲۰۰۷ برنده جایزه «سه‌وِن» بهترین رمان اروپایی شد و در سال ۲۰۱۸برنده «جایزه ترجمه پن» شد. ماگدا سابو در خیابان کاتالین روابط انسانی را در تصویری بزرگ روایت می‌کند و سرنوشت سه خانواده را، که زمانی در خیابان کاتالین در شهر بوداپست همسایه‌های دیواربه‌دیوار هم بودند، در طول سه دهه متلاطم تاریخی به تصویر می‌کشد. ماهیت گمراه‌کننده زمان همراه با خطاها و گسست‌ها و سکوت‌ها مضمون مسلط رمان است که در دو بخش «جاها» و «آنات و برش‌هایی از اتفاقات» به قلم درآمده است. رمان سابو عمیقا در معنای وطن یا زندگی در وطن سیر می‌کند، در جهانی که این مفهوم در آن فرو می‌پاشد و به ویرانه خود بدل می‌شود.

خواندن کتاب خیابان کاتالین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی جهان پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب خیابان کاتالین

 مثلاً در مدتی که زندانی بود، آن موقع که منتظر بود به بخش خدمات پزشکی منتقلش کنند، ذهنش فقط و  فقط درگیر بخش‌های بیمارستان و امکانات آموزشی دانشگاه بود، چیزهایی که پرده‌ای می‌کشیدند بر سیم‌خاردارها و نورافکن‌های کورکنندهٔ زندان. بعداً، وقتی به آنجا منتقل شده بود، ناگهان در حین انجام وظیفه بی‌حرکت می‌ایستاد و بهت‌زده به دست‌های کثیفش نگاه می‌کردچطور ازش انتظار داشتند با این دست‌ها به مریض‌هایش برسد؟ یا از خودش می‌پرسید چرا با آن لباس‌های نامعمول توی سالن سخنرانی نشسته است. از طرف دیگر، هرقدر هم که مأیوسانه سعی می‌کرد تصاویری از زندگی گذشته‌اش را فرا بخواند و به یاد بیاورد، به‌هیچ‌وجه نمی‌توانست باغچهٔ خانوادهٔ هِلد را در ذهن مجسم کند، یا زین اسب‌ها را که مال پدرش، مال جناب‌سرگرد، بود، یا نیم‌تنهٔ سیسرو را در جای خودش در خانهٔ الکش‌ها. بعد از آزادی‌اش، چه حالا به‌عنوان مستأجر توی آپارتمان جدید آنها چه در محل کارش، توی اتاق که می‌نشست یا توی وان حمام یا وقتی داشت مریضی را معاینه می‌کرد یا وقتی شب روی تختخواب راحتش خوابیده بود اصلاً نمی‌دانست که کجاست‌فقط چیزهایی را می‌دید که یادآور روزهای زندان بودند. وقتی آمپول تزریق می‌کرد انگار داشت چنگالی را توی زمین فرو می‌کرد. حتی وقتی توی خانه کسی جز خودش نبود، عجله می‌کرد تا زودتر کارش را توی دست‌شویی تمام کند، چون موقع استفاده از توالت‌های صحرایی وقت خیلی کمی بهشان می‌دادند. گهگاه که می‌توانست آرام توی تختخوابش بخوابد، با توهم شنیدن صدای زنگ آماده‌باش زندان از جا می‌پرید و بیدار می‌شد. قبل‌تر وقتی خیابان کاتالین هنوز تا حدودی شکل سابقش را حفظ کرده بود و ایرن همچنان در خانهٔ قدیمی‌شان زندگی می‌کردقبل از اینکه پیرو برنامهٔ بازسازی خانه‌ها خانه‌شان را از آنها بگیرندظاهراً برای غریبه‌هایی که آن موقع در آن دو خانهٔ دیگر سکونت داشتند مهم نبود که او از بیرون از پنجرهٔ خانهٔ سابقشان به داخل خانه چشم می‌دوخت.