با کد تخفیف OFF30 اولین کتاب الکترونیکی یا صوتی‌ات را با ۳۰٪ تخفیف از طاقچه دریافت کن.

کتاب مرگ و زندگی

نویسنده:جان اشتاین‌بک

مترجم:سیروس طاهباز

انتشارات:انتشارات نگاه

دسته‌بندی:

امتیاز

۳.۵از ۶ رأیخواندن نظرات

۳٫۵

(۶)

خواندن نظرات

معرفی کتاب مرگ و زندگی

«مرگ و زندگی» مجموعه داستان‌هایی از نویسنده شهیر آمریکایی، جان اشتاین بک است. این داستان‌های اشتاین بک نیز مانند داستان‌های دیگر او برای مخاطبان دردآشنا نوشته شده است. او در داستان‌هایش واقع‌گرا است و زندگی انسان معاصر را نشان می‌دهد. تلاش بی‌وقفهٔ او برای انعکاس واقعیات تلخ و پر از گزند طبقات فرودست و دور شدن از فضای رمانتیک حاکم بر ادبیات آمریکا، باعث شده که آثار وی طی چند دهه تبدیل به روایتی از تاریخ نانوشتهٔ مردمان این سرزمین شود. در داستان «مولی مورگان» که شاخص‌ترین اثر او در این کتاب است. اشتاین بک به جای مقدمه‌چینی برای فرار از دنیای پر از ستم و نابرابری مخاطب را به رویارویی با واقعیت دعوت می‌کند. در بخشی از این داستان می‌خوانیم: «هنگامی که پدر می‌رفت، مادر بار دیگر نالان می‌شد و چشم‌هایش سرخ می‌شد. با غرولند از بچه‌ها می‌خواست که دوستش داشته باشند، انگار که دوست داشتن بقچه‌ای بود که می‌شد دستش داد. یک‌بار پدر رفت و دیگر برنگشت. هیچ‌وقت پول نمی‌فرستاد و کاغذ هم نمی‌نوشت اما این بار دیگر حسابی غیبش زد. تا دو سال منتظر شدند بعد مادرشان گفت او باید مرده باشه. بچه‌ها از این فکر لرزیدند، اما باور نکردند. چون آدمی به خوبی و زیبایی پدرشان نمی‌شد که بمیرد. لابد در گوشه‌ای از دنیا سرگرم ماجرایی تازه بود. لابد مشکلاتی بود که نمی‌توانست به خانه برگردد. روزی که آن دلیل‌ها از میان می‌رفت او می‌آمد. روزی با سوغات‌های بهتر و قصه‌های خوب‌تر از همیشه بازمی‌گشت. اما مادرشان می‌گفت لابد تصادفی شده. لابد مرده. مادرشان حواس‌پرت بود. آگهی‌های کار را می‌خواند که بتواند خرج خانه را تهیه کند. پسرها گل‌های کاغذی می‌ساختند و با خجالت می‌فروختند.»

معرفی نویسنده

جان اشتاین‌بک

آمریکایی | تولد ۱۹۰۲ - درگذشت ۱۹۶۸

جان ارنست استاین‌بک که در ایران با نام جان اشتاین بک نیز شناخته می‌شود، نویسنده‌ای آمریکایی است که در ۲۷ فوریه سال ۱۹۰۲ در کالیفرنیا متولد شده و در ۲۰ دسامبر ۱۹۶۸ به علت بیماری قلبی چشم از جهان فروبست.

نظری برای کتاب ثبت نشده است

بریده‌هایی از کتاب

ما بسیاری از قدرت‌هایی را که زمانی به پروردگار نسبت می‌دادیم به چنگ آورده‌ایم.

Mohammad

دیگه عمرم داره تموم می‌شه و من حتی نمی‌دونم چه شکلی یه سیب بزرگ می‌شه.

momenhub

یه مرخصی داشتم و رفتم به جنگلای کانادا. پسر دو روز نگذشته بود که زدم به چاک. دلم هوای گرفتاری رو کرد

momenhub

من نمی‌تونم فرار کنم. تو خودت گفتی این یه جزءِ از کله. کار کوچیکیه، اما مهمه.»

