کتاب مترجم دردها

کتاب مترجم دردها (Interpreter of Maladies) نوشته جومپا لاهیری، مجموعه‌ای از چند داستان کوتاه است که در فضاهای مختلفی میان هند، امریکا و بنگلادش می‌گذرند و مضمون‌شان سرگردانی، بحران‌های خانوادگی، مهاجرت، ناتوانی در برقراری ارتباط و تنهایی است. روایت‌ها بر لحظه‌های ظاهراً عادی تمرکز دارند اما زیر پوست این روزمرگی، سوگ، دلتنگی، فاصله و سوءتفاهم‌های عاطفی جریان دارد. لاهیری در این مجموعه‌ی برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر، با نثری دقیق و جزئی‌نگر، کوشیده روابط خانوادگی، زناشویی و دوستی را در موقعیت‌های بحرانی نشان دهد. نشر ماهی این کتاب را با ترجمه امیرمهدی حقیقت منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مترجم دردها

کتاب مترجم دردها مجموعه‌ای از نه داستان جومپا لاهیری است که هر کدام بر برشی محدود از زندگی شخصیت‌ها تمرکز کرده اما در مجموع تصویری پیوسته از جهان مهاجران جنوب آسیا در امریکا و نیز زندگی روزمره در هند و بنگلادش می‌سازد. در این کتاب، لاهیری به‌ جای روایت‌های پرحادثه، به لحظه‌هایی می‌پردازد که در ظاهر معمولی‌اند اما در آن‌ها تصمیم‌ها، اعتراف‌ها و سکوت‌هایی شکل می‌گیرد که سرنوشت رابطه‌ها را عوض می‌کند.

شخصیت‌های این داستان‌ها عمدتاً مهاجران هندی یا هندی‌آمریکایی‌هایی هستند که در برزخ میان حفظ سنت‌های خانوادگی و فرهنگی زادگاه‌شان و همگام شدن با پیچیدگی‌ها، ارزش‌ها و تنهایی‌های دنیای جدید گرفتار شده‌اند. مضمون‌هایی مثل مهاجرت، خانه، زبان، سوگ و سوءتفاهم عاطفی در همه‌ی داستان‌های این کتاب تکرار و بازآفرینی شده است. جومپا لاهیری با تمرکز بر جزئیات کوچک زندگی روزمره، از غذا، عادت‌های خانه‌داری و مراسم خانوادگی تا اخبار تلویزیون و سفرهای کوتاه، جهانی می‌سازد که در آن مرز میان این‌جا و آن‌جا مدام جابه‌جا می‌شود.

لاهیری در مترجم دردها با قلمی مینی‌مال، واقع‌گرایانه و به دور از اغراق، به درون زندگی روزمره و بحران‌های خانگی شخصیت‌هایش نفوذ می‌کند. در این داستان‌ها، زبان و ناتوانی در برقراری ارتباط، نقش محوری دارند. لاهیری نشان می‌دهد که چگونه مهاجرت، جابه‌جایی جغرافیایی و تفاوت‌های نسلی می‌توانند منجر به احساس بی‌پناهی و دگرگونی در مفهوم هویت فردی شوند. مترجم دردها با نگاهی انسانی و ملموس، رنج‌ها و جراحت‌های درونی انسان مدرن را روایت می‌کند.

خلاصه داستان مترجم دردها

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

در کتاب مترجم دردها هر داستان بر یک موقعیت عاطفی حساس بنا شده است؛ موقعیتی که در آن شخصیت‌ها ناچار می‌شوند با حقیقتی درباره‌ی خود، گذشته یا رابطه‌هایشان روبه‌رو شوند. در «موضوع موقت» خاموشی‌های برنامه‌ریزی‌شده‌ی برق، زن و شوهری را که پس از مرگ نوزادشان از هم دور شده‌اند وادار می‌کند شب‌ها در تاریکی چیزهایی را اعتراف کنند که سال‌ها پنهان مانده است.

در «وقتی آقای پیرزاده برای شام می‌آمد» حضور هرشبه‌ی استادی بنگلادشی در خانه‌ی یک خانواده‌ی هندی، جنگ و تجزیه‌ی پاکستان شرقی را به زندگی روزمره‌ی یک دختر ده‌ساله در امریکا پیوند می‌زند و مفهوم دعا، دلتنگی و وطن را برای او عوض می‌کند.

در داستان «مترجم دردها» مردی که میان زبان‌ها و بیماران واسطه است، در سفر کوتاهی با یک خانواده‌ی هندی‌‌امریکایی با نوع دیگری از ترجمه روبه‌رو می‌شود؛ ترجمه‌ی رنج‌ها و ناگفته‌های شخصی.

چرا باید کتاب مترجم دردها را بخوانیم؟

کتاب با تمرکز بر لحظه‌های ظریف و به‌ظاهر عادی، لایه‌های پنهان روابط خانوادگی و تجربه‌ی مهاجرت را نشان می‌دهد. این مجموعه امکان همراهی با شخصیت‌هایی را فراهم می‌کند که میان دو جهان زندگی می‌کنند و در سکوت‌ها، اعتراف‌ها و جزئیات روزمره، معنای خانه، فقدان و نزدیکی را دوباره تعریف کرده‌اند.

خواندن کتاب مترجم دردها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب مترجم دردها به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های کوتاه، روایت‌های مهاجرت و کاوش در روابط خانوادگی و زناشویی علاقه دارند. همچنین این مجموعه برای دانشجویان ادبیات و کسانی که در مورد تجربه‌ی زیسته‌ی مهاجران آسیایی کنجکاوند، گزینه‌ی مناسبی است.