momenhub

کاسی گفت «یه دعای کوتاه می‌خونم» و سرش را خم کرد و بقیه هم سر خم کردند و کاسی با وقار تمام گفت: «این پیرمرد که اینجا خوابیده زندگیش را کرده است و حالا رفته. نمی‌دانم آدم خوبی بود یا نه، اما این زیاد مهم نیست. مهم این است که یک وقت زنده بود، و این مهم نیست که حالا مرده است. یک وقت از کسی شعری شنیدم که می‌گفت: «هر چه زنده است، مقدس است» و این مرا به فکر انداخت و خیلی زود حالیم شد که این خیلی چیزها را می‌رساند که کلمه‌ها نمی‌توانند بیان کنند. من برای پیرمردی که مرده دعا نمی‌خوانم. چراکه او راحت است. برای کاری که باید بکند یک راه بیشتر ندارد. اما ما، ما برای کاری که باید بکنیم هزار راه پیش رو داریم و نمی‌دانیم کدام را پیش بگیریم. اگر باید دعایی بکنیم، این دعا را برای کسانی می‌کنیم که نمی‌دانند چه راهی را پیش بگیرند. پدربزرگ اینجا راحت است و راه مستقیمی پیش رو دارد. حالا رویش را بپوشانید و بگذارید به کار خودش برسد.» و این‌ها را که گفت سرش را بلند کرد.

پدر گفت «آمین» و دیگران زمزمه کردند «آمین» آنگاه پدر بیل را برداشت و تا نیمه پر از خاک کرد و آن را آهسته میان گودال تاریک ریخت. بیل را به عموجان داد و جان بیل تمامی به گودال خالی ریخت و بیل به نوبت دست به دست گشت. وقتی همه به وظیفه‌شان عمل کردند پدر با شتاب خاکها را روی گودال ریخت. زنها کنار آتش برگشتند تا به غذا سر بکشند. «روتی» و «وینفیلد» مبهوت و خیره مانده بودند. روتی گفت «پدربزرگ اون زیر خوابیده.» و «وینفیلد» با چشم‌های وحشت‌بار به او نگاه کرد و هنگامی که کنار آتش رفت و روی زمین نشست هق‌هق گریه را سر داد. پدر تا نیمه گودال را پر کرده بود که بلند شد و نفس‌زنان ایستاد و عموجان بقیه گودال را پر کرد. جان داشت سر گودال را بالا می‌آورد که تام نگذاشت و گفت «گوش کن، اگه ما شکل قبر بهش بدیم هیچ نگذشته میان می‌فهمن، باید پنهونش کنیم، صافش کنیم و روش علف خشک بریزیم، باید این کارو بکنیم.» پدر گفت «فکرشو نکرده بودم، خوب نیست که هیچ نشونی ازش جا نذاریم.» تام گفت «چاره‌ای نداریم، وگرنه زود پیداش می‌کنن و به جرم شکستن قانون میان سراغمون، می‌دونی که سر من یکی چی می‌آد.»

تام گفت «چاره‌ای نداریم، وگرنه زود پیداش می‌کنن و به جرم شکستن قانون میان سراغمون، می‌دونی که سر من یکی چی می‌آد.» پدر گفت «آره، یادم نبود.» و بیل را از جان گرفت و روی گور را صاف کرد و گفت «زمستون که بیاد فرو می‌ره.» تام گفت «چاره‌ای نیست. زمستون ما خیلی از اینجا دوریم. خوب با پاهات بکوبش، مام روش علف می‌ریزیم.» منتخبی از «خوشه‌های خشم»

«مک، من هیچ‌وقت فرصت تماشا نداشتم. هیچ‌وقت سبز شدن برگ‌ها رو ندیدم. هیچ‌وقت ندیدم قضایا چطور اتفاق می‌افتن. صبحی کف چادر یه خط از مورچه‌ها راه افتاده بود. نتونستم تماشاشون کنم. تو فکر چیز دیگه‌ای بودم. بعضی وقتا دلم می‌خواد تمام روزو بشینم و به ساس‌ها نگاه کنم و فکر هیچ چیز دیگه رو نکنم.» مک گفت «دیوونه‌ت می‌کنه. آدم‌ها به حد کافی بدجنس هستن، اما تو نخ ساس‌ها رفتن دیوونگیه.» «آره، اما فقط یه دفه که می‌شه این حالو داشت _ من هیچوقت به تماشای چیزی ننشستم. وقت تماشای چیزی رو نداشتم. دیگه عمرم داره تموم می‌شه و من حتی نمی‌دونم چه شکلی یه سیب بزرگ می‌شه.»

sh.tavakoli

با غرولند از بچه‌ها می‌خواست که دوستش داشته باشند، انگار که دوست داشتن بقچه‌ای بود که می‌شد دستش داد.

رسول شعبانی

گفت «وقت مردن هیشکی به هیشکی مدیون نیست»

رسول شعبانی

سرخپوست می‌رود و چند داستان دیگر