درباره جومپا لاهیری

جومپا لاهیری (Jhumpa Lahiri) (متولد ۱۹۶۷) با نام اصلی نیلانجانا سودشنا، داستان‌نویس، رمان‌نویس و جستارنویس هندی‌آمریکایی برنده‌ی جایزه‌ی ادبی پولیتزر است. او در لندن و از پدر و مادری هندی متولد شد و در ۳ سالگی همراه با خانواده به آمریکا مهاجرت کرد. لاهیری تحت تأثیر پیشینه‌ی فرهنگی والدینش -به‌ویژه تلاش‌های مادر برای حفظ پیوند فرزندان با فرهنگ بنگالی- کودکی خود را میان آمریکا و سفرهای متعدد به هند سپری نمود. او پس از فارغ‌التحصیلی در رشته‌ی ادبیات انگلیسی از کالج برنارد، تحصیلات خود را در دانشگاه بوستون ادامه داد و در نهایت مدرک دکترای خود را در رشته‌ی مطالعات رنسانس گرفت.

درون‌مایه‌ی اکثر داستان‌های لاهیری در مورد مهاجرت، چالش‌های هویت، تقابل‌های فرهنگی و دغدغه‌های نسل اول و دوم مهاجران هندی در بریتانیا و آمریکا است. او با انتشار نخستین مجموعه‌داستان خود با نام «مترجم دردها» به شهرتی جهانی دست یافت و به جایزه‌ی پولیتزر و پن رسید. «همنام»، «گودی» (نامزد جوایز من‌بوکر و کتاب ملی آمریکا)، «پاتوق‌ها» و «خاک غریب» از دیگر آثار مشهور این نویسنده هستند.

درباره امیرمهدی حقیقت

امیرمهدی حقیقت (متولد ۱۳۵۳) مترجم و روزنامه‌نگار است که فعالیت حرفه‌ای خود را در حوزه‌ی ترجمه‌ی ادبی از سال ۱۳۸۰ با بازگردانی کتاب «مترجم دردها» اثر جومپا لاهیری آغاز کرد. او در این سال‌ها بر ادبیات داستانی آمریکای شمالی، به‌ویژه در قالب داستان کوتاه، متمرکز بوده و آثار متنوعی را در دو بخش ادبیات بزرگسال و کودک و نوجوان به فارسی برگردانده است. حقیقت در طول دوران فعالیت خود آثار نویسندگانی نظیر جومپا لاهیری، سام شپارد، گی دو موپاسان، هاروکی موراکامی و کازئو ایشی‌گورو را به زبان فارسی برگردانده است. مجموعه‌ی «جونی بی جونز»، «کلارا و خورشید»، «خاک غریب» و «خواب خوب بهشت» از معروف‌ترین کارهای حقیقت به شمار می‌روند.

جوایز و افتخارات کتاب مترجم دردها

• برنده‌ی جایزه‌ی پولیتزر (سال ۲۰۰۰)
• برنده‌ی جایزه‌ی پن/همینگوی (سال ۲۰۰۰)
• برنده‌ی جایزه‌ی Puddly (سال ۲۰۰۰)

چه نسخه‌های دیگری از کتاب مترجم دردها منتشر شده است؟

کتاب ترجمان دردها، ترجمه‌ی مژده دقیقی، نشر هرمس

بخشی از کتاب مترجم دردها

«اطلاعیه می‌گفت موضوع موقت است: برقشان پنج شب، شبی یک ساعت قطع می‌شود؛ از ساعت هشت. در برف وبوران اخیر یکی از سیم‌های برق قطع شده بود و کارگران بنا داشتند این شب‌ها که هوا گرم‌تر بود سیم را وصل کنند. خاموشی محدود به خانه‌های این خیابان ساکتِ پردارودرخت می‌شد که با ایستگاه تراموا و ردیف مغازه‌های نماآجری چند قدم بیشتر فاصله نداشتند؛ و شُبا و شوکمار سه سال بود در همین خیابان زندگی می‌کردند.

شُبا اطلاعیه را با صدای بلند ـو بیشتر برای خودش تا شوکمارــ خواند. گفت: "چه خوب که قبلش خبر دادند." بعد رفت طرف آشپزخانه و بند کیف چرمی را که از جزوه‌هاش باد کرده بود از روی شانه سُر داد و انداخت وسط هال. شلوار گرمکن خاکستری پوشیده بود با بارانی سرمه‌ای و کفش کتانی سفید. سرِ سی وسه سالگی شکل وقیافهٔ زن‌هایی را پیدا کرده بود که یک‌موقع ادعا می‌کرد محال است عین آنها لباس بپوشد.

از سالن ورزش می‌آمد. روژلب توت‌فرنگی‌رنگش تقریباً پاک شده بود و از خط چشمش فقط چند نقطهٔ زغالی زیر پلک پایینی‌اش مانده بود. شوکمار فکر کرد شُبا شبیه شب‌هایی شده که دیروقت از مهمانی یا بار برمی‌گشتند. آن‌موقع شبا تنبلی‌اش می‌آمد آرایشش را پاک کند و حرص داشت خودش را بیندازد توی بغل او.

شُبا دستهٔ نامه‌ها را انداخت روی میز و همان‌طور که به اطلاعیهٔ توی دستش نگاه می‌کرد گفت: "منتها این‌جور کارها را باید تو روز بکنند."»